ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα δύο μικρά ζουζούνια…

Προσγειώθηκε ξαφνικά κι ανάποδα, στη μέση του μπαλκονιού. Ένα μικρό
χρυσοπράσσινο σκαθάρι. Βρέθηκε με τα φτερά κολλημένα στο πλακάκι, με τα μικρά
του πόδια στον αέρα, να τα κουνάει σαν τρελό. Μάταιος κόπος. Αδύνατον να
ξαναβρεί τη θέση που του επέτρεπε να πετά – πώς να πιαστεί από τον αέρα;

Ευτυχώς, το είδε από το παράθυρο ένα άλλο μικρό ζουζούνι. Παιδί αυτό – ένα
μωρό-ξωτικό, που όπως όλα τα μωρά, δεν χαμπαριάζουν από κανόνες, δεν «κολλάνε»
στο αν τα έντομα μιλούν, στο αν καταλαβαίνουν, στο αν θα πρέπει οι άνθρωποι να
συνομιλούν μαζί τους. Δεν πρόλαβε να μάθει πως τα μικρά κι αλλόκοτα σκαθάρια
είναι πλάσματα «ασήμαντα» (;) κι έτσι, έτρεξε. Του άπλωσε το χέρι και το
γύρισε, ξανά, με τα πόδια να πατούν στο έδαφος. Στάθηκε απέναντί του, το
περίμενε να κινηθεί, να πετάξει. «Άντε, τι κάθεσαι; Τι έπαθες;».

Έμεινα τώρα εγώ να κοιτώ από το παράθυρο. Ν’ ακούω τις στιχομυθίες ανάμεσα σ’
ένα σκαθάρι χρυσοπράσσινο κι ένα παιδί ετών επτά και χρωμάτων… όλων. Ακίνητο
το έντομο, παγωμένο από τρόμο το παιδί. Τον φόβο τον είδα στη ματιά του:
«Μήπως κάποιο λάθος έκανα εγώ και το σκότωσα;». Έτρεξε, σίφουνας, μέσα στο
σπίτι. Μάζεψε ψίχουλα και ζάχαρη να ταΐσει το ζουζούνι. «Μήπως πεινάς και δεν
έχεις δύναμη να κινηθείς», άκουσα να το ρωτάει; Μάλλον το έντομο πεινούσε.
Γιατί άρχισε να κινείται σαν τρελό, μαζεύοντας ό,τι κουκίδα τροφής έβρισκε
μπροστά του.

Χαμογελαστό και περήφανο το ανθρώπινο ζουζούνι, αποχώρησε. Πέρασε κάμποση ώρα
με παιχνίδι και χαμόγελα. Μόνο πριν φύγει, ξαναβγήκε στο μπαλκόνι για να
χαιρετήσει το καλοταϊσμένο σκαθάρι. Για να το βρει και πάλι ανάποδα. Πάλι
απελπισμένο. «Ε, δεν τρώγεσαι με τίποτα», ακούω να του λέει. «Τι έπαθες και
ήρθες πάλι τούμπα;». Το έπιασε απαλά, για να το βάλει δίπλα στη μυρτιά. «Αν
του αρέσει τόσο να κοιτάει ανάποδα, τουλάχιστον να βρίσκει κάπου να
στηρίζεται», λέει και με αέρα στρατηγού, τινάζει τα χέρια του και ετοιμάζεται
να φύγει.