Δεν πρόκειται για δικαιοσύνη αλλά για ιδεολογία

Για να καταπολεμηθεί η παραβατικότητα των ανηλίκων, μια ιδέα
επανέρχεται τακτικά: δεν πρέπει να τιμωρούμε μόνο τους παραβάτες, αλλά και τις
οικογένειές τους, που δεν φάνηκαν ικανές να τους κρατήσουν στον ίσιο δρόμο.
Πώς; Κόβοντάς τους τα οικογενειακά επιδόματα. Κατά την προεδρική προεκλογική
εκστρατεία, πολλοί υποψήφιοι, ιδιαίτερα της Ακροδεξιάς, εκφράσθηκαν υπέρ ενός
τέτοιου μέτρου. Αντίθετα, η Αριστερά και η άκρα Αριστερά εξέφρασαν την
αντίθεσή τους.

Τώρα, η Δεξιά υιοθέτησε μια τροπολογία που καταργεί τα οικογενειακά επιδόματα
όταν ένας ανήλικος περιορίζεται στα νέα κλειστά εκπαιδευτικά κέντρα. Δύο τα
επιχειρήματα: εφόσον το παιδί δεν είναι πια στην οικογένειά του, οι γονείς δεν
πληρώνουν για τη συντήρησή του· επίσης έτσι αναγκάζονται να αναλάβουν τις
ευθύνες τους.

Πρόκειται όμως για οικογένειες στερημένες, που πρέπει να βοηθηθούν, όχι να
τιμωρηθούν. Η τροπολογία σηματοδοτεί μια διπλή ρήξη: άρνηση του κοινωνικού
πλαισίου της παραβατικότητας και το πέρασμα από το ατομικό λάθος στην
οικογενειακή κύρωση. Εδώ δεν πρόκειται για δικαιοσύνη, αλλά για ιδεολογία.