ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ασκήσεις διαπραγματεύσεων

Η Ελληνική Αστυνομία, για να είναι στο πνεύμα των καιρών, έκανε ασκήσεις
αντιμετώπισης ομηρείας, έτσι κομψά τις ονόμασε, αφού για όλα οφείλει να
προετοιμάζεται, για το 2004. Και για ακραία εξάσκηση, θεώρησε πως οι
διαπραγματεύσεις δεν απέδωσαν και χρειάστηκε να γίνει «αιματηρή απελευθέρωση».
Ας ελπίσουμε ότι εκτός από την Αστυνομία υπάρχουν και άλλοι (ποιοι όμως;) που
κάνουν ασκήσεις διαπραγματεύσεων. Μπορούν και οι διαπραγματεύσεις να είναι
παραλυτικές και τελικά να σώσουν ανθρώπους. Είναι μάλλον χρησιμότερες σε
τέτοιες περιπτώσεις, αφού υποτίθεται ότι το να σωθούν οι άνθρωποι που έχουν
πιαστεί όμηροι είναι το πρώτο πράγμα που επιδιώκεται, κι έρχεται αμέσως μετά η
τιμωρία των δραστών. Κι αυτή είναι τέχνη εξόχως περιφρονημένη στην εποχή των
τρομερών πολεμικών εξελίξεων. Όσες συγγνώμες και να ζητήσει ο Πούτιν, δεν
μπορεί να πείσει ότι δεν ενδιαφέρθηκε πρωτίστως για την ισχύ και το κύρος του.
Διάλεξε τον πιο σίγουρο τρόπο να μην υποχωρήσει στους εκβιασμούς των
τρομοκρατών, βάζοντας τη ζωή των ομήρων σε δεύτερη μοίρα. Θέλησε κυρίως να μη
φανεί αδύναμος, αλλά η δύναμη των δημοκρατιών είναι οι πολίτες τους, η άξια
που δίνουν στη ζωή των πολιτών τους. Δεν είναι καύσιμη ύλη οι όμηροι, αφορμή
για τον εντοπισμό και την εκτέλεση τρομοκρατών. Οι Ρώσοι ίσως μπορούν να
ταυτίζονται με την επιλογή τής κυβέρνησής τους, να αισθάνονται σε εμπόλεμη
κατάσταση με τους Τσετσένους, που δικαιολογεί βιαστικές κινήσεις και θυσίες
αθώων, έστω και χωρίς τη συναίνεσή τους. Οι συμπατριώτες του μπορεί να τον
εγκρίνουν, αλλά εμείς για γιορτή ετοιμαζόμαστε, Ολυμπιακούς Αγώνες, ακόμα και
στα αστυνομικά γυμνάσια, λοιπόν, μπορούμε να το ψάξουμε περισσότερο.