Ολική επαναφορά

Η Γκαμπριέλ έχει ακόμη εφιάλτες. Ένα ήσυχο πρωινό στο Πανεπιστήμιο του
Παρισιού, μια κατάμεστη αίθουσα διαλέξεων, μια ομάδα νυσταγμένων πρωτοετών των
Πολιτικών Επιστημών. Μια ξαφνική αναστάτωση.

Μαξίμ Μπρινερί. Ο νεαρός που επιχείρησε να δολοφονήσει τον Ζακ Σιράκ συμμετείχε την 1η Μαΐου του 2000 σε διαδήλωση της γαλλικής Ακροδεξιάς στο Παρίσι, στη μνήμη της Ζαν ντ’ Αρκ (πρώτη σειρά, δεξιά)

«Μπήκαν μέσα τόσο γρήγορα, που κανείς δεν αντιλήφθηκε τι ακριβώς συνέβαινε.
Φορούσαν όλοι κασκόλ, μάσκες. Έριχναν δακρυγόνα παντού. Ανάμεσα σε φωνές και
ουρλιαχτά, σκόρπισαν τα ποντίκια που είχαν μαζί τους. Ήταν αποτροπιαστικό και
συνάμα τρομακτικό».

Εκείνη την ημέρα, η 25χρονη Γκαμπριέλ και οι συμφοιτητές της στάθηκαν τυχεροί.
Λίγο έξω από τη Σορβόννη, ένας άλλος φοιτητής, μέλος αριστερής οργάνωσης και
συντάκτης πολιτικού φυλλαδίου, έπεφτε αιμόφυρτος από χτυπήματα με ρόπαλο του
μπέιζμπολ, ενώ ένας περαστικός με λάθος χρώμα δέρματος δεχόταν ανηλεώς
σουβλιές στο σώμα…Τα μέλη της GUD (Grupe Union Defence) είχαν μόλις
εγκαταλείψει το πάρτι, όπου γιόρταζαν την 30ή επέτειο από την ίδρυσή της.
Ολόκληρες γενιές φοιτητών στο Παρίσι έχουν μάθει να την φοβούνται. Και αν
σήμερα οι «εμφανίσεις» της δεν είναι τόσο συχνές, όσο στη δεκαετία του ’80,
και αν οι εναντίον της απαγορεύσεις δεσμεύουν αρκετές από τις δυνάμεις της,
όλοι φαίνεται να την θυμούνται καλά. Δώδεκα άτομα είχε στείλει στο νοσοκομείο
κάποτε, στη διάρκεια μίας και μόνο επίθεσης.

Μαύροι αρουραίοι. Το ακροδεξιό φοιτητικό κίνημα της Γαλλίας παραμένει
καθ’ όλα ζωντανό. Οι ανησυχητικοί του δεσμοί φαίνεται να ξεπερνούν τα όρια της
νόμιμης Ακροδεξιάς του Ζαν Μαρί Λεπέν και του άλλοτε υπαρχηγού του, Μπρούνο
Μεγκρέ – φτάνουν στα όρια διακεκριμένων προσωπικοτήτων του γενικού ρεύματος
της Δεξιάς. Οι περισσότεροι από τους μαύρους αρουραίους της GUD (όπως
ονομάζονται από το έμβλημά τους – έναν μαύρο αρουραίο, έναν κελτικό σταυρό και
ένα ρόπαλο πολεμικών τεχνών) έλκονται πλέον από την Unite Radicale (UR), την
ομοσπονδία που στεγάζει τις διαφορετικές ακροδεξιές οργανώσεις της Γαλλίας,
δημοφιλέστερο μέλος της οποίας έγινε «επάξια» τον τελευταίο καιρό ο 25χρονος
Μαξίμ Μπρινερί, ο άνδρας που επιχείρησε να σκοτώσει τον Ζακ Σιράκ στις 14
Ιουλίου. Ηγετικά στελέχη της UR τον χαρακτηρίζουν δραστήριο, αποφασισμένο και
σοβαρό. Η GUD ιδρύθηκε το 1969 και η UR το 1998. Κοινά σημεία αιχμής για τις
δύο, ο ρατσισμός, ο αντισημιτισμός, ο αντιαμερικανισμός. Δηλωμένοι παράλληλοι
εχθροί της παγκόσμιας, «κοσμοπολίτικης» οικονομίας. Υποστηρικτές των επιθέσεων
της 11ης Σεπτεμβρίου και μιας Γαλλίας «καθαρής».

Τα συνθήματα. Και αν δηλώνουν πως είναι εκείνοι οι αυθεντικοί
εθνικιστές επαναστάτες, και όχι οι νεοναζιστές, τα περιβόητα σύνεργα του Γ’
Ράιχ δεν τ’ αφήνουν ποτέ έξω από τις συγκεντρώσεις τους. Όταν η UR γιόρταζε
πριν από μερικές εβδομάδες στα δάση το θερινό ηλιοστάσιο, σβάστικες κρέμονταν
από τα δέντρα και πανό διεμήνυαν «Ευρώπη, Νιάτα, Επανάσταση», «Στο Παρίσι,
όπως και στη Γάζα, Ιντιφάντα!». Στην τελευταία της συγκέντρωση τον Απρίλιο, ο
επίσημος προσκεκλημένος ομιλητής είχε γερμανικό αέρα: Χορστ Μάλερ, πρώην μέλος
της Μπάαντερ Μάινχοφ, νομικός σύμβουλος σήμερα του γερμανικού νεοναζιστικού
κινήματος NPD. «Αναρχία σήμερα, νέα τάξη αύριο». Το σύνθημα έδινε το στίγμα
τους την περασμένη Πρωτομαγιά, ενώ άλλοι σύντροφοι, μπερδεμένοι με τους
οπαδούς του Εθνικού Μετώπου, φορώντας μαύρα δερμάτινα τζάκετ, γυαλιά και
μπότες, επέλεγαν σκληρά «Κάψτε τους μετανάστες».

Είναι η γαλλική Ακροδεξιά, από τις τάξεις της οποίας πέρασαν πρώην και νυν
βουλευτές. Δύο απ’ αυτούς μάλιστα, ο Αλέν Μαντελέν και ο Ζεράρ Λονγκέ,
κατέληξαν σε υπουργεία. Ο Μαντελέν υπήρξε για λίγο υπουργός Ανάπτυξης της
κακότυχης κυβέρνησης του Αλέν Ζιπέ, ενώ ο Λονγκέ έγινε υπουργός Παιδείας στη
δεξιά κυβέρνηση του Εντουάρ Μπαλαντίρ. Και οι δύο ήταν ηγετικά στελέχη της
Occident, προκατόχου της GUD στα μέσα του 1960. Ο κ. Λονγκέ, συντάκτης της
ιδρυτικής διακήρυξης της τελευταίας, είναι πλέον γερουσιαστής, και ο Μαντελέν
συμμετείχε φέτος στις προεδρικές εκλογές, ως υποψήφιος του Φιλελεύθερου
Δημοκρατικού Κόμματος. Σήμερα, οι δύο άνδρες αρνούνται να μιλήσουν για τη
δράση τους ως μέλη του φοιτητικού κινήματος, απορρίπτοντάς την ως νεανική
περιπέτεια, αν και διδακτική, συγκρίσιμη παρ’ όλα αυτά με την τροτσκιστική
«εμπλοκή» στο παρελθόν του πρώην πρωθυπουργού, σοσιαλιστή Λιονέλ Ζοσπέν –
γεγονός που αποκαλύφθηκε μόλις πέρυσι. Επιμένουν δε ότι ποτέ δεν συμμετείχαν
στον σκληρό πυρήνα της οργάνωσης.

Πολιτικοί αναλυτές έχουν προειδοποιήσει για το ενδεχόμενο αύξησης των
κρουσμάτων της ακροδεξιάς βίας. Υποστηρίζουν πως το φιτίλι για την πυροδότηση
ακραίων φαινομένων αντίδρασης θα μπορούσε να βρεθεί στη δυσαρέσκεια για το
αποτέλεσμα των φετινών γενικών εκλογών, κατά τις οποίες τα ακροδεξιά κόμματα
δεν εξασφάλισαν ούτε μια έδρα, παρά το 18% των προεδρικών του Λεπέν. Έτσι, για
κάποιους η πρόσφατη επίθεση κατά του προέδρου Σιράκ δεν ήρθε αιφνιδιαστικά.
Όπως επισημαίνει ο Φαμπρίς Ρομπέρ, ηγετικό στέλεχος της UR, «όταν το 20% των
Γάλλων που ψήφισε για την άκρα Δεξιά δεν βλέπει ούτε έναν αντιπρόσωπό του στη
Βουλή, πράξεις σαν κι αυτή- φοβάμαι – δεν μπορεί να αποκλειστούν».