ο υποψήφιος ΚΩΣΤΑΣ ΛΙΑΣΚΑΣ Συνδυασμός αισθητικής και ασφάλειας

Μια… μέλισσα είναι ο μηχανικός! Σας φαίνεται περίεργη και άστοχη η
παρομοίωση; Καθόλου. Αντιθέτως, για σκεφτείτε πόσοι μηχανικοί μας έχουν
«πονέσει» με τις κατασκευές τους, όπως η μέλισσα με το κεντρί της – μόνο που
το κεντρί φεύγει ενώ το κτίριο μένει… – αλλά και πόσοι μηχανικοί έχουν
γλυκάνει το οπτικό μας πεδίο, όπως η μέλισσα τον ουρανίσκο με το μέλι της!

Για την ιστορία, πάντως, τη σύνδεση του μηχανικού με τη μέλισσα, που μας
έδωσε αφορμή για τους παραπάνω επίκαιρους συνειρμούς, μας τη θύμισε ο κ.
Κώστας Λιάσκας, πολιτικός μηχανικός και επί σειρά ετών πρόεδρος του Τεχνικού
Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΤΕΕ): «Ο Ένγκελς έλεγε ότι η μέλισσα και ο μηχανικός
χτίζει. Η μέλισσα “χτίζει” καταπληκτικά εξάγωνα στις κερήθρες. Η σημαντική
διαφορά με τον μηχανικό είναι ότι αυτός ξέρει ή οφείλει να ξέρει από την αρχή
το τέλος του έργου. Η δουλειά του είναι να οργανώνει, να μελετά, να σχεδιάζει,
να προβλέπει, να ξέρει από πριν το τελικό αποτέλεσμα και να μπορεί να το
“μεταφέρει” στον πελάτη του».

Ο κ. Λιάσκας πιστεύει ότι το τετράπτυχο του καλού μηχανικού είναι: αισθητική,
προστασία του περιβάλλοντος, ασφάλεια και οικονομία. Είναι όπως εξηγεί τέσσερα
στοιχεία που πρέπει να λαμβάνει οπωσδήποτε υπόψη ο σωστός μηχανικός, καθώς
πρέπει να φροντίσει ταυτόχρονα αφενός για ένα αισθητικό αποτέλεσμα που θα
ικανοποιεί τον πελάτη χωρίς να προσβάλλει το περιβάλλον και αφετέρου για την
οικονομία των υλικών, που δεν θα δημιουργεί όμως αμφιβολίες όσον αφορά την
ασφάλεια και την ποιότητα της κατασκευής.

Με άλλα λόγια, επισημαίνει ο κ. Λιάσκας, ο υποψήφιος που θέλει να γίνει
μηχανικός πρέπει να συνδυάζει πολλές χάρες και προσόντα, πέρα από την αναγκαία
καλή απόδοση και επίδοση στα Μαθηματικά και στη Φυσική.

Κοινωνικός

Πρέπει να είναι κοινωνικός, γιατί η δουλειά ξεκινάει με μια κουβέντα. Στην
πρώτη συζήτηση θα πρέπει να κάνει τους πελάτες να «λυθούν», να αισθανθούν
άνετα, έτσι ώστε να του δώσουν να καταλάβει τι ακριβώς θέλουν.

Πρέπει να είναι υπομονετικός και να έχει συνδυαστικό ταλέντο, γιατί «ειδικά οι
Έλληνες θέλουν όλα να είναι… ελαστικά κι ευέλικτα. Να υπάρχει η δυνατότητα
να μετακινηθούν μέχρι την τελευταία στιγμή παράθυρα πόρτες και σαλόνια…».

Πρέπει να έχει αντοχές, ιδιαίτερα αν θέλει να εργαστεί στην Αθήνα, γιατί η
δουλειά του μηχανικού είναι σύνθετη. Δεν είναι μόνο δουλειά
μελέτης-γραφείου-σχεδιαστηρίου.

Είναι και δουλειά εργοταξίου και το σημαντικότερο και περισσότερο οδυνηρό
είναι δουλειά που έχει σχέση με το Δημόσιο. Όλα αυτά και ιδιαίτερα οι
μετακινήσεις και η επαφή με τις υπηρεσίες δημιουργούν προϋποθέσεις για…
σπάσιμο νεύρων. Το αυτονόητο, η απόκτηση δηλαδή μιας άδειας οικοδομής όταν
θέλει κάποιος να κτίσει, έχει περάσει πλέον στη σφαίρα του θρύλου!

Και βέβαια πρέπει να αγαπάει τη δουλειά που κάνει. Ωστόσο είναι μια δουλειά
που σε κάνει να την αγαπάς όλο και περισσότερο καθώς περνάει ο χρόνος. Κάθε
κατασκευή, κάθε δημιούργημα, καθώς το βλέπεις να περνά από τη φάση της
σύλληψης της ιδέας στο σχέδιο και μετά στην πραγματικότητα, σιγά-σιγά αρχίζεις
να το αντιμετωπίζεις σαν ένα παιδί που μεγαλώνει. Όσο κι αν σε κάποιους μπορεί
να φανεί υπερβολή, το επάγγελμα του μηχανικού εμπεριέχει και αρκετό
συναίσθημα.

Αισιοδοξία

Παρ’ όλες τις δυσκολίες πάντως ο κ. Λιάσκας προτρέπει τους νέους που
ενδιαφέρονται για το επάγγελμα του μηχανικού να μη διστάσουν – κι ας έχει
γίνει πια σωστό μελίσσι ο κλάδος. Ο ίδιος είναι αισιόδοξος για το μέλλον: «Η
χώρα χρειάζεται μηχανικούς. Όχι όμως μηχανικούς που να έχουν ένα δίπλωμα
τυπικής ανταλλακτικής αξίας, που πιστοποιεί απλώς ότι έχουν κάνει σπουδές,
αλλά μηχανικούς που θα έχουν τις βάσεις, τη θέληση, την έφεση να γίνουν ηγέτες
στον δικό τους χώρο παραγωγής».

Ως πρώτο χώρο παραγωγής ο κ. Λιάσκας προτείνει στους νέους μιαν οργανωμένη
εταιρεία «για να δουν πώς γίνεται συστηματικά η δουλειά, να αποκτήσουν τη
νοοτροπία του μηχανικού και μετά από τρία, τέσσερα χρόνια να δουν αν
πραγματικά διασφαλίζονται οι προϋποθέσεις, ώστε να ξεκινήσουν κάτι μόνοι
τους». Διευκρινίζει πάντως ότι «η δημιουργία ενός προσωπικού γραφείου δεν
είναι υπόθεση το ίδιο εύκολη όπως παλιά», αλλά προσθέτει ότι «η παραγωγή θα
έχει πάντα ανάγκη από μικρές μονάδες».

Τρεις συμβουλές

Τέλος, ο κ. Λιάσκας πιστεύει ότι «η χαρά που παίρνεις, όταν από το άυλο περνάς
στο υλικό και έρχεται η αναγνώριση, αξίζει πραγματικά τον κόπο» και δίνει
τρεις ευχές- συμβουλές προς κάθε υποψήφιο μηχανικό:

– Να μην τα παρατάς στην πρώτη δυσκολία.

– Να ξέρεις να μάχεσαι για τις προτάσεις σου.

– Να είσαι πολύ αυστηρός σε θέματα ασφάλειας, γιατί όλα μπορούν να
αναπληρωθούν εκτός από την ανθρώπινη ζωή.