Η δημοκρατία των σφυγμομετρήσεων…

Την Τετάρτη έκανα ένα διάλειμμα στην παρακολούθηση των ιλιγγιωδών στ’ αλήθεια
εξελίξεων στο θέατρο της πολιτικής εδώ και κατέβηκα στο Καράκιοϊ να ανανεώσω
τη συνδρομή μου στο Διαδίκτυο.

Στο Καράκιοϊ, κάτω από τον Πύργο του Γαλατά, στη μεγάλη υπόγεια διάβαση είναι
ο παράδεισος των ηλεκτρονικών και συναφών ειδών. Ήθελα να πάρω και κασέτες,
γι’ αυτό όμως έκανα ­όπως με έχει μάθει πικρή πείρα- μειοδοτικό διαγωνισμό:
ρώτησα για την ίδια κασέτα σε τέσσερα μαγαζιά κι ύστερα γύρισα και τις αγόρασα
από το δεύτερο, που μου είχε δώσει τη χαμηλότερη προσφορά. Είναι οι στιγμές
εκείνες στη ζωή μου που θα ήθελα να ζω στη Γερμανία…

Υπήρχε κόσμος εκεί έξω! Θα γυρίσω σπίτι κάνοντας κυκλωτική κίνηση, μέσω Πέρα,
είπα. Μπήκα στο «Τούνελ», τον μικρό οδοντωτό που ανεβάζει στο Πέρα. Στάθηκα
όρθια. Είδα τον κύριο που ερχόταν κουνώντας πέρα δώθε το κεφάλι του και
μονολογώντας. Μπήκε στο βαγόνι και ρώτησε τον άλλο κύριο που στεκόταν όρθιος
δίπλα μου αν ήξερε πότε είχαν αλλάξει οι τιμές των καρτών ­κρατούσε στο χέρι
του μια κάρτα διαρκείας στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ). «Μα, δεν έχετε πάρει
είδηση ότι δεν σταματούν να κάνουν αυξήσεις επί αυξήσεων», εξερράγη ο άλλος
(αύξηση 25% σε όλα τα ΜΜΜ είχε ανακοινωθεί πριν δύο ημέρες) και η συζήτηση
τους έφθασε σε λίγα λεπτά από το «πού θα πάει το κακό» ως το «… και οι
στρατιωτικοί εξοπλισμοί… είδαμε ποτέ έναν γαλονά να εκτελείται για
καταχρήσεις;»

«Μια φορά, είχε καταδικαστεί ένας επιτελάρχης» μπήκα στη συζήτηση που γινόταν
εις επήκοον όλων. «Μια φορά μονάχα», χαμογέλασε -κρατούσε διπλωμένη στο χέρι
του μια εφημερίδα- «κι αυτόν δεν τον εκτελέσανε…». «Είμαι περίεργη, τι θα
ψηφίσετε» τον ρώτησα στο τέλος. Κοντοστάθηκε. «Τους Φιλελεύθερους» είπε, «τους
τρελούς, από γινάτι». (Είναι ένα μικρό κόμμα που λέει ότι θα καταργήσει το
φορολογία και άλλα τέτοια). Δεν του είπα ότι δεν τον πίστεψα. Η εφημερίδα που
κρατούσε διπλωμένη ήταν η φιλοϊσλαμική «Γιενί Σαφάκ». Ένιωσα ότι έκανα
σφυγμομέτρηση…

Η Τουρκία είναι μια, τρόπος του λέγειν, «δημοκρατία των σφυγμομετρήσεων». Τα
αποτελέσματα, μάλιστα, των εκλογικών γκάλοπ, ελάχιστα παρεκκλίνουν από τα
εκλογικά. Μόνο στις τελευταίες εκλογές (4/99), από τις οποίες έχει προκύψει η
σημερινή κυβέρνηση δεν είχε προβλεφθεί η επιτυχία του ακροδεξιού Κόμματος
Εθνικιστικής Κίνησης, που εκ των υστέρων αποδόθηκε από τους αναλυτές στη
«συγκυρία» (σύλληψη Ότζαλαν) και τη «δουλειά που είχε κάνει το κόμμα αυτό στην
Ανατολία».

Βάσει των σφυγμομετρήσεων των τελευταίων μηνών, τρία μόνο κόμματα θα
ξεπεράσουν το εθνικό όριο του 10% και θα μπουν στην επόμενη Εθνοσυνέλευση, εκ
των οποίων μόνο το ένα έχει έδρες στην Εθνοσυνέλευση σήμερα. Πρόκειται για τα
κόμματα: «Λευκό», του ισλαμιστή Ταγίπ Ερντογάν (θα πιάσει, λένε, γύρω στο
30%), «Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό» του Ντενίζ Μπαϊκάλ (18%) και το Ορθού Δρόμου της
Τανσού Τσιλέρ (με λίγο πάνω από το 10%).

Στο σημείο αυτό, από χθες, μπήκε στο καρέ και η «νέα κίνηση» υπό τον, πρώην
πια, υπουργό εξωτερικών Ισμαήλ Τζεμ. Η νέα κίνηση, δεν έχει κάνει βέβαια καμιά
προεργασία στην «πέρα των τριών μεγάλων πόλεων τουρκική επικράτεια», έχει
παρόλα αυτά, ήδη πριν ξεκινήσει, τρία πλεονεκτήματα, που θα την τοποθετήσουν
πιθανότατα στη λίστα των κομμάτων που θα μπουν την Εθνοσυνέλευση: έχει την
ένθερμη στήριξη των ΜΜΕ, ξεκινάει με τουλάχιστον δύο ονόματα που χαίρουν
μεγάλης εκτίμησης από την κοινή γνώμη και δημιουργεί στην κοινωνία, ασφαλώς
την εντύπωση ότι είναι σε θέση να απαντήσει στις προσδοκίες της (Ευρωπαϊκή
Ένωση, οικονομία, δημοκρατικές ελευθερίες, κλπ).