Το «γεράκι» του Σαρόν

Μετά την αποχώρηση των «περιστεριών» (όσο μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει
έτσι τον Μπεν Ελιέζερ και τον Πέρες) ο Ισραηλινός πρωθυπουργός μετατοπίζεται
ακόμη δεξιότερα, προς την κατεύθυνση της αδιαλλαξίας. Εξ ου και πρότεινε ως
νέο υπουργό Άμυνας τον μοναδικό ίσως άνθρωπο που θεωρείται περισσότερο
«γεράκι» και από τον ίδιο: τον Σαούλ Μοφάζ.

Οι Παλαιστίνιοι. Μασκοφόρος της Φατάχ, σε διαδήλωση της οργάνωσής του στο Χαν Γιουνίς, στη Λωρίδα της Γάζας

Ο Μοφάζ διετέλεσε αρχηγός του ισραηλινού γενικού επιτελείου από το 1998 έως
τον Ιούλιο του 2002, οπότε και τον διαδέχθηκε στη θέση αυτή ο Μοσέ Γιααλόν.
Είναι ο άνθρωπος που ακούστηκε να λέει τον περασμένο Απρίλιο στον Αριέλ Σαρόν,
χωρίς να γνωρίζει ότι τα δημοσιογραφικά μικρόφωνα ήταν εκείνη την ώρα ανοιχτά,
«θα έπρεπε να τον πετάξουμε έξω» – αναφερόταν φυσικά στον Παλαιστίνιο ηγέτη
Γιάσερ Αραφάτ. Είναι ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε και σχεδίασε από το άλφα ώς το
ωμέγα την ισραηλινή πολιτική έναντι της παλαιστινιακής ιντιφάντας ΙΙ – από τις
αεροπορικές επιδρομές και τις δολοφονίες Παλαιστίνιων μαχητών έως τις
διεισδύσεις στις παλαιστινιακές πόλεις και την ανακατάληψη παλαιστινιακών
εδαφών. «Αν ήμουν ο Σαούλ Μοφάζ», έγραφε πριν από μερικούς μήνες ο Ισραηλινός
ειρηνιστής Ούρι Αβνέρι, «θα ήμουν πράγματι ιδιαίτερα ανήσυχος αυτή τη στιγμή.
Σε ένα, πέντε ή είκοσι χρόνια, κάποιος θα ορθώσει το ανάστημά του και θα τον
μηνύσει στη Χάγη, τις Βρυξέλλες ή οπουδήποτε αλλού για τα εγκλήματα που
διαπράχθηκαν υπό τη διοίκησή του». Οι Παλαιστίνιοι τον έχουν επανειλημμένως
κατηγορήσει για εγκλήματα πολέμου. Και σύμφωνα την ισραηλινή εφημερίδα
«Yedioth Ahronoth», ο Μοφάζ αναχώρησε εσπευσμένα την Τετάρτη από τη Βρετανία
όπου βρισκόταν, φοβούμενος ενδεχόμενη σύλληψή του, καθώς μια βρετανική
μουσουλμανική οργάνωση ζήτησε από τη Σκότλαντ Γιαρντ να ασκήσει δίωξη εναντίον
του με αυτή την κατηγορία.

Η εκκρεμότητα

Ο πρώην Ισραηλινός επιτελάρχης, πάντως, αποδέχθηκε – σύμφωνα με πληροφορίες –
τη θέση του υπουργού Άμυνας και τώρα εκκρεμεί απλώς η έγκριση του διορισμού
του από την κυβέρνηση και κατόπιν το Κοινοβούλιο, διαδικασία που πιθανώς να
λάβει χώρα την επόμενη εβδομάδα. Η αντίδραση του Γιάσερ Αραφάτ στο άκουσμα της
είδησης ήταν χαρακτηριστική: «Ο Μοφάζ από τη μία, ο Γιααλόν από την άλλη και ο
Σαρόν από πάνω, μπορείτε να φανταστείτε τι θα γίνει στην περιοχή;». Σύμφωνα με
πληροφορίες, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός σχεδιάζει να αναλάβει ο ίδιος τη θέση
του υπουργού Εξωτερικών που έμεινε κενή μετά την αποχώρηση του Σιμόν Πέρες. Ο
Παλαιστίνιος ηγέτης, ωστόσο, θα μπορούσε να είχε ενισχύσει τη (ρητορική) του
ερώτηση με ένα ακόμη όνομα: αυτό του στρατηγού Μεΐρ Νταγκάν, ενός πρώην
κομάντο, ο οποίος έχει ηγηθεί πλειστάκις «τυφλών» αποστολών στη Λωρίδα της
Γάζας και ανέλαβε την Τετάρτη επικεφαλής της Μοσάντ, της διαβόητης υπηρεσίας
πληροφοριών του Ισραήλ.

Η προσέγγιση

Πιο σκληρός. Ακόμη πιο αδιάλλακτος και από τον Σαρόν είναι ο νέος υπουργός Άμυνας, Σαούλ Μοφάζ, που έβαλε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός στο πλευρό του

Μετά την αποχώρηση του Εργατικού Κόμματος από την κυβέρνησή του (εξαιτίας, ή
καλύτερα, με αφορμή έναν καβγά για τον προϋπολογισμό του 2003, καθώς οι
Εργατικοί ζητούσαν τη διάθεση μέρους των κονδυλίων που προορίζονται για τους
Εβραίους εποίκους στους φτωχούς και τους ηλικιωμένους Ισραηλινούς) ο Αριέλ
Σαρόν προσεγγίζει τα μικρά ακροδεξιά κόμματα προκειμένου να απομακρύνει τον
κίνδυνο των πρόωρων εκλογών. Σύμφωνα με το ισραηλινό ραδιόφωνο, έχει ήδη
αρχίσει επαφές με το κόμμα Γισραέλ Μπεϊτενού, οι επτά έδρες του οποίου στο
ισραηλινό Κοινοβούλιο θα μπορούσαν να αποκαταστήσουν την κοινοβουλευτική
πλειοψηφία του Λικούντ. Οι περισσότεροι αναλυτές, πάντως, εκτιμούν ότι
οποιαδήποτε κυβέρνηση κι αν κατορθώσει να σχηματίσει τώρα ο Σαρόν, θα είναι
μάλλον βραχυπρόθεσμη. Όπως και ότι οι διεθνείς και εσωτερικές συγκυρίες,
ιδιαίτερα ο ενδεχόμενος αμερικανικός πόλεμος στο Ιράκ και η δοκιμαζόμενη
ισραηλινή οικονομία, θα τον εμποδίσουν να «συντονιστεί» με τον υπερεθνικιστικό
τόνο των εταίρων που φιλοδοξεί να αποκτήσει. Χωρίς να παραλείπουν να
σημειώνουν ότι, στη διεθνή κονίστρα τουλάχιστον, ο Σαρόν είναι μάλλον ο
«ηττημένος» της μάχης με τους Εργατικούς.

«Η παρουσία του Εργατικού Κόμματος, και ιδιαίτερα του πρώην υπουργού
Εξωτερικών, Σιμόν Πέρες, στην ισραηλινή κυβέρνηση», επισήμανε ο αρθρογράφος
Χεζί Σαλέβ στην ισραηλινή εφημερίδα «Maariv», «προσέφερε στον Σαρόν μια
ομπρέλα διεθνούς ευυποληψίας».