ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένα καλοκαίρι φυλαγμένο σε μια γυάλα…

Ο γιος μου στάθηκε με επιμονή μπροστά στο ράφι. Λίγες μέρες μετά τις διακοπές
η επιδρομή στο σούπερ μάρκετ επιβεβλημένη. «Κοίτα τι ωραία που είναι», φώναζε
σχεδόν, για να με πείσει να βάλω στο καρότσι μας ένα διχτάκι με βότσαλα:
όμορφα, προσεχτικά επιλεγμένα ώστε να είναι περίπου στο ίδιο μέγεθος και χρώμα
όλα, καλογυαλισμένα με κάποιο βερνίκι, ώστε να φαίνονται ότι μόλις τα σήκωσες
από το κύμα και δεν έχουν προλάβει να στεγνώσουν.

Προς στιγμήν, χωρίς να το σκεφθώ, σήκωσα το διχτάκι από τα χέρια του παιδιού
και το ζύγισα στα δικά μου. Την ώρα που κοίταζα την τιμή πέρασαν στα μάτια μου
στιγμές από τις διακοπές που είχαν μόλις τελειώσει. Τη μια μέρα είχαμε μαζέψει
μεγάλα βότσαλα και όλο το βράδυ παλεύαμε με πινέλα και χρώματα να τα
μεταμορφώσουμε σε χρωματιστά πρες-παπιέ. Την άλλη είχαμε μόλις την τελευταία
στιγμή βγάλει από το στοματάκι του μικρού μας την κεραμιδόχρωμη πετρούλα που
προστέθηκε στη συλλογή. Ένα ακόμη βράδυ, σε μια βαρετή συγκέντρωση μεγάλων
όπου σύραμε μαζί και τα παιδιά στην καλοκαιρινή ταβέρνα, εκείνα βάλθηκαν να
μαζεύουν καπάκια από μπίρες και αναψυκτικά. Και αυτά μπογιατίστηκαν στο
αυτοσχέδιο εργαστήρι ζωγραφικής που είχαμε στήσει στη βεράντα και ήδη
βρίσκονται σε μια γυάλα στο σπίτι μαζί με ένα βότσαλο που γράφει «Καλοκαίρι
2002» με όσα χρώματα είχαμε.

Δεν χρειαζόταν να κρατώ άλλο στα χέρια μου το διχτάκι με τα «έτοιμα» –
διακοσμητικά βότσαλα. Τα δικά μας, που ίσως να χρειάζονταν ένα εντονότερο
κόκκινο, αλλά δεν το βρήκαμε στο επαρχιακό χρωματοπωλείο, ήταν σαφώς καλύτερα:
κάθε ένα είναι και μια χωριστή στιγμή μας. Δεν μπαίνουν λοιπόν σε διχτάκια,
δεν κοστολογούνται, δεν πωλούνται.