[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αν μας έλεγαν κάποια (λίγα) χρόνια νωρίτερα ότι θα συνέβαινε, θα γελούσαμε. Θα
μας φαινόταν σαν τις οργανωμένες εκδρομές στο φεγγάρι. Δεν θα πιστεύαμε με
τίποτε ότι στις καθημερινές αναμετρήσεις κράτους – πολίτη θα υπήρχε πιθανότητα
να νικήσει ο δεύτερος. Ότι θα φθάναμε σε τέτοιο επίπεδο πολιτισμού… Και, το
σημαντικότερο, ότι αυτή η πρόοδος θα εκφραζόταν από μια κατ’ εξοχήν
συντηρητική εξουσία.

Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης δικαίωσε πολίτη που, εξαιτίας ενός
λάθους της κρατικής μηχανής, υπέστη μείωση της προσωπι-κότητάς του. Η Ασφάλεια
του αεροδρομίου δεν του επέτρεψε να ταξιδέψει στην Τυνησία, όπου επρόκειτο να
λάβει μέρος σε επιστημονικό συνέδριο, επειδή – αν και είχε υπηρετήσει τη
θητεία του – φερόταν ως ανυπότακτος.

Αντικείμενο των υποθέσεων που εκδικάζουν τα Διοικητικά Δικαστήρια αποτελούν οι
αξιώσεις των πολιτών έναντι του Δημοσίου. Δαβίδ εναντίον Γολιάθ. Ποιος σώφρων
άνθρωπος θα ποντάριζε στο ανθρωπάκι που, ενώπιον των δημοσίων υπηρεσιών, συχνά
εξευτελίζεται, εμπαίζεται, λοιδορείται και, αν δεν εξυπηρετηθεί, δεν χάθηκε ο
κόσμος. Όσο για το δίκιο του, ακόμη κι αν είναι αυταπόδεικτο,ας… πάει να το
βρει.

Αν αυτό το ανθρωπάκι (σ.σ.: ο χαρακτηρισμός ταιριάζει σε όλους μας από τη
στιγμή που πατάμε το πόδι μας σε δημόσια υπηρεσία) προσπαθήσει να το βρει
επιτόπου, είτε διαπληκτιζόμενο με τον υπάλληλο είτε προβάλλοντας τα
επιχειρήματά του, θα χάσει όση αξιοπρέπεια του έχει απομείνει. Έτσι,
καταπίνοντας το τετριμμένο «εμείς οι φορολογούμενοι πολίτες σάς πληρώνουμε
κ.λπ.», αφού ούτως ή άλλως η διαμαρτυρία δεν διαπερνά τον αδιάβροχο μανδύα της
μονιμότητας, υποκύπτει στη μοίρα του. Καλώς λοιπόν δεν ποντάρουμε εκεί.

Θα χάναμε ωστόσο μια περιουσία αν ακολουθούσαμε την πεπατημένη όταν η
δυσαρέσκεια παίρνει τη μορφή αντιδικίας και μεταφέρεται στις αίθουσες των
Διοικητικών Δικαστηρίων. Εκεί οι αρμόδιοι δικαστές ξεχνούν τη… συγγενική –
τρόπον τινά – σχέση με τον έναν εκ των δύο αντιδίκων, την πανίσχυρη Δημόσια
Διοίκηση, και απονέμουν δίκαιο. Το ανθρωπάκι που λέγαμε, αποκτά ξαφνικά τις
ίδιες διαστάσεις με τον αντίπαλο (που θα έπρεπε να είναι μόνο φίλος) και, αν
έχει πράγματι θιγεί, δικαιώνεται.