Χρειάζονται γίγαντες, όχι πυγμαίοι

Σε μια εποχή που η αναταραχή στη Μέση Ανατολή ζητάει γίγαντες στο πνεύμα και
το όραμα, η περιοχή ταλαιπωρείται από πυγμαίους, που δεν μπορούν να δουν πέρα
από τα δικά τους άμεσα συμφέροντα.

Ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους και οι σύμβουλοί του παραδέχονται έμμεσα πως η
απομάκρυνση των Σαντάμ Χουσεΐν και Γιάσερ Αραφάτ είναι απαραίτητος, αλλά όχι
επαρκής όρος για να σταθεροποιηθεί η Μέση Ανατολή. Τι και ποιος θα τους
ακολουθήσει, είναι ζωτικής σημασίας για τα αμερικανικά συμφέροντα. Δεν πρέπει
να αφεθεί στην τύχη. Και θα προσέθετα: δεν πρέπει επίσης να αφεθεί στους
πυγμαίους.

Η αμερικανική κυβέρνηση δεν μπορεί να βασιστεί σε τοπικούς ηγέτες, οι οποίοι
δεν δείχνουν καμιά προσήλωση στη δημοκρατική αλλαγή. Ούτε μπορεί να βασιστεί
στη δυσφημισμένη πλέον ειρηνευτική διαδικασία, για να ξεπεραστούν τα πολιτικά
μίση και η πολιτιστική αντίδραση που προκαλούν αναταράξεις στην περιοχή.

Ο πρόεδρος Μπους και ο υπουργός Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ δεν έχουν δείξει ακόμη
ότι μπορούν να συμφωνήσουν ο ένας με τον άλλον για τα πώς και τα πότε, όσον
αφορά την επιδίωξη της ειρήνης στη Μέση Ανατολή. Μοιάζουν να ακολουθούν
μάλλον, παρά να ηγούνται. Σ’ αυτή τη γεμάτη σύγχυση ατμόσφαιρα, οι συναντήσεις
πολλαπλασιάστηκαν και αντικατέστησαν τη δράση. Άραβες κυβερνήτες ταξιδεύουν
κάθε τόσο στον Λευκό Οίκο, για να ζητήσουν από τον Μπους να κάνει κάτι που θα
διώξει τις εικόνες της ισραηλινο-παλαιστινιακής σφαγής από τις τηλεοπτικές
οθόνες του αραβικού κόσμου.

Η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να περιμένει πότε θα έρθει η στιγμή για δράση κατά του
Σαντάμ Χουσεΐν ή πότε θα ανατραπεί ο Αραφάτ. Μόνο πυγμαία οράματα προέρχονται
από τους παραδοσιακούς εταίρους της Αμερικής στην περιοχή. Αυτοί οι ηγέτες
πρέπει να αμφισβητηθούν μάλλον, παρά να τους καλοπιάνουμε.