Ο φούρναρης – σύνδεσμος με τη ζωή της πόλης

ΧΑΝΙΑ

Η σακούλα που κρεμιέται στο παλούκι, στην άκρη του δρόμου, έχει ένα χαρτάκι με την παραγγελία και το αντίτιμό της. Ο Ανδρέας Βερυβάκης παίρνει τα χρήματα και αφήνει πίσω τη σακούλα γεμάτη με το ψωμί για τον αγρότη-πελάτη του ορεινού χωριού των Χανίων

Είναι η «επαφή» τους με την πόλη. Εκτός από ψωμί και βασικά είδη πρώτης
ανάγκης, ως και φάρμακα, που του παραγγέλνουν, τους φέρνει τα νέα από την πόλη
– απ’ αυτόν μαθαίνουν ακόμη και για την προεκλογική κίνηση στον καποδιστριακό
δήμο τους εν όψει των εκλογών του Οκτωβρίου.

Ο Ανδρέας Βερυβάκης, από τις Βουκολιές, ένα κεφαλοχώρι τριάντα χιλιόμετρα
νοτιοδυτικά των Χανίων, είναι ένας από τους φουρνάρηδες που τρεις φορές την
εβδομάδα φορτώνει σ’ ένα κλειστό φορτηγάκι τα ψωμιά και τα κουλούρια του και
γυρίζει στα ορεινά και απομακρυσμένα χωριά όπου οι σπιτικοί φούρνοι που κάποτε
ψηνόταν το ζυμωτό ψωμί έχουν από χρόνια σταματήσει να καπνίζουν. Οι κάτοικοι
λιγοστοί και ηλικιωμένοι οι περισσότεροι, περιμένουν βρέξει-χιονίσει τον
«ψωμά».

Το σύνθημα ότι έφτασε σε κάθε ένα από τα δεκαπέντε ορεινά χωριά που
περιλαμβάνονται στο δρομολόγιό του είναι ένα παρατεταμένο κορνάρισμα. Οι
κάτοικοι μαζεύονται γύρω από το φορτηγάκι, αγοράζουν το ψωμί τους και τον
ακούνε να φέρνει τα νέα από τα άλλα χωριά και τις Βουκολιές. Όσοι βρίσκονται
στα χωράφια φροντίζουν ν’ αφήνουν τις παραγγελίες τους μαζί με τα χρήματα σε
σακούλες ή ταγάρια που κρεμούν στις αυλόπορτές τους ή ακόμη και σε στύλους και
κοντάρια στις άκρες των δρόμων. «Δεν είναι λίγοι εκείνοι που τηλεφωνούν και
δίνουν τις παραγγελίες τους. Ζητούν να τους φέρω πράγματα που δύσκολα φθάνουν
στα χωριά τους», λέει ο Ανδρέας Βερυβάκης, «τσιγάρα, ζωοτροφές, υλικά για
διάφορα γλυκά που δεν τα βρίσκουν εύκολα, ό,τι έχουν ανάγκη». Στο τέλος κάθε
μήνα ο νεαρός φούρναρης μαζεύει τα βιβλιάρια υγείας των ηλικιωμένων κατοίκων
των χωριών και τα πηγαίνει με τις συνταγές των αγροτικών γιατρών στο φαρμακείο
στις Βουκολιές. Εκτελεί τις συνταγές και τους τα πηγαίνει πίσω μαζί με τα
φάρμακα. «Τον περασμένο χειμώνα, που είχε χιονίσει και δεν μπόρεσα να πάω
μια-δυο φορές, ήταν απίστευτα τα παράπονα».

Πάντως, δεν είναι λίγες οι φορές που ο φούρναρης κάνει συναλλαγές σε είδος:
αντί για χρήματα οι γιαγιάδες τού δίνουν κηπευτικά, γάλα ή αυγά: «Θυμάμαι ότι
το Πάσχα που είχα ανάγκη από αυγά μάζεψα πεντακόσια μέσα σε μια βόλτα», λέει
γελώντας ο φούρναρης των ορεινών χωριών.