Το κλάμα δεν συγκινεί τους νέους

Αριάδνη και Μαριάνθη Ελμαλόγλου. Οι 12χρονες Σμυρνιές – τρίτης γενιάς – κρατούν την παράδοση της γενέτειρας των παππούδων τους, ζώντας στα Πατήσια και συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις

«Νισάφι πια, όλο για την καταστροφή της Σμύρνης ακούμε. Κανείς δεν έχει
αναφερθεί στο πόσο πλούσια ήτανε. Είχαμεν τις λίρες με τους γκαζοτενεκέδες.
Αυτό το κλάμα δεν νομίζω ότι συγκινεί τους νέους ανθρώπους, τους πρόσφυγες
τρίτης γενιάς». Η συγγραφέας του βιβλίου «Οι μάγισσες της Σμύρνης» κυρία Μάρα
Μεϊμαρίδη, πρόσφυγας τρίτης γενιάς και η ίδια από τη μητέρα της, διαπιστώνει
πως όλο και μειώνεται το ενδιαφέρον για «εκείνο το χθες».

Σχεδόν άγνωστη είναι η ιστορία της Μικράς Ασίας σε δύο νεαρά κορίτσια, την
Αριάδνη και τη Μαριάνθη Ελμαλόγλου.

Οι δύο 12χρονες είναι πρόσφυγες τρίτης γενιάς που γεμίζουν ελπίδες τούς
υπευθύνους της Ένωσης Σπάρτης με τη συμμετοχή τους στις εκδηλώσεις. Αν και
μένουν στα Κάτω Πατήσια, πηγαίνουν και μαθαίνουν σκάκι και παράλληλα
προσπαθούν μέσα από φωτογραφίες, βιβλία και αφηγήσεις να μάθουν για τις ρίζες
τους.

Οι γονείς τους προσπαθούν να τους μεταφέρουν αυτά που έζησαν, όμως οι
αποστάσεις ολοένα και μεγαλώνουν. Θυμούνται αχνά τον παππού τους. Ήταν πολύ
μεγάλος και αυτές πολύ μικρές για να τους λέει για τη ζωή στο όρος Ταύρος.

Όπως λένε αισθάνονται την ανάγκη να συμμετάσχουν ενεργά στη συνέχιση της
παρουσίας της Ένωσης, εάν βεβαίως καταφέρουν να κλέψουν λίγο χρόνο «μέσα στην
τρέλα της καθημερινής προσπάθειας για μόρφωση».