ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Τοξικό περιβάλλον φαγητού»

Σήμερα, επόμενη μέρα της εκλογικής μάχης, όλοι θα ασχολούμαστε ως είθισται με
μικροκομματικές αναλύσεις, θα δίνουμε έμφαση στο τι είπε ο τάδε και ο δείνα
αρχηγός κόμματος, θα γράφουμε τι φόραγε εκείνος ο υποψήφιος όταν πήγε να
ψηφίσει και τέτοια… συγκλονιστικά για τη ζωή μας.

Στη δική μου σκέψη, όμως, βρίσκεται και σήμερα η «επόμενη μέρα» (δηλαδή όλη η
μετέπειτα ζωή) για τα ανθρωπάκια που κάθονται στα θρανία. Το μυαλό μου
τριβελίζουν εδώ και εβδομάδες (για να μην πω χρόνια, όσα χρόνια ξανα-ζώ, ως
μητέρα πια, τη σχολική ζωή) πράγματα πιο… ταπεινά από τα κόμματα – αλλά
μήπως πιο σημαντικά; To τι τρώνε και το τι πίνουν τα παιδιά μας στο σχολείο
(και όχι μόνον) και τι μαθαίνουν μέσα από το καθημερινό κολατσό τους για τα
αγαθά που επιδρούν στην ίδια την ουσία της ζωής τους.

Σε μια εποχή όπου ο μαθητής και η μαθήτρια δεν φέρνουν συνήθως μαζί τους
ψωμοτύρι ή φρούτα από το σπίτι (γιατί μάλλον η μαμά ή η Φιλιππινέζα βαριέται
να τα φτιάξει ή να τα συσκευάσει), η καντίνα του σχολείου διεκδικεί κεντρικό
ρόλο στην παιδική υγεία και εκπαίδευση. Και εκεί, ακόμα και σήμερα, ο γιος μου
και η ομήγυρίς του με πληροφορούν ότι δεν μπορούν να βρουν σάντουιτς χωρίς
ζαμπόν, ενώ η παρασκευή ενός φυσικού χυμού είναι απλώς αδιανόητη. Τα παιδιά
μας, λοιπόν, βρίσκονται και μεγαλώνουν μέσα σε αυτό που οι ειδικοί ονόμασαν
πρόσφατα «τοξικό περιβάλλον φαγητού».

«Τα σχολεία διδάσκουν στα παιδιά τα C: candy (καραμέλες), cookies (μπισκότα),
chips (τσιπς)», γράφει οργισμένη στους «Τάιμς» της Νέας Υόρκης η αρθρογράφος
τους σε θέματα υγείας Τζέιν Μπρόντι. Και στο εξαιρετικό βιβλίο «Πώς η
Βιομηχανία Τροφίμων επηρεάζει τη Διατροφή και την Υγεία», διαβάζω τη δρα
Μάριον Νεστλέ από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης: «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι
οι βιομηχανίες τροφίμων βλέπουν τα παιδιά του σχολείου ως μια άνευ
προηγουμένου ευκαιρία μάρκετινγκ, κατευθύνοντας προς αυτά όλη τη δύναμη της
πειθούς τους». Θα μπορούσαν, όμως, να το κάνουν τόσο εύκολα, εάν δεν είχαν
συνεργούς στο έγκλημα εμάς, τους γονείς και τους δασκάλους – έστω και μόνο με
την απάθειά μας;