ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το χρώμα των μαλλιών μου

Η απολογία μιας (βαμμένης) ξανθιάς. Αυτό κάνω. Αφού βλέπω ότι το χρώμα των
μαλλιών μου, σε συνδυασμό πάντα με τη συνολικότερη εμφάνιση, ποτέ δεν παύει να
δημιουργεί σχόλια, συζητήσεις, οιμωγές («Οι Αμερικανοί έκαναν την Μπάρμπι και
όλες σας σπεύσατε να μιμηθείτε το αμερικανικό πρότυπο» κ.λπ.), αποφάσισα να
μιλήσω.

«All the pretty bones» λέγεται ένα βιβλίο που πρόσφατα κυκλοφόρησε και κάνει
θραύση στις ΗΠΑ. Είναι η ιστορία μιας δωδεκάχρονης κοπέλας που έπεσε θύμα
μανιακού παιδεραστή, ο οποίος τη σκότωσε και τη διαμέλισε. Το βιβλίο αφηγείται
η ίδια η δολοφονηθείσα, η οποία βρίσκεται στον Παράδεισο.

Αρχικά παθαίνεις σοκ. Μετά συνέρχεσαι. Αρχίζεις να προσέχεις τον σκελετό, τη
βάση των πραγμάτων. Την ουσία. Σε αγαπάει; Κοίτα πέρα από τις περικοκλάδες: Τι
θυσίες κάνει για σένα; Είναι καλή η δουλειά σου; Άσε πέρα τα περί «πρεστίζ»,
«μοδάτου» ή «σίγουρου», σου επιτρέπει να ζεις στοιχειωδώς αξιοπρεπώς – όχι
μόνο με την οικονομική έννοια του όρου; Σου αρέσει ο εαυτός σου; Άσε προς
στιγμήν πέρα τα μαλλιά, τα ρούχα και τα αξεσουάρ. Και ομολόγησε: είσαι
καταστροφικός – εκβιαστής, μεγαλομανής, φθονερός ή μήπως είσαι
αυτοκαταστροφικός και είσαι απλώς αναξιοπρεπές σούργελο ή «πολύ καλό παιδί» –
τουτέστιν, χαμένος από χέρι; Υποταγμένος. Θύμα;

Μπορεί βέβαια να ανήκεις στη διαρκώς μειούμενη κατηγορία τών απλώς νορμάλ
ανθρώπων. Των ανθρώπων που έχουν μεγαλώσει και ζουν βάσει ενός συνόλου κανόνων
που κάποτε, προτού δαιμονοποιηθεί ή θεωρηθεί «παρωχημένη», λεγόταν ηθική. Ή –
εάν το θέλετε πιο αποχρωματισμένο – αίσθηση θνητότητας.

Γι’ αυτό σας λέω: μια χαρά κάνετε που σχολιάζετε το χρώμα των μαλλιών και τη
γενικότερη εμφάνιση ενός ανθρώπου – συνηθέστερα, μιας γυναίκας! Μην ξεχνάτε
όμως «τα κόκαλα».