[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πράγματι, θα υπάρχουν φθηνά εισιτήρια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας
το καλοκαίρι του 2004. Θα υπάρξουν όμως αρκετά;

Με εξαίρεση τις τελετές Έναρξης και Λήξης και τους δημοφιλείς τελικούς, που
ακολουθούν τις συνήθεις Ολυμπιακές αυξήσεις από τετραετία σε τετραετία, θα
υπάρχουν εισιτήρια που κοστίζουν 10, 15, 20 ευρώ. Τιμές που επιτρέπουν σε μια
τετραμελή οικογένεια να μπει σε μια Ολυμπιακή εγκατάσταση και να απολαύσει ένα
αθλητικό θέαμα υψηλού επιπέδου. Μπορεί το αγώνισμα να είναι το τραμπολίνο,
αλλά η ουσία παραμένει.

Μπορεί λοιπόν ο κάθε Έλληνας πολίτης ή, ακόμα περισσότερο, ο κάτοικος του
Λεκανοπεδίου που υφίσταται και την ταλαιπωρία της Ολυμπιακής προετοιμασίας να
χαλαρώσει και να είναι βέβαιος ότι «θα είναι κι αυτός εκεί» – όχι για να
δουλέψει, αλλά για να χαρεί απλώς τους Αγώνες;

Δύσκολα.

Η πρώτη ανάγνωση της τιμολογιακής πολιτικής που ανακοίνωσε η Οργανωτική
Επιτροπή είναι ενθαρρυντική σε ό,τι αφορά τις τιμές. Και οι χαμηλές τιμές,
ακόμα και το ότι μπήκε «ζώνη» των 100 ευρώ στην πανάκριβη για τα ελληνικά
δεδομένα τελετή Έναρξης, δείχνουν την προσπάθεια για προσιτά εισιτήρια.

Από το να έχει όμως κάποιος στο πορτοφόλι του τα χρήματα μέχρι να βρει και το
εισιτήριο η απόσταση είναι πολύ μεγάλη.

Η Αθήνα ανακοίνωσε πως θα διαθέσει 5,3 εκατ. εισιτήρια, από τα οποία τα 2,3
εκατ. είναι ήδη προπωλημένα στους Χορηγούς, τις Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές,
τις Διεθνείς Αθλητικές Ομοσπονδίες, τους κατόχους των ραδιοτηλεοπτικών
δικαιωμάτων και τη ΔΟΕ.

Αυτό σημαίνει ότι στο ευρύ κοινό απομένουν μόλις 3 εκατ. εισιτήρια. Για τον
τελικό της άρσης βαρών τα φθηνά των 30 ευρώ αντιστοιχούν σε περίπου 1.000
θέσεις. Υποθέτω πως για τον τελικό θα ενδιαφερθούν τουλάχιστον 5.000 άνθρωποι
με συγκρατημένες εκτιμήσεις.

Η Οργανωτική Επιτροπή μπροστά στον φόβο κάθε διοργανώτριας χώρας πως τα γήπεδα
θα είναι άδεια το πρωί έδωσε μεγάλο αριθμό εισιτηρίων σε χορηγούς και
«συμβατικούς εταίρους». Παράλληλα, οι περικοπές στη χωρητικότητα των γηπέδων
μειώνουν τον αριθμό θέσεων. Ο μικρός αριθμός εισιτηρίων σε συνδυασμό με τον
τρόπο διάθεσής τους (τράπεζα και Ίντερνετ) είναι δυνατόν να οδηγήσει σε
απογοήτευση χιλιάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης που θα
βιώσουν το εξής παράδοξο: η μεγαλύτερη γιορτή του αθλητισμού να γίνεται έξω
από την πόρτα τους κι αυτοί να βλέπουν το θέαμα στην… τηλεόραση.