Πώς αλλιώς θα πάω στο σχολείο;

«Είχα μόλις επιβιβαστεί στο λεωφορείο, πήγαινα στο σχολείο μου, στο κέντρο της
Ιερουσαλήμ. Θυμάμαι μάλιστα πως σκέφτηκα: “Ας καθήσω καλύτερα στο πίσω μέρος,
είναι πιο ασφαλές”. Το λεωφορείο ήταν γεμάτο μαθητές, στρατιώτες και
ηλικιωμένους επιβάτες. Και ξαφνικά, όλα σκοτείνιασαν και η ατμόσφαιρα γέμισε
καπνό. Υπήρχαν άνθρωποι στο πάτωμα. Αιμόφυρτοι. Υπήρχαν γυαλιά παντού και
ανθρώπινα μέλη. Είδα μια συμμαθήτριά μου, την Σιράν, να κείτεται
τραυματισμένη. Δεν έχω μάθει ακόμη αν είναι καλά, οι γιατροί δεν μου λένε,
ελπίζω να είναι καλά. Εγώ πήδησα στον δρόμο από ένα σπασμένο παράθυρο. Τότε
μόνο είδα τα αίματα στο αριστερό μου πόδι, είχα τραυματιστεί. Ένας οδηγός ταξί
με μάζεψε και με μετέφερε εδώ, στο νοσοκομείο. Μου έδωσε και ένα κινητό
τηλέφωνο για να πάρω την μητέρα μου. Αργότερα έμαθα πως ο πατέρας μου οδηγούσε
το αυτοκίνητό του λίγο πίσω από το λεωφορείο και είδε την έκρηξη, δεν ήξερε
όμως ότι βρισκόμουν μέσα. Κατέβηκε από το αυτοκίνητο και έτρεξε να βοηθήσει
τους τραυματίες κι έπειτα, ένας φίλος του τού είπε πως ο γιος του βρισκόταν
στο νοσοκομείο. Φοβήθηκα πολύ. Άμα γίνω καλά όμως, θα ανέβω ξανά στο
λεωφορείο. Πώς αλλιώς θα πάω σχολείο;».

Μαόρ Κίμτσε, ετών 15