[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μπορεί οι αποκαλύψεις για τη δράση της 17 Νοέμβρη να έχουν επισκιάσει τα
προβλήματά μας, αλλά αυτή η καθημερινότητα, όσο και να θέλει κανείς να την
προσπεράσει, δηλώνει «παρούσα», κραυγάζει, τρομοκρατεί. Τώρα μάλιστα που
γυρίζουμε από τις διακοπές και γευτήκαμε τις ανατιμήσεις και τις «αρπαχτές»
των επιτήδειων συμπατριωτών μας (αλήθεια, δεν υπήρξε γνωστός που να μην είχε
παράπονα αυτό το καλοκαίρι στις διακοπές του από την κερδοσκοπία στις
προσφε-ρόμενες υπηρεσίες στον τουρισμό), η «διείσδυση» στην καθημερι-νότητα
του πολίτη είναι το μεγάλο στοίχημα που έχει γίνει βραχνάς για την κυβέρνηση.
Ας δούμε γύρω μας, έτσι απλά, τι γίνεται στα κρατικά νοσοκομεία. Ας δούμε το
κυκλοφοριακό και τις αστικές συγκοινωνίες στην Αθήνα. Για την έκδοση των
συντάξεων του ΙΚΑ χρειάζεται ένα δεκάμηνο, η συναλλαγή με το Δημόσιο είναι ένα
καθημερινό μαρτύριο, η διαφθορά ζει και βασιλεύει και με τις πρώτες σταγόνες
πνιγόμαστε ενώ το ρεύμα κόβεται. Όσον αφορά τα περίφημα μεγάλα έργα, εγώ
αρκούμαι στο μαρτύριο της εθνικής οδού μέχρι την Πάτρα (όπου τα εικονοστάσια
από τα τροχαία αυξάνονται) αλλά και στη δοκιμασία μετά το Αντίρριο, αφού η
Ιονία Οδός λίγο χλωμό μού φαίνεται να είναι έτοιμη μέχρι το 2005 (σ.σ.:
αναμένεται κυκλοφοριακό κομφούζιο όταν λειτουργήσει η γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου,
αφού δεν υπάρχουν οι απαραίτητες οδικές προσβάσεις). Και στην αντίπερα όχθη ο
τζόγος έχει μετατρέψει τη χώρα σε Λας Βέγκας (με τα καζίνα, τα Ξυστά, το Πάμε
στοίχημα, το Τζόκερ και τα συναφή). Όλοι είμαστε υπερχρεωμένοι στις τράπεζες
(στην ουσία δουλεύουμε για τις τράπεζες), ενώ η ανεργία δεν λέει να ξεκολλήσει
και τα ναρκωτικά εξακολουθούν να παραμένουν η μεγάλη μάστιγα της εποχής. Πολλά
είναι τα παράπονα, μεγάλη είναι και η πικρά. Αυτή την πίκρα εισπράττω κάθε
φορά που βρίσκομαι εκτός των τειχών, αυτήν την πίκρα εισέπραξα και στις
φετινές διακοπές μου. Και απορώ, στ’ αλήθεια απορώ, γιατί δεν την εισπράττουν
και οι κυβερνώντες. Όπως απορώ γιατί δεν αντιδρούν σθεναρά σ’ αυτή την
τρομοκρατία της καθημερινότητας.