[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Χθες ήταν η μέρα του. Σηκώθηκε πρωί-πρωί, ήπιε τον καφέ του και άπλωσε στο
τραπέζι τα σταυρωμένα ψηφοδέλτια που του είχαν δώσει. Όλοι οι υποψήφιοι που
πέρασαν από το σπίτι του – το τελευταίο του χωριού – έδειχναν απολύτως βέβαιοι
πως θα τους τιμούσε με την ψήφο του. Κάθε φορά που έκλεινε η πόρτα πίσω τους,
έμεναν μέσα τα εγκώμια. Ήταν περίπου πανομοιότυπα. Ακόμη και ο τόνος της φωνής
τους ηχούσε με τον ίδιο τρόπο στα αυτιά του. Για τη χειραψία τους τι να πει;
Τον έσφιγγαν τόσο πολύ, που πονούσε. Αλλά το απολάμβανε. Την ώρα που ξυριζόταν
διέκρινε ένα περίεργο χαμόγελο στον καθρέφτη. Χαιρέκακο; Μάλλον όχι. Ήταν
καλός άνθρωπος. Μόνο με τα λίγα ζώα που του είχαν απομείνει μάλωνε καμιά φορά.
Άλλωστε, εκεί πάνω στο βουνό ποιον να δει; Αλλά και κάτω, στην πόλη – ας πούμε
– όταν πήγαινε, με το ζόρι τού έλεγαν μια καλημέρα. Έβαλε τα καλά του και
άρχισε να κατηφορίζει με τα πόδια. Ήθελε να ζήσει κάθε λεπτό της ξεχωριστής
αυτής ημέρας. Να βλέπει τους ευυπόληπτους συμπολίτες του να τρέχουν να του
δώσουν το χέρι, να ακούει να τον φωνάζουν – με το όνομά του – από μακριά. Να
προσφέρονται να τον μεταφέρουν με αυτοκίνητο. Κι αυτός να αρνείται. Και όσο
πλησιάζει προς το σχολείο, τόσο να αυξάνεται η αυτοπεποίθησή του. Δεν ξέρει
πόσους καφέδες, πόσα ούζα, πόσες μπίρες πίνει κάθε φορά. Οι υποψήφιοι τον
κερνούν για την ψήφο, αλλά εκείνος πίνει στην υγειά της κάλπης. Της το
χρωστάει. Η απόλυτη εξουσία που ασκεί αυτό το άχαρο κουτί τον γοητεύει. Το
γεγονός ότι αντλεί την ισχύ της από τον ίδιο, όσο και από τον Πρόεδρο της
Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό, τον υπουργό, τον βουλευτή, τον δικηγόρο, τον
γιατρό, τον καθηγητή κ.λπ. του δίνει μια μοναδική ευκαιρία απόδρασης από τη
μίζερη ζωή του. Δεν βιάζεται να φτάσει μπροστά της. Ξέρει πως μόλις της δώσει
το ποσοστό δύναμης που του αναλογεί, όλα θα γίνουν όπως πριν. Και ο δρόμος της
επιστροφής για το χωριό είναι πολύ ανηφορικός…