ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Αειφόρος ομιλητής

Ενώ ο Μπους ασχολείται με το Ιράκ, ο Κλίντον αλλάζει καριέρα. Προσφέρει τη
ρητορική του σε όσους τον έχουν επιθυμήσει.

Στην πατρίδα του, μπλεγμένοι στα αδιέξοδα της Μπουσικής φοβίας, πληρώνουν όσα
όσα για να τον απολαμβάνουν έστω και ως ομιλητή σε τοκ σόου. Κάτι σαν αειφόρο
ομιλητή. Πέφτουν βροχή οι προτάσεις από τα κανάλια για συνεργασία κι εκείνος
διαλέγει και δεν παίρνει ακόμα, διότι έχει μερικούς δισταγμούς. Πού να
πρωτοπάει, με ποιον να συνεργαστεί και μήπως η πολλή εμφάνιση θα βλάψει το
κύρος της προεδρίας; Αφού έκανε τον γύρο του κόσμου δίνοντας διαλέξεις
ακροβοπληρωμένες, κουράστηκε και θέλει να καταλαγιάσει.

Κι ενώ κάποτε γινόσουν πρώτα σταρ, ηθοποιός ή κάτι τέτοιο και εν συνεχεία
έμπαινες στην πολιτική με τη βοήθεια της δημοσιότητας, τώρα ο Κλίντον
εγκαινιάζει το αντίθετο, έγινε διάσημος ως πολιτικός και πάει για σόουμαν.

Δεν είναι η προεδρία των ΗΠΑ το ύπατο αξίωμα που μπορεί να φτάσει άνθρωπος, το
άκρον άωτον της ικανοποίησης, η κορυφή της κοινωνικής ανόδου που μπορεί να σε
αφήσει μετά ελεύθερο να απολαμβάνεις τις χαρές της ζωής χωρίς να κάνεις
τίποτα.

Ας τον έχουμε ονομάσει εμείς εδώ πλανητάρχη, εκείνος θέλει κι άλλα ταπεινά
πράγματα, να γίνει Όπρα Γουίνφρι, να γίνει Τσάκας.

Θέλει λεφτά ο άνθρωπος, να πληρώσει τα χρέη που βγήκανε στη διάρκεια της
προεδρίας του από τις δίκες για τη Μόνικα και τις άλλες ατασθαλίες.

Ακόμα πληρώνει ο Κλίντον, διότι και ως πλανητάρχης βιάστηκε να εξαργυρώσει τη
γοητεία του σε άλλες, πιο απτές από την εξουσία απολαύσεις.

Γι’ αυτό και μόνο θα άξιζε να τον βλέπαμε, αλλά, εμείς εδώ, έχουμε αυστηρά
γούστα.