Α-υτοί Έ-χουν Κ-ότσια

Υπάρχουν παιχνίδια στο ποδόσφαιρο στα οποία το αποτέλεσμα έχει τεράστια
σημασία. Και υπάρχουν κι άλλα στα οποία το θέαμα είναι τέτοιο, που το
αποτέλεσμα είναι το τελευταίο που μετράει. Όταν σε τέτοια είδους παιχνίδια (τα
μόνα που μένουν στη μνήμη μας) το θέαμα δεν το προσφέρει μία ομάδα (κι ας
είναι η δική μας) αλλά και οι δύο, τότε – ίσως μόνο τότε – μπορούμε ως
φίλαθλοι να νιώσουμε την ιδιαίτερη εκείνη γλύκα της πληρότητας. Είμαστε λοιπόν
ευγνώμονες στη Ρεάλ και την ΑΕΚ που μας χάρισαν, την Τετάρτη το βράδυ, ένα
τέτοιο σπάνιο παιχνίδι. Αλλά ειδικά για την ΑΕΚ, αν αναλογισθούμε τις συνθήκες
κάτω από τις οποίες αγωνίζεται φέτος, μπορούμε να είμαστε και περήφανοι.

Τον αγώνα όσοι τον έζησαν δεν θα τον ξεχάσουν. Μία στα τόσα έρχονται έτσι τα
πράγματα σ’ ένα παιχνίδι, που θαρρείς και όλα δουλεύουν για την απόλαυση των
φιλάθλων – η φόρμα και μαζί η ρέντα των ομάδων, η δημιουργία έντασης και η
εμφάνιση της αγωνιστικής ομορφιάς από τα πρώτα κιόλας λεπτά, η διακύμανση του
σκορ και η γλυκόπικρη απόδοση δικαιοσύνης, η εναλλαγή των αισθημάτων, η
αμοιβαία αναγνώριση στα μάτια των ποδοσφαιριστών. Η ΑΕΚ στάθηκε ισάξια με τη
συναρπαστικότερη ομάδα αυτήν τη στιγμή στον κόσμο, σε ένα παιχνίδι όπου η αξία
μετρήθηκε θετικά (με επίδειξη των εκατέρωθεν όπλων) και όχι, όπως συμβαίνει
συνήθως στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, αρνητικά (μέσω της όσο το δυνατόν
αποτελεσματικότερης αλληλεξουδετέρωσης). Για το τελικό αισθητικό αποτέλεσμα
βοήθησε και η πλήρης αντίθεση στο στυλ και τη νοοτροπία των δύο αντιπάλων:
αυτοπεποίθηση μέχρις αλαζονείας, στήριξη στην ατομική κυρίως τεχνική,
χορευτική κατοχή της μπάλας για τη Ρεάλ, πίστη μέσα από τις αντιξοότητες,
στήριγμα στην ομαδικότητα, δηλητηριώδης εκμετάλλευση των στημένων φάσεων και
των κενών χώρων για την ΑΕΚ. Δεν χρειάζεται καν να πούμε πόσο καθοριστική στη
διαμόρφωση και αξιοποίηση αυτών των στοιχείων είναι η συμβολή του μεγαλύτερου
προπονητή – όχι χαρακτήρα – που έχει περάσει ποτέ από το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Ο Ντούσαν Μπάγιεβιτς, ειδικά φέτος, είναι γνωστόν ότι παίζει – σε δύο, το πολύ
τρεις ζαριές – την υστεροφημία του. Η πρώτη – και πιο απρόσμενη ίσως – ρίχτηκε
ήδη προς τη μεριά του μύθου.

Το πιο εντυπωσιακό σε όλη αυτή την ιστορία είναι ότι η ΑΕΚ έδωσε τον καλύτερο
– μέχρι νεωτέρας – αγωνιστικό εαυτόν της μέσα στις χειρότερες συνθήκες της
ιστορίας της και του ελληνικού ποδοσφαίρου γενικότερα. Στο γενικό πλάνο,
κακοδιαχείριση, διασπάθιση δημόσιου και ιδιωτικού χρήματος, αμετροέπεια,
χρησιμοποίηση του ποδοσφαίρου και των ομάδων ως μέσων για την επίτευξη άλλων,
ομολογημένων ή ανομολόγητων, στόχων και, τώρα, τελευταία σταγόνα στο ξέχειλο
από αμαρτίες ποτήρι, ευθεία σύγκρουση των σωματείων – επιχειρήσεων με την
Πολιτεία, με αίτημα τη θεσμοποίηση της παρανομίας και όμηρο το ελληνικό
Πρωτάθλημα. Στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο, διοικητικό γουέστερν (άλογα, πούρα,
οικογένειες, χρήματα σε βαλίτσες, απειλές και συμφιλιώσεις, άδικες καταδίκες
και ένδοξα τελευταία λόγια) σε φόντο φωσκόλειου ψυχοδράματος (πίστη στην
ομάδα, αλλά διχασμός, έριδες και προδοσίες για τον Πρόεδρο, τον προπονητή,
τους στόχους και τη μοίρα). Και όλα αυτά να εντείνονται από μία επιεικώς
μέτρια αρχή των ελληνικών ομάδων στο μόνο πια μέτωπο που μετράει, το διεθνές:
αποτυχία της Εθνικής να αναδείξει ένα πραγματικά νέο πρόσωπο, απελπιστική
υστέρηση του Ολυμπιακού να δικαιώσει τις προσδοκίες που γέννησε ο (τελικά
μάλλον ζημιογόνος) αρχικός του θρίαμβος στο Τσάμπιονς Λιγκ, παρατεταμένη
ανυποληψία ενός Παναθηναϊκού που μοιάζει να έχει χάσει την όποια πυξίδα του,
άνισες εμφανίσεις των υπολοίπων ομάδων μας στο Ουέφα.

Το ότι η ΑΕΚ δεν επηρεάστηκε από όλο αυτό το περιρρέον κλίμα είναι ασφαλώς
επιτυχία. Το ότι άντλησε και δυνάμεις για τη μεγάλη εμφάνιση της Τετάρτης
δείχνει κάτι περισσότερο: κότσια. Και ως γνωστόν, μια ομάδα που διαθέτει
κότσια όχι μόνο δικαιούται να μη φοβάται, αλλά και της οφείλεται να μην
κρίνεται μόνο από το αποτέλεσμα.