ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΜΟΥΝΤΙΑΛ 2002 / Η ΙΣΤΟΡΙΑ Η παράσταση αρχίζει!

ΓΑΛΛΙΑ 1998 Εμέ Ζακέ

Πριν οδηγήσει τη Γαλλία στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου αποτελούσε τον
αποδιοπομπαίο τράγο των «μπλε».

«Λάθος προπονητής, λάθος τακτική, λάθος ομάδα», έγραφαν οι εφημερίδες για τις
επιλογές του Ζακέ.

Ο Γάλλος κόουτς, γιος κρεοπώλη, είχε εμμονή να χρησιμοποιεί ως μοναδική
επιθετική αιχμή τον Στεφάν Γκιβάρς, αγνοώντας παράλληλα παίκτες όπως ο Ανελκά,
ο Ανρί και ο Τρεζεγκέ. Έτσι, η ομάδα του Ζακέ πολλές φορές έψαχνε λύσεις στην
επίθεση από τους αμυντικούς. Ο Λοράν Μπλαν πέτυχε το γκολ στη νίκη με 1-0 επί
της Παραγουάης, ενώ ο Λιλιάν Τιράμ σημείωσε δύο γκολ στον ημιτελικό με την
Κροατία. Όταν τελικά κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, τη στιγμή της δόξας του
δεν ξέχασε όλους αυτούς που του άσκησαν σκληρή κριτική.

«Τους μισώ αυτούς τους ανθρώπους. Είμαι αποφασισμένος να τους κάνω να
πληρώσουν. Βρίσκονταν στην πλάτη μου για δύο χρόνια. Τώρα θα πάρω εγώ τη θέση
τους. Θα ταξιδέψω σε όλη τη Γαλλία μόνο γι’ αυτόν τον λόγο».

Αντίθετα με όσα είπε αποχώρησε ήσυχα και ανέλαβε τεχνικός διευθυντής της
ομοσπονδίας στη θέση τού μετέπειτα προπονητή της Λίβερπουλ Ζεράρ Ουγέ και
στόχος του είναι να «μεταγγίσει» την εμπειρία του στους νέους παίκτες.

ΗΠΑ 1994 Ρομάριο

Το Παγκόσμιο Κύπελλο των Ηνωμένων Πολιτειών έθελξε χιλιάδες φιλάθλους, ενώ
βοήθησε τους Αμερικανούς να ανακαλύψουν το ποδόσφαιρο.

Ο βασιλιάς εκείνου του καλοκαιριού ήταν ο Ρομάριο παρά τις κακές σχέσεις που
διατηρούσε με τους παράγοντες της βραζιλιάνικης ομάδας. Από την εθνική είχε
αποπεμφθεί τους 18 τελευταίους μήνες μέχρι που ο Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα τον
κάλεσε για τον κρίσιμο αγώνα των προκριματικών με την Ουρουγουάη. Ο Ρομάριο
σκόραρε δύο φορές. Στο Μουντιάλ ήταν, επίσης, ο μεγάλος πρωταγωνιστής και
οδήγησε τη «Σελεσάο» στην κατάκτηση του τέταρτου τίτλου της. Στη συνέχεια,
εγκατέλειψε την ομάδα του Μπαρτσελόνα και επέστρεψε στη Βραζιλία, όπου
αγωνίστηκε στην αρχή με τη Φλαμένγκο και στη συνέχεια με τη Βάσκο ντα Γκάμα.
Τον περασμένο μήνα ξεπέρασε το ρεκόρ του Ζίκο στην επίτευξη τερμάτων, ενώ
βρίσκεται 160 γκολ μακριά από τον στόχο του που είναι τα 1.000. Στη Γαλλία το
’98 ήταν τραυματίας, ενώ στο Μουντιάλ της Άπω Ανατολής ο Λουίς Φελίπε Σκολάρι
τού έκλεισε την πόρτα της εθνικής. Ήθελε τόσο πολύ να παίξει στο 17ο Παγκόσμιο
Κύπελλο, ώστε παρέθεσε συνέντευξη Τύπου κατά τη διάρκεια της οποίας ζήτησε
συγγνώμη για όλα όσα έχει κάνει στο παρελθόν στους προπονητές και τους
συμπαίκτες του! Ο Σκολάρι, ωστόσο, παρέμεινε ανένδοτος.

ΙΤΑΛΙΑ 1990 Τότο Σκιλάτσι

«Ο Σκιλάτσι ήταν σαν μετεωρίτης» είχε πει ο μύθος του ιταλικού ποδοσφαίρου
Σάντρο Ματσόλα. «Ήρθε, έκανε σπουδαία πράγματα και μετά εξαφανίστηκε».

Ο Σαλβατόρε «Τότο» Σκιλάτσι είχε αγωνιστεί μόλις δύο φορές με την Εθνική
Ιταλίας πριν από το Μουντιάλ του ’90 και μόλις επτά ύστερα απ’ αυτό, αλλά τα
έξι γκολ του λίγο έλειψαν να κερδίσουν το Κύπελλο για τη «Σκουάντρα Ατζούρα».
Στα μέσα της χρονιάς που ακολούθησε το Μουντιάλ, η Γιουβέντους τον «τράβηξε»
στον πάγκο, ενώ στη συνέχεια έχασε τη θέση του και στην εθνική ομάδα. Η
μεταγραφή του στην Ίντερ δεν κατάφερε να του σώσει την καριέρα. Το 1994 σε
ηλικία 29 ετών εγκατέλειψε τη Serie Α και υπέγραψε στην ιαπωνική Τζούμπιλο
Ιβάτα. Ο Σκιλάτσι έκανε σπουδαία καριέρα στο ιαπωνικό πρωτάθλημα, αλλά έπειτα
από δύο χρόνια αναγκάστηκε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση με προβλήματα
στην πλάτη. Πήρε διαζύγιο από τη σύζυγό του, απορρίφθηκε από την ομάδα της
ιδιαίτερης πατρίδας του, το Παλέρμο, και τώρα στη Σικελία όπου βρίσκεται
διδάσκει σε σχολείο ποδοσφαίρου.

ΜΕΞΙΚΟ 1986 Ντιέγκο Μαραντόνα

Ο Μαραντόνα ήταν, ήδη, ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής του κόσμου πριν φτάσει στο
Μεξικό. Έφυγε αγκαλιά με το τρόπαιο, αλλά και με τις δύο πλευρές του χαρακτήρα
του εκτεθειμένες. Το γκολ που σημείωσε με το χέρι εναντίον της Αγγλίας, αλλά
και το καλύτερο γκολ που έχει ποτέ σημειωθεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο στο ίδιο
παιχνίδι άφησαν τη σφραγίδα τους σ’ αυτό το τουρνουά.

Ποτέ στο παρελθόν ένας μόνο παίκτης δεν κατάφερε να σηκώσει στις πλάτες του
τις ελπίδες μίας ολόκληρης χώρας. Οι περιπέτειές του με τα ναρκωτικά είναι
γνωστές. Μετά τη θεραπεία που ακολούθησε σε κέντρο απεξάρτησης στην Κούβα
κατάφερε να θέσει υπό έλεγχο την εξάρτησή του, αλλά παράλληλα πήρε πάρα πολλά
κιλά. Μακριά από το ποδόσφαιρο ο Μαραντόνα δεν έχει αποφασίσει ακόμη για το τι
θέλει να κάνει πραγματικά. Δεν αποκλείεται να αναλάβει θέση στην κυβέρνηση,
ενώ συνεχίζει να κερδίζει χρήματα από τις δημόσιες παρουσίες του. Το τελευταίο
του χόμπι είναι το γκολφ και οι επαγγελματίες του αθλήματος λένε πως είναι
εκπληκτικός.

ΙΣΠΑΝΙΑ 1982 Πάολο Ρόσι

Ήταν ένα απλό γκολ. Μια κοντινή κεφαλιά ύστερα από σέντρα του Αντόνιο
Καμπρίνι. Το γκολ αυτό, όμως, το οποίο σημείωσε στις 5 Ιουλίου του 1982 στο
στάδιο Σαρία της Βαρκελώνης τού άλλαξε τη ζωή. Μόλις είχε επιστρέψει έπειτα
από αποκλεισμό δύο χρόνων, καθώς το όνομα του Πάολο Ρόσο είχε εμπλακεί στο
σκάνδαλο με τα στημένα παιχνίδια. Στα τρία πρώτα παιχνίδια ο Ρόσι ήταν κακός.
Μέχρι τον αγώνα του δεύτερου γύρου με τη Βραζιλία. Ήταν το πέμπτο λεπτό όταν
νίκησε για πρώτη φορά τον Βαλντίρ Πέρες. Ακολούθησαν δύο ακόμη γκολ οδηγώντας
την Ιταλία σε νίκη με 3-2 ύστερα από μία επική μονομαχία των δύο ομάδων. Στα
ημιτελικά εναντίον της Πολωνίας ο Ρόσι πέτυχε δύο ακόμη γκολ και στον τελικό
εναντίον της Δυτικής Γερμανίας έστειλε την μπάλα ακόμη μία φορά στα δίχτυα με
κεφαλιά.

Ένας σοβαρός τραυματισμός τον ανάγκασε να αποχωρήσει από την ενεργό δράση
το 1987 και από τότε ο Ρόσι ασχολείται με εταιρεία ρούχων που φέρει το όνομά
του και με κοσμήματα. Το 1999 προσπάθησε ανεπιτυχώς να εκλεγεί ευρωβουλευτής.
Σήμερα, ο Ρόσι ζει ήσυχα, παίζοντας γκολφ, αρθρογραφώντας σε εφημερίδα και
αυξάνοντας τα περιουσιακά του στοιχεία.

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ 1978 Μάριο Κέμπες

Ο «Ελ Ματαντόρ» έγινε ο πρώτος παίκτης που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο και
τον τίτλο του πρώτου σκόρερ στην ίδια διοργάνωση. Απέτυχε να σκοράρει στον
πρώτο γύρο. Σημείωσε, όμως, από δύο γκολ στα παιχνίδια με την Πολωνία και το
Περού οδηγώντας την Αργεντινή στον τελικό. Εκεί ο Κέμπες σκόραρε δύο ακόμη
φορές στη νίκη με 3-1 επί της Ολλανδίας. Στη συνέχεια της καριέρας του έπαιξε
στην Αυστρία και τη Χιλή, έγινε προπονητής σε ομάδα της Αλβανίας, ενώ τώρα
είναι κόουτς της Καντίθ, η οποία αγωνίζεται στην Γ’ κατηγορία του ισπανικού
πρωταθλήματος…

ΔΥΤ. ΓΕΡΜΑΝΙΑ 1974 Γκερντ Μίλερ

Ο «Βομβαρδιστής» πέτυχε 14 γκολ σε τελικές φάσεις Μουντιάλ, αριθμός που
αποτελεί ρεκόρ για τη διοργάνωση. Δέκα απ’ αυτά τα σημείωσε το 1970, αλλά τα
τέσσερα που πέτυχε το 1974 ήταν πιο σημαντικά. Και το πιο σημαντικό απ’ όλα
αυτό που πέτυχε στο 68ο λεπτό του τελικού εναντίον της Ολλανδίας, στο Μόναχο.
Ήταν το 68ο και τελευταίο του γκολ σε 62 διεθνείς αγώνες. Ο Μίλερ συνέχισε να
αγωνίζεται στην Μπάγερν και στη συνέχεια στην Αμερική, αλλά παράλληλα άρχισε
να πίνει. Με τη βοήθεια του Φραντς Μπεκενμπάουερ και του Ούλι Χένες, οι οποίοι
τον έβαλαν σε ειδική κλινική, ξέφυγε από τον εφιάλτη και τώρα εργάζεται ως
προπονητής στις παιδικές ομάδες της Μπάγερν.

ΜΕΞΙΚΟ 1970 Πελέ

Ο ασύγκριτος Πελέ ήταν ο βασιλιάς σε μία ομάδα γεμάτη από πρίγκιπες:
Ζαϊρζίνιο, Ριβελίνο, Ζέρσον, Κάρλος Αλμπέρτο, Τοστάο. Μία κεφαλιά του άνοιξε
τον δρόμο της Βραζιλίας για τον τελικό, εναντίον της Ιταλίας, ενώ το γκολ
εναντίον των Τσέχων ήταν ένα από τα καλύτερά του. Ήταν το τελευταίο Μουντιάλ
του Πελέ, χωρίς, όμως, να εγκαταλείψει τη διεθνή σκηνή. Ο ρόλος του ως πρώτου
πρεσβευτή του ποδοσφαίρου καταδεικνύει ακόμη και τώρα στα 62 του χρόνια το
πόσο δημοφιλής είναι. Ο Πελέ έχει δεχθεί σκληρή κριτική για μερικές από τις
δραστηριότητες του εκτός αγωνιστικών χώρων, οι οποίες του αποφέρουν πολλά
εκατ. ευρώ κάθε χρόνο.

ΑΓΓΛΙΑ 1966 Αλφ Ράμσεϊ

Γιος μπακάλη, ο Αλφ Ράμσεϊ είχε τόσο ισχυρή προσωπικότητα, ώστε κατάφερε να
οδηγήσει τον ίδιο, αλλά και ένα ολόκληρο έθνος σε μία μεγάλη επιτυχία. Όταν η
Αγγλία κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο κάθησε στον πάγκο, δίνοντας παράλληλα
εντολή στον προπονητή Χάρολντ Στέφερντσον να μην πανηγυρίσει. Ως
ποδοσφαιριστής έκανε καριέρα στην Τότεναμ αγωνιζόμενος κεντρικός αμυντικός.
Επίσης, ήταν στην Εθνική Αγγλίας όταν η τελευταία έχασε από τις ΗΠΑ 1-0 το
1950. Το 1953 έπαιξε για τελευταία φορά με τα «Λιοντάρια», μετά μία ακόμη
ταπεινωτική ήττα με 6-3 από την Ουγγαρία στο Γουέμπλεϊ. Ως προπονητής το άστρο
του άρχισε να ανεβαίνει μαζί με τις επιτυχίες της ομάδας του Ίπσουιτς, την
οποία οδήγησε από την Γ’ κατηγορία στην κατάκτηση του τίτλου. Το κατόρθωμα
αυτό τον έφερε στην Εθνική Αγγλίας. Ο Ράμσεϊ δέχθηκε σκληρή κριτική για τις
αλλαγές του στον αγώνα με τη Δυτική Γερμανία στο Μουντιάλ του 1970, ενώ το
1974 χώρισαν οι δρόμοι του με την αγγλική ομοσπονδία. Το 1967 τιμήθηκε με τον
τίτλο του σερ, ενώ μέχρι τον θάνατό του το 1999, σε ηλικία 79 ετών,
εξακολουθούσε να περιφρονεί τον Τύπο και τους ερασιτέχνες παράγοντες της ομοσπονδίας.

ΧΙΛΗ 1962 Γκαρίντσα

Οι Βραζιλιάνοι λένε πως ήταν καλύτερος από τον Πελέ. Ο Γκαρίντσα είχε μόνο ένα
πόδι, το δεξί και μόνο μία σκέψη να νικήσει τον προσωπικό του αντίπαλο. Αν και
ήξεραν όλοι τι επρόκειτο να κάνει, κανείς δεν μπορούσε να τον ανακόψει. Όταν
γεννήθηκε ο Μανουέλ Φραντσίσκο ντος Σάντος το αριστερό του πόδι είχε κλίσει
προς τα έξω και το δεξί του προς τα μέσα. Ήταν τόσο μικρόσωμος ώστε η αδερφή
του τον αποκαλούσε Γκαρίντσα, που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει
«Τρυποκάρυδος». Η Βραζιλία δεν έχασε ποτέ όταν έπαιζαν μαζί ο Πελέ και ο
Γκαρίντσα. Στη Χιλή, με τον Πελέ τραυματία, ο Γκαρίντσα κυριάρχησε στο
τουρνουά. Μερικούς μήνες μετά ένας τραυματισμός στο γόνατό του έβαλε τέλος
στην καριέρα του. Άπορος και αλκοολικός πέθανε το 1983.

ΣΟΥΗΔΙΑ 1958 Ζιστ Φοντέν

Ο Φοντέν που πλησιάζει τα 69α γενέθλιά του έχει ένα αγαπημένο αστείο. Ένας
άνθρωπος είναι παγωμένος και τον ξυπνούν το 2050. Το πρώτο πράγμα που λέει
είναι: «Πείτε μου, ο Ζιστ Φοντέν είναι ακόμη πρώτος σκόρερ του Παγκοσμίου
Κυπέλλου;». Ο Φοντέν πέτυχε 13 γκολ σε ένα τουρνουά, ένα ρεκόρ που δύσκολα θα
καταρριφθεί. Ωστόσο, σε εκείνο το Μουντιάλ, του 1958, ο Φοντέν ήταν τρίτη
επιλογή στη γαλλική ομάδα μέχρι τον τραυματισμό του Ρενέ Μπλιάρντ. Γεννημένος
στο Μαρόκο, γρήγορος, δυνατός και ιδιαίτερα συνεργάσιμος, δημιούργησε ένα
εκπληκτικό δίδυμο με τον Ραϊμόν Κοπά. Η Βραζιλία με ηγέτη τον 17χρονο τότε
Πελέ κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά ο Φοντέν δημιούργησε ιστορία με τα
γκολ εναντίον της Σκωτίας και της Βραζιλίας, τα δύο τέρματα εναντίον της Β.
Ιρλανδίας, το χατ τρικ κατά της Παραγουάης και τα τέσσερα γκολ εναντίον της
Δυτικής Γερμανίας. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση όταν έσπασε το πόδι του. Ως
προπονητής της εθνικής ομάδας είχε δύο καταστροφικά παιχνίδια στο ένα από τα
οποία έχασε από μία μεικτή ομάδα της Κορσικής. Ως προπονητής, όμως, της Παρί
Σεν Ζερμέν γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Εργάζεται στο ραδιόφωνο, έχει τη δική του
ιστοσελίδα και ζει στην Τουλούζη, όπου διατηρεί κατάστημα αθλητικών ειδών…

ΕΛΒΕΤΙΑ 1954 Φ. Πούσκας

«Αν σουτάρεις και με τα δύο πόδια θα πέσεις με τα οπίσθιά σου» έλεγε ο
Πούσκας, ο οποίος αναγκάστηκε να «εφεύρει» ντρίμπλες για να καλύψει το πιο
αδύναμο δεξί του πόδι. Στην πρώτη φάση του τουρνουά η Δυτική Γερμανία έχασε
8-3, αλλά ο Πούσκας τραυματίστηκε. Η Ουγγαρία κέρδισε τη Μάχη της Βέρνης
εναντίον της Βραζιλίας, η οποία ολοκληρώθηκε με τον Πούσκας να σπάει ένα
μπουκάλι στο πρόσωπο κάποιου Βραζιλιάνου παίκτη. Ύστερα από υπερπροσπάθεια η
Ουγγαρία έφτασε στον τελικό, όπου έχασε από τους Γερμανούς 3-2. Μετά το 1956
το αστέρι του Πούσκας άρχισε να ανεβαίνει. Ο Ούγγρος αυτομόλησε, υπέγραψε στη
Ρεάλ Μαδρίτης και έπαιξε με τα χρώματα της Ισπανίας στα τελικά του 1962. Ως
προπονητής οδήγησε τον Παναθηναϊκό στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το
1971, όπου έχασε από τον Άγιαξ. Πιο πρόσφατα ήταν προπονητής της Εθνικής
Ουγγαρίας. Τώρα σε ηλικία 75 ετών πάσχει από αρτηριοσκλήρωση…

ΒΡΑΖΙΛΙΑ 1950 Εθνική Ομάδα των ΗΠΑ

Η πρώτη σελίδα μιας βραζιλιάνικης εφημερίδας ανέφερε απλά το σκορ και τον
τίτλο: «Ο Βασιλιάς είναι νεκρός». Οι αγγλικές εφημερίδες ανέφεραν το σκορ ως
10-1, πεπεισμένες πως είχε γίνει λάθος στο πρώτο ψηφίο του σκορ 0-1, όπως
αρχικά είχε αναφερθεί. Η ημέρα που οι Αμερικανοί ερασιτέχνες κέρδισαν τον
Μπίλι Ράιτ, τον Τομ Φίνι, τον Σταν Μόρτενσεν και τα άλλα αστέρια αποτελεί το
ναδίρ του αγγλικού ποδοσφαίρου. Ο σκόρερ Τζο Γκέτιενς, ο οποίος έπλενε πιάτα
για να βγάλει τα έξοδά του, επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Αϊτή και
δολοφονήθηκε από τη μυστική αστυνομία. Μέχρι το 1994 κανείς δεν γνώριζε την
αληθινή ιστορία της αμερικανικής ομάδας, στις Ηνωμένες Πολιτείες.

ΓΑΛΛΙΑ 1938 Βιτόριο Πότσο

Κάθε Τετάρτη περπατούσε αργά και σκυμμένος από το διαμέρισμά του στο Τορίνο σε
ένα κλαμπ για βετεράνους ενός Αλπικού Συντάγματος. Περνούσε από τους δρόμους
χωρίς να τον αναγνωρίζει κανείς και όταν επέστρεφε στο σπίτι του μόνο στις
μνήμες του αποθεωνόταν. Ο Βιτόριο Πότσο, γνωστός και ως «Ο Γηραιός Μαέστρος»
είχε παρασημοφορηθεί, αλλά πέθανε σαν εξόριστος στην ίδια του την πατρίδα.
Αυτό συνέβη το 1968. Τριάντα χρόνια νωρίτερα ο Πότσο γνώριζε την αποθέωση,
καθώς είχε γίνει ο πρώτος προπονητής που κέρδισε δύο Παγκόσμια Κύπελλα και ο
πρώτος που κατέκτησε το τρόπαιο μακριά από τη χώρα του. Οι συμπατριώτες του
τον απέφευγαν στα τελευταία χρόνια της ζωής του για τις σχέσεις του με τον
Μουσολίνι, αλλά λίγοι γνώριζαν για τις πιέσεις που του ασκήθηκαν. «Θα νικήσεις
ή θα πεθάνεις» του είχε πει ο Μουσολίνι πριν αναχωρήσει η ιταλική ομάδα για τη
Γαλλία.

ΙΤΑΛΙΑ 1934 Φρ. Πλάνιτσκα

Ηγέτης της σπουδαίας Τσεχοσλοβακίας της δεκαετίας του ’30 ήταν ο
τερματοφύλακας Πλάνιτσκα, ο οποίος οδήγησε την ομάδα του στον τελικό. Το
μοναδικό του λάθος ήταν μία άστοχη έξοδος σε σέντρα του Ραϊμούντο Όρσι, που
επέτρεψε στην Ιταλία να ισοφαρίσει. Η Τσεχοσλοβακία έχασε και ο Πλάνιτσκα ποτέ
δεν συγχώρεσε τον εαυτό του γι’ αυτό το λάθος. Άφησε την τελευταία του πνοή σε
ηλικία 92 ετών το 1996.

ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ 1930 Ζιλ Ριμέ

Όταν η Γαλλία φιλοξένησε τα τελικά του 1998 ο εγγονός του Ριμέ χρειάστηκε να
ξεκινήσει εκστρατεία ώστε να τιμηθεί (το μοναδικό σχέδιο της γαλλικής
ομοσπονδίας ήταν να δώσει το όνομα του Ζιλ Ριμέ σε ένα καρτούν κότας). Ο Ριμέ
συνέλαβε την ιδέα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, εργάστηκε σκληρά ως πρόεδρος της
ΦΙΦΑ, ώστε να πάρει σάρκα και οστά και το έσωσε από την καταστροφή όταν οι
μεγάλες ποδοσφαιρικές δυνάμεις της Ευρώπης τού γύρισαν την πλάτη στην πρώτη
διοργάνωση, παραπονούμενες για το τριών εβδομάδων ταξίδι στην Ουρουγουάη.
Κατάφερε να πείσει τη Γαλλία, το Βέλγιο, τη Ρουμανία και τη Γιουγκοσλαβία να
κάνουν το μακρύ αυτό ταξίδι. Ο Ριμέ πέθανε το 1956 σε ηλικία 83 ετών, έχοντας
βραβευτεί με το Νόμπελ Ειρήνης.