[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πάλι στα αυτιά μου ηχούν τα γνώριμα λόγια της σύγκλισης. Σαν τις σειρήνες…
Της σύγκλισης με τις οικονομίες των άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λαχταρώ
να έρθει εκείνη η μέρα (κάνε, Θεέ μου, να ζω) που θα μου πουν ότι από σήμερα,
αγαπητέ φίλε, είσαι και στην τσέπη Ευρωπαίος. Έχω το ίδιο πορτοφόλι με τον
Γερμανό, τον Βέλγο και τον Γάλλο. Πάρε τα ευρώ σου και τρέχα. Χαράς ευαγγέλια.
Με την πρώτη πτήση φεύγω για Ρώμη και ξεσηκώνω τον «Αρμάνι» ενώ στο Παρίσι,
στη Ριβ Γκος του Σηκουάνα, θα είμαι μόνιμος επισκέπτης. Τέτοια μεγαλεία ούτε
στον ύπνο μου. Αλλά μέχρι να έρθει αυτή η πολυπόθητη σύγκλιση θα εξακολουθώ να
ζω στο δυάρι με την οικογένειά μου και με τεράστια… ταμειακή απόκλιση. Το
μαρτύριο του μισθωτού. Με τις 250.000 δραχμές τον μήνα (επιμένω ότι η δραχμή
έχει μια ανεξίτηλη γοητεία που είναι άτρωτη στον χρόνο). Τον μισό μισθό
υποχρεωτικά θα τον παίρνει η Εφορία μαζί με τα ασφαλιστικά ταμεία, τον άλλο
μισό θα τον απαλλοτριώνουν οι τρομοκράτες της ακρίβειας και με αυτά που δεν
έχω θα πληρώνω τα δυο καταναλωτικά δάνεια. Κοντολογίς δουλεύω για τις τράπεζες
και ζω με δανεικά. Όπως οι περισσότεροι μισθωτοί. Που τόσα χρόνια έχουν
γίνει… εθνικοί ήρωες με τόσες θυσίες και με τόσες στενωπούς που έχουν
περάσει. Και σαν να μην έφθαναν τόσοι κόποι, τώρα μου λένε πως για το καλό μου
θα πρέπει να κάνω κουράγιο και το 2003 γιατί η… στενωπός είναι μεγάλη.

Τέλος πάντων. Ας μου το έλεγαν από την αρχή ότι θα έπρεπε να σφίξω τόσα χρόνια
το ζωνάρι για να… συγκλιθώ με τον Βέλγο μισθωτό ώστε να μπω στο νόημα. Όχι
κάθε λίγο και λιγάκι με έχουν στην αναμονή. Σύγκλιση είναι αυτή, δεν είναι
παίξε γέλασε… Άλλωστε είμαι εθισμένος στις συγκλίσεις αλλά στο τέλος (δεν
ξέρω πώς) γίνονται πάντα αποκλίσεις. Όπως τα όνειρα που διαρκούν μόνο ένα βράδυ.