Ο «μάγος» Κίσινγκερ υποστήριζε τη χούντα έως την τελευταία στιγμή

Ακόμη και ο πρέσβης Τάσκα (αριστερά) εισηγήθηκε αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα τον Μάρτιο του 1974, αλλά ο Κίσινγκερ ήταν κατηγορηματικά αντίθετος

Εντυπωσιακές αποκαλύψεις για τις ελληνο-αμερικανικές σχέσεις των ετών 1971-74
περιλαμβάνει ο πρόλογος της δεύτερης (χαρτόδετης) έκδοσης του βιβλίου του
Κρίστοφερ Χίτσενς «Η δίκη του Χένρι Κίσινγκερ». Ο προοδευτικός Βρετανός
δημοσιογράφος, ο οποίος ζει και εργάζεται στις ΗΠΑ (ως αρθρογράφος για το
«Vanity Fair» και το «Nation»), αξιοποιεί απόρρητα δημόσια έγγραφα που έχουν
πλέον «αποχαρακτηρισθεί», για να φωτίσει την παρασκηνιακή υποστήριξη του
«μάγου» της αμερικανικής διπλωματίας για το καθεστώς της χούντας, αλλά και την
εχθρότητά του για Έλληνες αντιστασιακούς στις ΗΠΑ, όπως ο δημοσιογράφος Ηλίας
Δημητρακόπουλος.

Το πρώτο από τα απόρρητα έγγραφα αφορά τη συνεδρίαση της 20ής Μαρτίου 1974 του
«Επιτελείου Ανάλυσης» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, υπό τον ίδιο τον Κίσινγκερ. Τα
πρακτικά φανερώνουν την επίμονη αντίδραση του Κίσινγκερ στην αποκατάσταση της
Δημοκρατίας στην Ελλάδα. «Η απορία μου», λέει, «είναι η εξής: γιατί πρέπει να
κάνουμε στην Ελλάδα αυτό που δεν εμφανιζόμαστε να κάνουμε πουθενά αλλού – να
απαιτήσουμε από αυτούς (τη χούντα Ιωαννίδη) να δώσουν στον Πρόεδρο (Νίξον)
εγγύηση ότι θα υπάρξει δημοκρατική κυβέρνηση».

Ιδιαίτερη αντιπάθεια είχε ο Κίσινγκερ για τον Ηλία Δημητρακόπουλο. Η εμμονή
του στο πρόσωπο αυτό τον είχε ωθήσει να συντάξει ειδικό απόρρητο μνημόνιο για
τον Δημητρακόπουλο, το οποίο απέστειλε στον Πρόεδρο Νίξον στις 22 Μαρτίου
1971.

Αφορμή το αίτημα του «δημοσιογράφου» (μέσα σε εισαγωγικά στο πρωτότυπο
κείμενο) και αντιστασιακού να επιστρέψει στην Ελλάδα για να δει τον άρρωστο
πατέρα του. «Δεδομένου», γράφει ο Κίσινγκερ, «ότι ο Δημητρακόπουλος έχει
τέτοια επιρροή στο Κογκρέσο και φιλικό σύνδεσμο με τον (τότε πολιτικό
αρθρογράφο) Ρόουλαντ Έβανς, πιστεύω ότι θα ήταν χρήσιμο να πληροφορηθείτε ότι
εδώ και καιρό αποτελεί ενοχλητικό στοιχείο στις ελληνο-αμερικανικές σχέσεις.
Οι ίντριγκές του έχουν προκαλέσει πρωτοφανή αριθμό προβλημάτων, φέροντας σε
δυσάρεστη θέση Έλληνες και Αμερικανούς αξιωματούχους. Χάρη στη δημοσιογραφική
του δράση έχει με κάποιο τρόπο εξασφαλίσει πρόσβαση στον Τύπο και την
κυβέρνηση. Η CIA, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το υπουργείο Άμυνας και η USIA έχουν
επανειλημμένα προειδοποιήσει αξιωματούχους για τον Δημητρακόπουλο…».

Σε ίδια γραμμή ήταν τρία χρόνια αργότερα και ο Τάσκα, στην εισήγησή του να
διευκολυνθεί η αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. «Λοιπόν, πιστεύω ότι
η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός είναι μοναδική περίπτωση – σε σχέση με τη θέση
τους και την κοινή γνώμη στη Δυτική Ευρώπη (…) που δεν μπορεί να συγκριθεί
με τη Βραζιλία ή τη Χιλή (…) Καμία από αυτές τις χώρες δεν έχει έναν
Δημητρακόπουλο – έναν Έλληνα εξόριστο που να δραστηριοποιείται και εδώ και
τέσσερα χρόνια να ηγείται σε μια εξαιρετικά ζωηρή επίθεση κατά της πολιτικής
μας στην Ελλάδα».

Η ισχύς του ελληνικού λόμπι φάνηκε μετά τον Αττίλα, όταν Κογκρέσο και Γερουσία
επέβαλαν εμπάργκο στην Τουρκία, τινάζοντας στον αέρα την πολιτική του
Κίσινγκερ. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, το ελληνικό στοιχείο δυστυχώς δεν
έχει ανάλογες δυνατότητες παρέμβασης στα αμερικανικά πολιτικά πράγματα.