Διαστάσεις Ο θαυμαστής του Γκαρίντσα

Το αγαπημένο ανάγνωσμα του νεοεκλεγέντος προέδρου της Βραζιλίας δεν είναι
ούτε το Κεφάλαιο ούτε οι θεωρίες του Τσε για το αντάρτικο. Αλλά το «Μοναχικό
Αστέρι», μια βιογραφία του Γκαρίντσα.

Τάξη και πρόοδος. Ο Λούλα αποτελεί τη μεγάλη ελπίδα των Βραζιλιάνων (σκίτσο από τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς»)

Ο Μανουέλ Φρανσίσκο Ντος Σάντος, γνωστός ως Γκαρίντσα, ήταν ένας από τους
μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του
1933 στο Ρίο ντε Ζανέιρο και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την
Μποταφόγκο. Από το 1956 ώς το 1964, χρονιά κατά την οποία ανακηρύχθηκε
καλύτερος ποδοσφαιριστής του κόσμου, έπαιξε σε τρία παγκόσμια κύπελλα, από τα
οποία η Εθνική Βραζιλίας κέρδισε τα δύο. Παντρεύτηκε τρεις φορές, έκανε 13
παιδιά, και πέθανε στα 49 του χρόνια πάμπτωχος και αλκοολικός.

Ο Γκαρίντσα είναι η μεταφορά της Βραζιλίας, λέει στην Κοριέρε ένας
άλλος μεγάλος Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, ο Λεονάρντο, που εκτός από την
πατρίδα του έχει παίξει στην Ισπανία, στην Ιαπωνία, στη Γαλλία, για να
καταλήξει στη Μίλαν. Για τον Λούλα, ο «Μανόλο» (ή «Μανέ») έχει μια συμβολική
αξία, αποτελεί ένα παράδειγμα που όλοι στη Βραζιλία μπορούν να το καταλάβουν.
Ο άνθρωπος αυτός ήταν αυθεντικός, δεν τον καθοδηγούσε παρά μόνο το ένστικτο.
Δεν ήταν καλλιεργημένος, καθώς δεν είχε την ευκαιρία να σπουδάσει, ζούσε
λοιπόν με λίγα πράγματα. Η Βραζιλία διαθέτει εκατομμύρια δυνητικούς Γκαρίντσα,
σε όλους τους τομείς, που χάνονται γιατί δεν τους δίνεται καμιά ευκαιρία.

Ο Λεονάρντο δεν ψήφισε, αφού κάτι τέτοιο δεν είναι πλέον δυνατό στο προξενείο
της Βραζιλίας. Ο Πάολο Κοέλιο, πάλι, ο πιο γνωστός συγγραφέας της Βραζιλίας,
ψήφισε μεν, αλλά αρνείται να αποκαλύψει την επιλογή του. Και οι δύο πάντως
θεωρούν πως, ύστερα από 15 χρόνια, έπρεπε επιτέλους να δοθεί στον Λούλα μια
ευκαιρία να κυβερνήσει. Για ποιο λόγο; Τι έχει να προσφέρει σήμερα ο Λούλα στη
Βραζιλία; Ελπίδα. Η χώρα αυτή είναι η δέκατη δύναμη στον κόσμο, αλλά
καταλαμβάνει μόλις την 73η θέση από την άποψη της κοινωνικής ανάπτυξης. Ο
ιδιωτικός τομέας – εκπαίδευση, νοσοκομεία, μεταφορές – λειτουργεί, αλλά ο
δημόσιος τομέας βρίσκεται σε τραγική κατάσταση.

Οι χρηματαγορές δεν είναι ικανοποιημένες με τη νίκη του Λούλα, διαβάζουμε
στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς. Το ρεάλ, που έχει χάσει φέτος το 40% της αξίας
του, έπεσε κατά 2% ακόμη από την περασμένη Κυριακή σε σχέση με το δολάριο.
Αλλά οι ξεχασμένοι Βραζιλιάνοι, οι φτωχοί, οι μαύροι, οι Ινδιάνοι, δεν
ενδιαφέρονται τόσο γι’ αυτά τα πράγματα. Ένα απέραντο χαμόγελο έχει
ζωγραφιστεί τις τελευταίες ημέρες στο πρόσωπό τους. Αυτό που λένε και ξαναλένε
είναι η τελευταία φράση από το επινίκιο μήνυμα του προέδρου τους: «Νιώθω πως
γεννιέται μια καινούργια Βραζιλία». Όπως λέει η συνδικαλίστρια Λαρεάνα
Τολεντίνο: «Έχουμε δικαίωμα να αγαπάμε, να διεκδικούμε, έχουμε δικαίωμα να
βγούμε από την απελπισία».