Στη φωλιά του κούκου

Είναι ένας άνθρωπος που δεν θα πάει στο μνημόσυνό του το πρωί της 11ης
Σεπτεμβρίου, στον χώρο όπου κάποτε ορθώνονταν οι δίδυμοι πύργοι της Νέας
Υόρκης, ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζει πως είναι ζωντανός.

Ζωντανοί νεκροί. Ο Τζορτζ Σιμς, που πάσχει από αμνησία βρέθηκε από τη μητέρα του Άννα (δεξιά) σε ένα ψυχιατρείο. Και αυτές και ο Άλμπερτ Βον, που βρέθηκε προχθές σε ένα νοσοκομείο, θεωρούνταν αγνοούμενοι στα συντρίμμια του Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ

Το θύμα υπ’ αριθμόν 2.819, που εδώ και ένα χρόνο βρισκόταν στον κατάλογο με
τους «αγνοουμένους», δηλαδή με τους θεωρούμενους ως νεκρούς, βρίσκεται στο
κρεβάτι μιας ψυχιατρικής κλινικής της Νέας Υόρκης, όπου νοσηλεύεται με
αμνησία. Δεν γνωρίζει ποιος είναι, πώς τον λένε, πώς κατέληξε σ’ αυτήν τη
«φωλιά του κούκου», πώς τον αναγνώρισε η μητέρα του που όλους αυτούς τους
μήνες αρνιόταν επίμονα να ζητήσει το πιστοποιητικό θανάτου του ή τα χρήματα
της αποζημίωσης προς τα θύματα, σαν κάτι να της έλεγε μέσα της πως ο γιος της
ήταν ακόμη ζωντανός. Από εδώ και πέρα, ο γιος της θα πρέπει να ξαναρχίσει να
ζει, να ξαναμάθει να ζει, αρχίζοντας από το μηδέν στα 46 του χρόνια.

Η ιστορία του Τζορτζ Σιμς, πλανόδιου μικροπωλητή, είναι ένα θαύμα του
Μανχάταν, που μόνον η ακατανόητη λαίλαπα της 11ης Σεπτεμβρίου μπορεί να
εξηγήσει, ο ίλιγγος που παρέσυρε τόσες ανθρώπινες ζωές μέσα στα συντρίμμια και
την παράνοια. Αυτός, από ιερούς πολέμους και σταυροφορίες και συγκρούσεις
πολιτισμών δεν είχε ακούσει τίποτα. Ούτε τον ενδιέφεραν. Απλώς, εκείνο το
πρωινό, από όλα τα πεζοδρόμια της Νέας Υόρκης, είχε διαλέξει το πεζοδρόμιο
μπροστά στους δίδυμους πύργους για να στήσει το μαγαζάκι του. Θα ήταν σήμερα
ένα όνομα χαραγμένο πάνω σε μια αναμνηστική πλάκα, ένα ακόμη όνομα ανάμεσα σε
χιλιάδες άλλα, αν δεν είχαν ανακαλύψει την ύπαρξή του μια εκκλησία, μια
κλινική, μια εφημερίδα της πόλης του Νιούαρκ στο Νιου Τζέρσεϊ, και πάνω από
όλα μια επίμονη μητέρα.

Ο Τζορτζ δεν ήταν υποδειγματικός γιος, σε αυτή την πόλη που είναι γνωστή μόνο
για το αεροδρόμιό της και για τις συγκρούσεις ανάμεσα σε συμμορίες μαύρων και
λευκών. Έφευγε συχνά για να αναζητήσει την τύχη του στη γειτονική Νέα Υόρκη,
πουλώντας «things», πράγματα, όπως λένε οι δικοί του ­ χανόταν ολόκληρες
εβδομάδες. Γι’ αυτό, ακόμη και όταν από το σπίτι του είδαν τους πύργους να
τυλίγονται στις φλόγες εκείνο το πρωί πάνω από την όχθη του Χάντσον, δεν
ανησύχησαν. Μονάχα ένα μήνα αργότερα, όταν το Νιου Τζέρσεϊ έμαθε πως είχε
πληρώσει το βαρύτερο φόρο αίματος – 940 νεκρούς και αγνοουμένους – η Άννα πήγε
στην αστυνομία για να δηλώσει την εξαφάνιση του Τζορτζ.

Το όνομά του συμπεριελήφθη σε έναν μακρύ κατάλογο 6.000 ατόμων που, καθημερινά
επί ένα χρόνο, οι αρχές, ο δήμος, ο Ερυθρός Σταυρός και τα νοσοκομεία
ενημέρωναν συνεχώς, προσθέτοντας και αφαιρώντας ονόματα κάθε τόσο. Ανάμεσα
στους δηλωθέντες νεκρούς, οι αρχές ανακάλυπταν συχνά πυκνά απατεώνες που ήταν
μια χαρά στην υγεία τους και που απλώς ήθελαν να περάσουν στον «άλλο κόσμο»
μόνο και μόνο για να απαλλαγούν από τα χρέη και τους πιστωτές που τους
κυνηγούσαν ή να τσεπώσουν την αποζημίωση από την ασφάλεια.

Θλιβερός απολογισμός

Κάποτε, όταν έκλεισε ο επίσημος θλιβερός απολογισμός, ο αριθμός των
αγνοουμένων που θα έπρεπε να θεωρούνται νεκροί κατέβηκε θεαματικά από τις
6.000 στους 90 (2.823 είναι οι νεκροί). Για τους 89 από αυτούς τους
αγνοουμένους, οι συγγενείς τους είχαν καταθέσει στα δικαστήρια του Μανχάταν
αιτήσεις για τη χορήγηση πιστοποιητικών θανάτου. Για τον Τζορτζ, τίποτα.

Ακόμη και ο ιερέας της ενορίας είχε συμβουλεύσει την Άννα να κάνει τα δέοντα
για να κλείσει την υπόθεση. Μα εκείνη αρνιόταν επίμονα, τρέφοντας την κρυφή
ελπίδα πως ο γιος της ήταν ζωντανός και πως μια μέρα, αργά ή γρήγορα, θα
γινόταν το θαύμα. Οι συγγενείς τηλεφωνούσαν σε νοσοκομεία και άσυλα, ρωτούσαν
τραυματίες, έστελναν μηνύματα στο Ίντερνετ.

Χρειάστηκε να περάσει ένας χρόνος, ώσπου οι γιατροί μιας ψυχιατρικής κλινικής
να καταλάβουν ποιος ήταν ο άγνωστος ασθενής τους που έπασχε από σχιζοφρένεια
και αμνησία. Ειδοποίησαν τον ιερέα και αυτός την Άννα. Την περασμένη Δευτέρα,
πήρε μαζί της την κόρη της Σαλόντα και πήγαν στην κλινική. Τον αναγνώρισαν.
Όχι όμως και ο ίδιος. «Είναι ένα θαύμα, ένα θαύμα που περίμενα ένα χρόνο»,
λέει η Άννα στην εφημερίδα του Νιούαρκ «Σταρ Λέτζερ» που «ξετρύπωσε» την
ιστορία. «Δεν με νοιάζει τίποτα. Μελαγχολικός ή τρελός, είναι γιος μου, και
είναι ζωντανός».