ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τρομοκρατία, part two

Αν και θα τον προτιμούσα σε μικρότερη κλίμακα, δεν έχω ωστόσο αντίρρηση να
βλέπω τον θείο Τσακαλία. Με διασκεδάζει αυτό το οργιαστικό συνονθύλευμα
κουτοπονηριάς και αθυροστομίας. Απάνω που φουντώνω, γίνεται ξάφνου ένα τσακ
και τα πράγματα πακετάρονται σε συσκευασία που συμφέρει. Δεν ξέρω εάν η
γραφικότητα είναι τελικά η καλύτερη λύση. Βάζω πάντως το χέρι μου στη φωτιά
ότι είναι απολύτως ανακουφιστική.

Από το πακέτο των παρατρομοκρατικών, εκείνο που πετσικάρει επικίνδυνα είναι ο
τρόπος που αξιοποιούν τα κανάλια τα παιδιά των θυμάτων της 17Ν. Με αφορμή τις
νέες προσαγωγές και την ομοβροντία των συμπληρωματικών καταθέσεων, άνοιξε
κιόλας ο νέος κύκλος της δημόσιας έκθεσής τους. Λυπάμαι που το λέω, αλλά τη
δεύτερη φορά δεν θα εισπράξουν τον ίδιο σεβασμό με την πρώτη. Το τηλεοπτικό
κοινό έχει ένα βασικό ελάττωμα: ισοπεδωτικά συγκινείται και εξίσου ισοπεδωτικά
αρνείται να ξανασυγκινηθεί με το ίδιο ακριβώς θέαμα. Ένας λόγος παραπάνω που η
ομάδα των νέων που μοιράζονται το ίδιο τραύμα είναι, κατά τ’ άλλα, εντελώς
ανομοιογενής. Ο φακός μεγεθύνει τις διαφορές και αναδεικνύει τα κοινωνικά
χαρακτηριστικά. Αυτή είναι η δουλειά του. Ποιος ο λόγος όμως μια ολόκληρη
κοινωνία να μπει σούμπιτη σ’ ένα κουτσομπολιό που και άδικο και ανάρμοστο
είναι; Ας βρουν άλλον τρόπο οι εκπομπές να φρεσκάρουν τη θεματολογία τους. Εν
ανάγκη, ας καλωδιωθούν μονίμως με τον θείο Τσακαλία. Μικρό το κακό. Το
χειρότερο θα ήταν, εάν με τούτα και μ’ εκείνα, των θυμάτων τα παιδιά γίνουν κι
αυτά θύματα, καταδικασμένα όπως είναι να εκθέτουν το πένθος τους ες αεί, χωρίς
να τους δίνεται χρόνος να πάρουν από αυτό αποστάσεις.