Δρόμοι

Καλημέρα…

… Δηλαδή, καλή μέρα. Και αισθανόμαστε αυτομάτως υποχρεωμένοι να
ανταποκριθούμε στον χαιρετισμό. Ας ακούμε μια φωνή μέσα μας να λέει: «Πού την
είδες εσύ την καλοσύνη;». Αν μάλιστα ξεγελαστούμε και προδώσουμε την κακή μας
διάθεση, τότε είναι που παίρνει φόρα ο συνομιλητής μας. «Μα δεν ακούς τα
πουλιά που κελαηδούνε;», «Μου βρωμίζουν το μπαλκόνι». «Δεν χαίρεσαι τη
λιακάδα;», «Ο ήλιος προκαλεί καρκίνο». Κάθε λέξη, κάθε κουβέντα, φέρνει μια
αντίδραση γκρίνιας, λες και τίποτα δεν έχει σημασία, τίποτα δεν έχει αξία. Τι
να κάνουμε; Έτσι νιώθουμε. Είναι κακό;

Το αντίθετο…

… Ας αναφωνήσουμε λοιπόν: Γκρινιάρηδες όλου του κόσμου, ενωθείτε! Γιατί αν
είναι να πεθάνουμε από καρκίνο, δεν πρόκειται να ζήσουμε παραπάνω είτε είμαστε
ευχάριστοι είτε δύστροποι. Τελικά, με το να σκέπτεται κανείς θετικά, δεν
φαίνεται να κερδίζει τίποτα. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε η Ευρωπαϊκή
Εταιρεία Ιατρικής Ογκολογίας. Οι ερευνητές της διαπίστωσαν πως οι ασθενείς που
υποστηρίζονται ψυχολογικά από ανθρώπους που τους βοηθούν να αντιμετωπίζουν το
πρόβλημά τους, δεν ζουν περισσότερο από τους άλλους που πεθαίνουν μόνοι τους.
Με δυο λόγια, μπορεί η θετική σκέψη να βοηθάει τους ασθενείς να νιώσουν
καλύτερα, αλλά δεν τους προσθέτει μέρες. Το συμπέρασμα των ερευνητών είναι ένα
«πικρό ποτήρι» για εκείνους που αδιάκοπα προσπαθούν να μας ευθυμήσουν εμάς
τους γκρινιάρηδες.

Η θετική σκέψη…

… περνάει δύσκολες ώρες, είναι η αλήθεια: τρομοκρατία, ελεύθεροι σκοπευτές,
απειλές πολέμου, χρηματιστηριακή κρίση, οικονομική καχεξία. Στριφογυρίζουμε
ανήσυχα στο κρεβάτι μας και φτάνει μια βρύση που κάπου στάζει ρυθμικά, σαν
κινέζικο μαρτύριο, για να μας κάνει να πεταχτούμε στον ύπνο μας. Είναι ανάγκη
να σκεφτόμαστε θετικά; «Η αρνητική σκέψη δεν είναι απαραιτήτως κακό πράγμα»,
λέει η Μπάρμπαρα Χελντ, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Κολέγιο Μπόντουιν. «Όσο πιο
πολύ επιμένει κανείς να βλέπουμε την ευχάριστη πλευρά των πραγμάτων, τόσο πιο
άσχημα μάς κάνει να νιώθουμε». Οι άνθρωποι που γκρινιάζουν συνεχώς, όμως,
φαίνεται πως φορούν το δικό τους αλεξίσφαιρο γιλέκο. Είναι πάντα
προετοιμασμένοι για το χειρότερο ενδεχόμενο. Και αυτό κάνει καλό στην υγεία,
λένε οι γιατροί. Γιατί όσο δεν έρχεται το χειρότερο, τόσο νιώθουν καλύτερα.

Η στάση…

… αυτή ονομάζεται αμυντική απαισιοδοξία. Οι άνθρωποι που την εφαρμόζουν
δίνουν την προσοχή τους σε πράγματα που μπορούν να κάνουν. Έτσι, κάνοντας μόνο
ό,τι περνάει από το χέρι τους, δεν κινδυνεύουν να απογοητευθούν επιχειρώντας
κάτι που από την αρχή ήταν έξω από τις δυνατότητές τους. Το θέμα πάντως αν η
απαισιοδοξία κάνει καλό στην υγεία παραμένει ανοιχτό, σύμφωνα με την Τζούλι
Νόρεμ, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Κολέγιο Γουέλσλι. Αν και μια άλλη έρευνα
δείχνει πως οι πρόσχαροι άνθρωποι πεθαίνουν νωρίτερα από τους κατσούφηδες. Δεν
γνωρίζουμε πόσο είναι έγκυρη αυτή η έρευνα, αλλά για κάτι γκρινιάρηδες σαν κι
εμάς είναι πάντως ενθαρρυντική.