Δρόμοι

Τα ζητήματα…

… που πλημμύριζαν τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης την 10η Σεπτεμβρίου 2001,
πνίγηκαν μονομιάς την επόμενη μέρα. Ολόκληρη η χώρα έγινε ένα πελώριο τραύμα ­
κανείς δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα πια, παρ’ εκτός ό,τι είχε συμβεί εκείνο
το πρωί. Από αυτό το τραύμα, ο πρώτος που ανέρρωσε ήταν ο πρόεδρος Μπους.
Αμέσως κήρυξε «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Αυτό ανακούφισε τους
περισσότερους Αμερικανούς, που τώρα έστρεφαν την προσοχή τους στη στρατιωτική
δράση εναντίον των υπευθύνων για τα αποτρόπαια γεγονότα εκείνης της ημέρας.
Έτσι, οι Αμερικανοί άφησαν πίσω τους ό,τι τους απασχολούσε πριν από την 11η
Σεπτεμβρίου.

Πριν από την επίθεση…

… πολλοί Αμερικανοί πίστευαν πως ο πρόεδρος Μπους δεν είχε πάρει τη λαϊκή
εντολή, επισημαίνει ο ιστορικός Χάουαρντ Ζιν, αλλά είχε καταλάβει την εξουσία
με δικαστική απόφαση. Έβλεπαν τα τρωτά τού πολιτικού συστήματος και συζητούσαν
πώς θα μπορούσαν να το αλλάξουν. Οι τρομοκράτες έκοψαν στη μέση αυτή τη
συζήτηση. Και ο αμφιλεγόμενος πρόεδρος έγινε αρχιστράτηγος αποσπώντας
συντριπτική λαϊκή υποστήριξη, επειδή η χώρα βρισκόταν σε πόλεμο.

Πριν από τις 11/9…

… υπήρχαν ζωηρές ανησυχίες για την κυβερνητική πολιτική για το περιβάλλον,
που το άφηνε ξέφραγο στην πετρελαϊκή εκμετάλλευση και τις
αυτοκινητοβιομηχανίες. Μετά την έναρξη του πολέμου, ήταν δύσκολο πια να
ακουστούν, σε μια ατμόσφαιρα φόβου για νέο τρομοκρατικό πλήγμα, φωνές
διαμαρτυρίας για τις επιθέσεις της κυβέρνησης Μπους τόσο στο περιβάλλον όσο
και στο εισόδημα των εργαζομένων. Μετά τις 11/9, σε μια ατμόσφαιρα
μιλιταρισμού και πατριωτισμού, οι Αμερικανοί που δεν πιστεύουν πως ο πόλεμος
είναι η κατάλληλη απάντηση στην τρομοκρατία, δυσκολεύονται να στρέψουν την
προσοχή τους στη μοίρα των φτωχών, των αστέγων, των θυμάτων της ταξικής και
ρατσιστικής βίας, λέει ο Χάουαρντ Ζιν. Η ειρωνεία είναι πως η ζωηρή αποστροφή
τους για τον πόλεμο δυσκολεύει την προσπάθειά τους να κινητοποιήσουν τον λαό
σε αυτά τα ζητήματα. Έτσι συνέβαινε πάντα, σε κάθε πόλεμο: το πρώτο θύμα του
ήταν οι λαϊκές διεκδικήσεις.

Ένας χρόνος…

… πέρασε από τότε που κατέρρευσαν οι Δίδυμοι Πύργοι και κάηκε το Πεντάγωνο.
Ο ισχυρισμός του προέδρου Μπους πως, ύστερα από δέκα μήνες ανελέητων
βομβαρδισμών του Αφγανιστάν και συνεχών συναγερμών για τρομοκράτες,
«κερδίζουμε τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», μοιάζει ολοένα και πιο ρηχός.
Τα σκάνδαλα των επιχειρήσεων, που ακρωτηριάζουν τις ελπίδες των συνταξιούχων
και καταβροχθίζουν τις οικονομίες των εργαζομένων, αποκάλυψαν τη διεφθαρμένη
διαπλοκή κυβέρνησης και μεγάλων επιχειρήσεων. Αυτό που απομένει να δούμε είναι
αν η απόρριψη του πολέμου θα μπορέσει να συνδυαστεί με τον εσωτερικό αγώνα για
δικαιότερη κατανομή του πλούτου. Μπορεί οι τρομοκράτες να περισπούν την
προσοχή του αμερικανικού λαού, αλλά αυτός ο πόλεμος δεν θα κρατήσει για πάντα.