ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σε σκέπτομαι με ένα… SΜS

«Ξεκόλλα και πάμε να πιούμε ένα κρασί»! «Είμαι στην Πλάκα. Θα έρθεις για έναν
καφέ;». «Η Κρήτη, ένα υπέροχο φεγγάρι, κάμποσα μαρτίνι… Όλα υπέροχα!
Φιλενάδα σ’ αγαπάω πολύ»! «Πάμε Πήλιο το Σαββατοκύριακο;». «Τελευταία η
ευαισθησία δεν είναι της μόδας. Μπορείς να την επαναφέρεις». «Σ’ ευχαριστώ που
ήσουν εκεί»… Σύντομα, γραπτά, περιεκτικά, ανατρεπτικά, προκλητικά μηνύματα.
SMS, από και προς φίλους. Σε 160 χαρακτήρες χωράνε όλα! Ή σχεδόν όλα. Τα πιο
ανατρεπτικά απ’ όλα; Ή μήπως τα πιο απλά;

Χωράνε οι πιο τρελές ιδέες, το «σ’ αγαπώ», το «σε λατρεύω», το «σε σκέπτομαι»,
κι ακόμη περισσότερα… Χωράει ο Ελύτης, ο Μικρός Ναυτίλος του, εκείνο το
χειρόγραφο που ταξιδεύει το Αιγαίο, κλεισμένο μέσα σ’ ένα γυάλινο μπουκάλι…
Χωράει η έκπληξη, το ξάφνιασμα, η πρόσκληση, το συναίσθημα… Ένα μικρό
φακελάκι που εμφανίζεται ξαφνικά στο κινητό σου. Μπορεί να το στέλνω εγώ από
τις διακοπές μου – κι ας κλείνει το τηλέφωνο από την πρώτη ώρα της άδειας.
Είναι μια στιγμή που σε σκέπτομαι. Είναι δυο λέξεις, μια προσπάθεια να σου
στείλω κάτι από τη μυρωδιά και τον αέρα που μ’ αγκαλιάζει εκείνη τη στιγμή.

Είναι το μήνυμα που έρχεται ξαφνικά στη δική μου οθόνη – εκείνο που θα με
κάνει να χαμογελάσω και να απαντήσω με πολλά θαυμαστικά. Συνήθως δεν είναι
τυπικό, δεν είναι δήθεν αστείο, δήθεν κουλτουριάρικο, δήθεν αναλυτικό. Φοβάμαι
πως αυτά είναι καταδικασμένα να διαγραφούν το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο.
Εκατόν εξήντα χαρακτήρες μοιάζει να μπορούν να χωρέσουν τα πιο δυνατά
συναισθήματα, αλλά είναι αδύνατον να «σηκώσουν» βαρύγδουπες υποσχέσεις και
εκνευριστικά άδειες διαπιστώσεις… Αυτό το μικροσκοπικό μηχάνημα που τελικά
κανείς μας δεν αποχωρίζεται ποτέ, μοιάζει να προκαλεί μονάχα την πρόταση, την
έκπληξη, το αλλιώτικο, το ξαφνικό, το δυνατό… Οτιδήποτε άλλο πέφτει στο
κενό, σκουντουφλάει σε απαντήσεις που δεν γράφονται και συνήθως αποτυπώνονται
με… τα σχεδιάκια των κόμικς που υποδηλώνουν θυμό.