ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τελικά, είναι απλά αυτά που μας χαρίζουν μια ζεστασιά…

Προσπαθούσε εδώ και πολλά χρόνια, σχεδόν από τότε που ξεκίνησε η στήλη, να
παρεισφρήσει σ’ αυτήν, αν και αποκλειόταν λόγω φύλου. Άλλοτε με ειρωνεία,
άλλοτε με τρυφερότητα και άλλοτε με εγκωμιαστικά σχόλια έδειχνε πως είναι από
τους πλέον πιστούς μας αναγνώστες. Ούτε την ημέρα της γυναίκας δεν κατάφερε,
με τις ανατρεπτικές προτάσεις του, να φιλοξενηθεί στη στήλη. Ένα σημείωμά του
όμως, πρόχειρα γραμμένο, που πέταξε πάνω στο γραφείο μου, τόσο χαρακτηριστικό
της ιδιαίτερης ευαισθησίας με την οποία βλέπει τα πράγματα αξίζει να το δει
τυπωμένο ακριβώς από αυτήν τη στήλη. Εγώ απλώς το παραθέτω, χωρίς βέβαια να
αποκαλύψω και το όνομα του συγγραφέα: «Λένε πως έχουμε γίνει μία κοινωνία του
καναπέ. Ζούμε στον μικρόκοσμο του εγώ μας, κοιτάζουμε μόνο την “πάρτη” μας,
ενώ η τηλεόραση έχει γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Δεν θα είναι
υπερβολή εάν προβλέψω ότι σε λίγα χρόνια θα λειτουργούν και κέντρα απεξάρτησης
τηλεορασοπλήκτων. Είμαστε μία κοινωνία που κοιμάται στον καναπέ. Τηλεόραση και
πάλι τηλεόραση. Και μετά ύπνος. Ίσως ο ύπνος να είναι πια η μόνη ευχάριστη
στιγμή στη ζωή μας. Δεν σκεπτόμαστε, δεν προβληματιζόμαστε, δεν αγωνιούμε.
Προσωπικά, το κενό αυτό του ύπνου με συναρπάζει. Ούτε τρεξίματα ούτε
τηλεοπτικά σκουπίδια ούτε δυσάρεστες σκέψεις. Κατεβάζεις τα ρολά και
“καθάρισες”. Όταν είμαι ξύπνιος βυθίζομαι σε γκρίζες σκέψεις. Γύρω μου
αγχωμένοι, απογοητευμένοι άνθρωποι. Στιγμιαία αναλαμπή ένα σημείωμα αναγνώστη:
“Σου εύχομαι ολόψυχα του δειλινού το χρώμα τον δρόμο σου να στρώνει φωτεινό”.
Και φωτίστηκε έστω για λίγο η ζωή μου».

ΥΓ: Πόσο απλά είναι, τελικά, αυτά που μας χαρίζουν μια ζεστασιά…