ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Φθηνο-πωρινή παιδεία

Όλοι είμαστε αμαθείς. Το πρόβλημα είναι ότι δεν αγνοούμε όλοι τα ίδια
πράγματα

Άλμπερτ Αϊνστάιν

Τώρα που μάθαμε «να ζούμε με τους τρομοκράτες», δηλαδή να παίρνουμε καθημερινά
τη δόση μας σε τηλεοπτικά/συνωμοσιακά stories, μας θύμισαν ότι πλάι/κοντά μέσα
στην τρομοκρατία λειτουργούν και οι διάφορες μαφίες.

Μαφία στα λιμάνια, μαφία στα νυχτερινά κέντρα, μαφία στο ποδόσφαιρο, μαφία στα
πετρελαιοειδή, μαφία στα τυχερά παιχνίδια. Αυτές οι μερικές (αλλά όχι μικρές)
μαφίες επηρεάζουν τη ζωή μας πολύ περισσότερο από τις όποιες κυβερνητικές
αποφάσεις.

Καθώς όμως ορισμένοι υπουργοί κόπτονται για το πώς θα ικανοποιηθούν τα
αιτήματα των χούλιγκανς (ώστε στις εκλογές να προτιμηθούν από «τα πακέτα των
δεκάδων χιλιάδων φιλάθλων των διαφόρων θυρών») ή για το πώς δεν θα θιγούν τα
κεκτημένα των καλυπτόμενων ή υποκρυπτόμενων μαφιόζων ή για το πώς όλα αυτά δεν
θα γίνουν γνωστά, ο μόνος εναπομείνας φθινοπωρινός χώρος όπου μπορεί να
ασκήσει εξουσία η κυβέρνηση είναι ο εκπαιδευτικός. Εδώ δεν κυκλοφορούν όπλα,
οι ενδιαφερόμενοι απλώς φωνάζουν ή καταγγέλλουν αλλά δεν έχουν δύναμη κρούσης,
ενώ στο επίπεδο των διδασκόντων η διάσπαση/επαπειλή/εξαγορά είναι πιο εύκολες.

Το σχολείο υπετάγη στους αξιολογητές της εξαρτημένης ανεξαρτησίας και στους
επιμορφωτές τής μιας χρήσης, αφού οι δάσκαλοι, οι μαθητές και οι γονείς δεν
ανέλαβαν την ευθύνη να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. Υπουργάρεστο λοιπόν
και ετεροδιοικούμενο σχολικό σύστημα εξουσιών (και όχι παιδευτικών αξιών).
Τρομοκρατία των βαθμών και μαφία των δασκάλων φροντιστών.

Τα Πανεπιστήμια από την άλλη (και ιδίως οι πανεπιστημιακοί ταγοί) αντί να
διαμορφώσουν συνειδήσεις που θ’ αντιστέκονται στους τρομοκράτες και στους
μαφιόζους μπήκαν κι αυτά/κι αυτοί στο παιχνίδι της κερδοσκοπίας. Τρομοκρατία
των ανώτερων βαθμίδων και μαφία των διαχειριστών ευρωπαϊκών προγραμμάτων. Μέσα
σ’ αυτό το ακαδημαϊκό χάος και το ηθικό κενό αποφάσισαν να δράσουν οι Υπουργοί
Επικοινωνιακής Παιδείας και Λογιστικής Θαυματουργίας.

Με κοινές αποφάσεις και κοινές τηλεοπτικές εμφανίσεις οι δύο αρμόδιοι υπουργοί
απεφάνθησαν ότι «όλα πάνε καλά». Ήτοι:

1) Χρήματα υπάρχουν στο εθνικό ταμείο αλλά προορίζονται για την κάλυψη
των χρεών των ΠΑΕ (που μας ψηφίζουν μαζικά) και όχι για τις ανάγκες των μελών
του Διδακτικού-Ερευνητικού Προσωπικού (ΔΕΠ) που το πολύ-πολύ να μας ψηφίζουν
ανά ένας.

2) Εξετάσεις πρέπει να γίνονται στα ιδρύματα διότι αλλιώς προκύπτει
πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση, μαθήματα δεν μας ενδιαφέρει να γίνονται
διότι αυτό αφορά τους φοιτητές (που συνήθως μας αντι-πολιτεύονται).

3) Καθηγητές – κυρίως φίλοι του υπουργού – μηδενικής απασχόλησης
γίνονται ανεκτοί, αλλά καθηγητές – ιδίως αμφισβητούντες τον υπουργό – που
απεργούν πρέπει να λάβουν ένα τηλεοπτικό μάθημα ευθύνης προς το κοινωνικό
σύνολο και τον ελληνικό λαό.

4) Όσοι στηρίζουν τη μεταρρύθμιση στην Παιδεία, όσοι είναι συγγενείς
υπουργών, όσοι είναι συνάδελφοι του υπουργού-καθηγητή, όσοι υπηρετούν σε
κυβερνητικές θέσεις αυτοί θα τυγχάνουν ειδικών νομοθετικών ρυθμίσεων (βλ.
πρόσφατες τροπολογίες ή διατάξεις-φωτογραφίες σε νόμους 3016, 3027/2002). Οι
υπόλοιποι ας πρόσεχαν ή ας ρώταγαν.

5) Αυτοί που ψηφίζουν στην Α’ ή στη Β’ περιφέρεια της Αθήνας να το
δηλώνουν πριν καταθέσουν το αίτημά τους διότι κερδίζουν πολλά μόρια σύμφωνα με
τον άγραφο νόμο της εκλογικής παροχής υπηρεσιών στους «δικούς» μας.

6) Οι γονείς των εισαχθέντων στη Γερμανική Φιλολογία με 4,5 να μην
ανησυχούν. Τα παιδιά τους θα μάθουν γερμανικά στα καλά φροντιστήρια που
εμμέσως επιχορηγεί το υπουργείο.

Ελλάδα. Η χώρα του αέναου συμψηφισμού παρανομιών. Υπουργεία Επικοινωνιακής
Παιδείας. Ο χώρος του αέναου και χαμογελαστού «όλα πάνε καλά» (εννοείται για
τον υπουργό). Κατά τα λοιπά μπορούμε να συνεχίσουμε να προβληματιζόμαστε για
το ποιος και γιατί «γεννάει» τους τρομοκράτες και τους μαφιόζους σ’ αυτή τη
γωνιά της γης.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.