Ο… προσχεδιασμένος αυθορμητισμός του Θεόδωρου Πάγκαλου

Κάποτε, όταν ο Θόδωρος Πάγκαλος εθεωρείτο ο επικρατέστερος για τη διαδοχή του
Ανδρέα Παπανδρέου, ο πληθωρικός αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών συνήθιζε να
λέει στους στενούς του συνεργάτες: «Άκου να δεις, πολλά μπορώ να ανεχθώ.
Υπάρχει ένα που δεν αντέχω – τη βλακεία».

Έκτοτε πέρασαν πολλά χρόνια. Κι ο μεν κ. Πάγκαλος αποδείχθηκε ότι έχει κάθε
δικαίωμα να αντιπαθεί τη βλακεία – καθώς όλοι, ακόμη κι αυτοί που θεωρούν τον
πρώην υπουργό εχθρό τους, αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για έναν από τους
ευφυέστερους ανθρώπους της πολιτικής μας ζωής. Από εκεί και πέρα, όμως, οι
χαρακτηρισμοί – κυρίως αρνητικοί, είναι αλήθεια – για το πάλαι ποτέ κορυφαίο
στέλεχος του Εκτελεστικού Γραφείου είναι τόσοι όσες και οι… δηλώσεις του.
«Αντιφατικός», «αλαζών», «τρελός», «εμπαθής», «ανισόρροπος», « αστάθμητος».
Αλλά και «εύστοχος», «ενδιαφέρων» και – κυρίως – «με χιούμορ» είναι μια
πρόχειρη σταχυολόγηση…

Τα παραπάνω, ωστόσο, δεν λύνουν μια βασική – και διαχρονική – απορία. Γιατί ο
Θόδωρος Πάγκαλος καταφέρνει κάθε τρεις και λίγο να αναστατώνει τους πάντες, να
γίνεται θέμα συζήτησης σε ταβέρνες και παραλίες, να αποσπά τόση άνευ
προηγουμένου δημοσιότητα; Γιατί ό,τι πει αυτός γίνεται είδηση;

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι οι αφορισμοί του πρώην υπουργού για μαθητές
και καθηγητές. «Σκατόπαιδα» που τα περιμένουν όλα από τους σκληρά
αγωνιζόμενους γονείς τους οι μεν, βρώμικοι και αξύριστοι οι δε κατά τον κ.
Πάγκαλο. Και δεν έχει καμία απολύτως σημασία ότι οι δηλώσεις αυτές έγιναν στο
πλαίσιο συζήτησης για την… Ευρώπη και την ΟΝΕ – τα κανάλια τις προέβαλαν
ωσάν να επρόκειτο περί πρωτοφανούς ύβρεως ή αποκαλύψεως.

Η πλέον απλοϊκή εξήγηση θα ήταν πως ο κ. Πάγκαλος «κάνει ό,τι μπορεί για να
βρεθεί στους προβολείς της δημοσιότητας». Ή ότι «απλώς, βρε παιδί μου, λέει
αυθόρμητα αυτά που σκέφτεται και δεν μετρά τις συνέπειες, όπως κάνουν άλλοι».

Μονάχα που στην πολιτική – ακόμη κι όταν πρόκειται για τον Θόδωρο Πάγκαλο – τα
πράγματα σπανίως έχουν να κάνουν με τον… αυθορμητισμό. Ο ίδιος ο κ.
Πάγκαλος, εξάλλου, σε συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» είχε διαβεβαιώσει πως «πιστέψτε
με, πίσω από ό,τι λέω υπάρχει μια πολιτική σκέψη – δεν ακολουθώ το θυμικό μου
έτσι απλά».

Σε αυτήν την περίπτωση θα έπρεπε κανείς να αναζητήσει πολιτικά κίνητρα στα…
σκατόπαιδα που εξαπέλυσε στο Ζάππειο – ας πούμε, ότι έτσι γίνεται προσφιλής σε
γονείς. Αμέσως, όμως, έρχεται η αναίρεση – διότι κι αν κατάφερε να
προσεταιρισθεί κάποιους γονείς (πράγμα αμφίβολο), αποξένωσε τους νέους και,
φυσικά, τους δασκάλους. Οπότε… πάει αυτή η εξήγηση.

Υπάρχει μια άλλη εξήγηση – ότι απλώς επιδιώκει να βρίσκεται στο προσκήνιο,
ελπίζοντας σε εξελίξεις στον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Συνεργάτες του Πρωθυπουργού,
άλλωστε, λένε πως εάν υπάρχει μια συνέπεια στα αισθήματα του κ. Πάγκαλου το
τελευταίο διάστημα, αυτή είναι το αδιάκοπο μίσος του για τον κ. Σημίτη.

Εξάλλου, προσθέτουν, επανειλημμένως ο πρώην υπουργός έχει μιλήσει και μπροστά
σε βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος με ιδιαίτερα μειωτικούς χαρακτηρισμούς
για τον Πρωθυπουργό.

Όμως, ο κ. Πάγκαλος, παρότι φέρεται ότι αναμένει μια πτώση του Πρωθυπουργού
μετά τις δημοτικές εκλογές, δεν επιδιώκει – μάλλον το αντίθετο ισχύει – καμία
τρανταχτή συμμαχία με άλλον κορυφαίο. Ούτε ο κ. Τσοχατζόπουλος ούτε η κ.
Παπανδρέου ούτε ο κ. Λαλιώτης είναι γνωστοί για τις ιδιαίτερες σχέσεις τους
μαζί του – για την ακρίβεια, ούτε στο τηλέφωνο δεν μιλάνε εάν δεν συντρέχει
(που δεν συντρέχει) σοβαρότατος λόγος.

Οι σχέσεις του με τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Χρήστο Παπουτσή – αμφότεροι
άνθρωποι που έχουν υποστεί τη μήνιν του πρώην αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών –
δεν διέρχονται την ψυχρότητα των προηγούμενων ετών, αλλά δεν μπορεί κανείς να
μιλήσει και για πολιτική συμμαχία. Οι μόνοι που φέρεται ότι έχουν κάπως πιο
στενή σχέση μαζί του είναι ο Θόδωρος Τσουκάτος και ορισμένοι εκτός κυβέρνησης
βουλευτές.

Ως εκ τούτου προκύπτει πως ο κ. Πάγκαλος σε πολιτικό επίπεδο δεν μπορεί να
αναμένει καμία περαιτέρω αναβάθμιση υπό τον σημερινό Πρωθυπουργό.

Εάν τα πράγματα «έρθουν αλλιώς», θα μπορούσε να επιστρέψει σε ένα κυβερνητικό
σχήμα. Θα πρόκειται τότε για το τρίτο κατά σειράν come-back του Θόδωρου – κάτι
που ελάχιστοι πολιτικοί στον κόσμο πετυχαίνουν. Εδώ που τα λέμε, και τα δύο
προηγούμενα – μετά την ήττα του στις δημοτικές εκλογές και μετά την υπόθεση
Οτζαλάν – είχαν ένα χαρακτήρα θρίλερ. Για να γίνει, όμως, αυτό θα πρέπει μέχρι
τότε να συνεχίσει να προσμετράται ως ισχυρό αυτόνομο μέγεθος. Οι προκλητικές
δηλώσεις διασφαλίζουν το… αναλλοίωτον του μεγέθους του…