Αφιέρωμα: 11.09 Ένας χρόνος μετά Η ερυθρομελανή συμμαχία

Κολομβιανοί καίνε αμερικανικές σημαίες. Κάτω, μικρός Πακιστανός διαδηλώνει κατά του Μπους

Ο αντι-αμερικανισμός στην Ελλάδα παραμένει στενά δεμένος με τα αριστερά
σύνδρομα. Που όμως τα τελευταία χρόνια έχουν εμπλουτιστεί με το μένος πολλών
υπολειμμάτων ενός ξεπερασμένου κι αδιάφορου πια μετεμφυλιακού
αντι-κομμουνισμού. Σε μια αρκετά παράδοξη σύμπραξη, λοιπόν, σκληροτράχηλοι
παλαιοαριστεροί και πελαγωμένοι ακροδεξιοί ενώνουν τα σπαθιά τους ξιφουλκώντας
κατά του «συνήθους» αντιπάλου. Που δεν είναι άλλος από τους Αμερικανούς.

Για τους οπαδούς της αγιάτρευτης πρόσδεσης με το παρελθόν και τους ξεχασμένους
παραδείσους που υποσχόταν ο Μαρξ και η δυσφημισμένη πια Σοβιετική Ένωση, οι
Αμερικανοί εκπροσωπούν την αιτία της κακοδαιμονίας τους. Στη ρωμαλέα τους
οικονομία οφείλεται η κατάρρευση όχι μόνο του σοβιετικού προτύπου, αλλά και η
συντριβή των ονείρων και των προσδοκιών για τη δικαίωση των αγώνων και των
ταλαιπωριών μιας ολόκληρης ζωής.

Ο συμβιβασμός με την ήττα δεν χωνεύεται εύκολα από τους χαμένους. Η πιο
εύκολη καταφυγή βρίσκεται στα μετερίζια της αντίδρασης ενάντια σε οτιδήποτε
αμερικανικό. Διαχωρίζοντας κατά περίπου σχιζοφρενικό τρόπο την πραγματικότητα
από τις επιθυμίες, οι ιδεολόγοι του αντι-δυτικισμού καταναλώνουν με πάθος τα
προϊόντα της αμερικανικής ηγεμονίας, ενώ διαβλέπουν κρίσεις, διαφθορά,
υποκρισία και, σε τελευταία ανάλυση, πλύση εγκεφάλου των λαών και απειλές κατά
της εθνικής κυριαρχίας από τις νέες παγκόσμια πανίσχυρες οικονομικές δυνάμεις.
Πίσω από το καθετί, λοιπόν, πρέπει να βρίσκονται «σκοτεινές» αμερικανικές
υπηρεσίες.

Ξεκινώντας από διαφορετική αφετηρία, οι ακροδεξιοί εθνικιστές καταλήγουν στον
ίδιο προορισμό με τους παλαιοαριστερούς τους συνοδοιπόρους. Έχοντας κτίσει
ολόκληρα πολιτικά οχυρά πάνω στη βάση της εθνικής καθαρότητας, της
εκκλησιαστικής πρωτοκαθεδρίας και της προστατευτικής ομπρέλας της δυτικής
υπεροπλίας, βρίσκονται ξαφνικά απέναντι σε ζωτικά υπαρξιακά διλήμματα. Οι
χθεσινοί τους υποστηρικτές και σύμμαχοι έχουν ήδη εγκαταλείψει το πλοίο.
Προσεγγίζουν τώρα πια θέσεις και υποστηρίζουν απόψεις διαμετρικά αντίθετες με
τις πρακτικές της ψυχροπολεμικής εποχής.

Οι Δυτικοί «σύμμαχοι», έχοντας νικήσει κατά κράτος τον προαιώνιο εχθρό (δηλαδή
τον κομμουνισμό) δεν προστρέχουν να στηρίξουν τις ντόπιες συγγενείς δυνάμεις.
Αδιαφορούν αίφνης για την καθαρότητα της κυρίαρχης φυλετικής ομάδας και
διατυμπανίζουν την ανάγκη σεβασμού των δικαιωμάτων των μειονοτήτων. Δεν
συμφωνούν με την περιχάραξη των εξουσιών της κυρίαρχης θρησκείας κι ευνοούν
τον σεβασμό όλων των επιμέρους θρησκευτικών υποδιαιρέσεων. Θέτουν έτσι με τη
στάση τους σε κίνδυνο την πρωτοκαθεδρία των θεματοφυλάκων των παλαιών αγώνων
κατά της αθεΐας και του κομμουνισμού.

Τέλος, οι χθεσινοί συμπολεμιστές στη μάχη εναντίον των άθεων σοσιαλιστών δεν
διστάζουν τώρα να συνεργαστούν με κυβερνήσεις διαφορετικών από αυτούς
πεποιθήσεων και ιδεολογικών προσανατολισμών. Όπως οι αριστεροί αισθάνονται
προδομένοι στην ήττα, πολλοί συντηρητικοί νιώθουν εγκαταλειμμένοι στη νίκη. Το
αίσθημα της απομόνωσης που τους πλημμυρίζει διοχετεύεται έτσι εύκολα σε
θεωρίες συνωμοσίας και σκοτεινών αντεθνικών σχεδίων.

Τα επιχειρήματα που κατά καιρούς προβάλλονται και που πασχίζουν να
δικαιολογήσουν με καθαρά πολιτικούς όρους τον ισχυρό ελληνικό
αντι-αμερικανισμό είναι τουλάχιστον παιδαριώδη. Ούτε το Κυπριακό ούτε και η
επτάχρονη δικτατορία – ανεξάρτητα από τις υπαρκτές ή ανύπαρκτες ευθύνες των
Αμερικανών – είναι δυνατόν να δικαιολογήσουν αυτή την ασυνήθιστη στάση. Τέτοια
αισθήματα δεν προβάλλουν οι λαοί, λ.χ., του Βιετνάμ ή της Ρωσίας και της
Κίνας, που για δεκαετίες ολάκερες βρέθηκαν στρατιωτικά και πολιτικά
αντιμέτωποι με τις ΗΠΑ. Τέτοια συναισθήματα δεν έχουν οι Ιάπωνες, που έχουν
θρηνήσει εκατοντάδες χιλιάδες θύματα σε συγκρούσεις με τους Αμερικανούς. Ούτε,
βέβαια, και οι λαοί της Λατινικής Αμερικής, που υπέφεραν χρόνια δικτατορικής
καταπίεσης, δεν εκφράζουν τέτοιες αντι-αμερικανικές θέσεις.

Συγχρονισμένα τα ιδεολογικά ρεύματα των θορυβωδών άκρων που διαπλέουν κυκλικά
τη σημερινή ελληνική κοινωνία συναντιούνται στο κοινό τους πλέον μίσος
εναντίον της Δύσης – και ιδιαίτερα των ΗΠΑ. Δεν αντιτίθενται πλέον σε
συγκεκριμένες πολιτικές των εκάστοτε αμερικανικών κυβερνήσεων. Τις απορρίπτουν
όλες. Διότι τώρα αντιστρατεύονται πλέον τις αξίες που εκφράζει η Δύση.
Σιχαίνονται την Αμερική γι’ αυτό που είναι κι όχι γι’ αυτό που ενδεχομένως
πράττει. Εκφράζουν τη ζηλοφθονία του αδυνάτου απέναντι στις δυνατότητες του
ισχυρού. Είναι η αντίθεση των νοσταλγών του παρελθόντος με τους πρωτοπόρους
των εξελίξεων του μέλλοντος…