Παρέλυσε η Ιταλία

Τα αεροδρόμια και οι σιδηροδρομικοί σταθμοί ερήμωσαν. Οι τράπεζες, τα
εργοστάσια, τα σχολεία και τα ταχυδρομεία παρέμειναν κλειστά. Περισσότεροι από
είκοσι εκατομμύρια εργαζόμενοι απήργησαν. Περισσότεροι από δύο εκατομμύρια
πολίτες διαδήλωσαν στους δρόμους. Αιτία, οι τροποποιήσεις που επιχειρεί η
κυβέρνηση Μπερλουσκόνι στο εργατικό καταστατικό.

«Μην αγγίζετε το άρθρο 18». Ο επικεφαλής του μεγαλύτερου ιταλικού συνδικάτου Σέρτζιο Κοφεράτι στη διαδήλωση της Φλωρεντίας

Ήταν η πρώτη γενική απεργία που πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία τα τελευταία
είκοσι χρόνια και η μεγαλύτερη εδώ και πολλές δεκαετίες. Συμμετείχαν όλες οι
εργατικές οργανώσεις. Ανταποκρίθηκε, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, το 90%-100%
του εργατικού δυναμικού. Όπως είπε χαρακτηριστικά ο εκπρόσωπος του μεγαλύτερου
ιταλικού συνδικάτου, του CGIL, «η μέρα θύμιζε Κυριακή». Μόνο οι δημοσιογράφοι
εργάζονταν χθες – αλλά πάλι, είχαν απεργήσει τη Δευτέρα.

Η μεγαλύτερη διαδήλωση διαμαρτυρίας έγινε στη Φλωρεντία. Περισσότεροι από
400.000 Ιταλοί κατέκλυσαν τους δρόμους ανεμίζοντας κόκκινες σημαίες. Ανάμεσά
τους και αρκετοί πρώην υποστηρικτές του Ιταλού πρωθυπουργού. «Είμαι ένας
μεταμελημένος ψηφοφόρος», έλεγε ο 28χρονος μηχανικός Ρομπέρτο Μπενεντέτο.
«Πίστευα πως αν διηύθυνε τη χώρα όπως τις εταιρείες του, θα έκανε καλό σε
όλους, αλλά για τον Μπερλουσκόνι, «όλοι» είναι όσοι κερδίζουν περισσότερα από
100.000 ευρώ το χρόνο».

Στη Μπολόνια, οι διαδηλωτές χόρεψαν στους ήχους ροκ μουσικής. Στην Πιάτσα ντι
Πόπολο της Ρώμης, ένας διάσημος Ιταλός ηθοποιός, ο βραβευμένος με Όσκαρ για
την ταινία «Η ζωή είναι ωραία» Ρομπέρτο Μπενίνι, έσπευσε να ενισχύσει τη
διαδήλωση δίνοντας ένα από τα χαρακτηριστικά του σόου. «Όλα είναι ωραία»
κατέληξε, ενώ το πλήθος τον επευφημούσε. Πίσω, όμως, από το εορταστικό κλίμα
ήταν εμφανής η οργή.

Η κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι επιχειρεί να τροποποιήσει το άρθρο 18 του
εργατικού καταστατικού, το οποίο υποχρεώνει τις επιχειρήσεις να
επαναπροσλαμβάνουν όποιον εργαζόμενο απολύεται «άνευ αντικειμενικού λόγου». Με
την τροποποίηση, οι εργοδότες θα έχουν το δικαίωμα να απολύουν το προσωπικό με
αποζημίωση και έναν χρόνο στο ταμείο ανεργίας. Οι ιταλικές εργατικές ενώσεις
υποστηρίζουν ότι το άρθρο 18 αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο των εργατικών
δικαιωμάτων και πως οι σχεδιαζόμενες τροποποιήσεις θα σημάνουν την απαρχή των
δεινών. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι, από την άλλη πλευρά, υποστηρίζουν πως
οι τροποποιήσεις αυτές είναι ήπιες και ότι η Ιταλία χρειάζεται να προχωρήσει
σε ουσιαστική μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας προκειμένου να την καταστήσει
πιο ευέλικτη και ανταγωνιστική.

Η ένταση

Οι διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με τα συνδικάτα κατέρρευσαν τον περασμένο
μήνα. Την ήδη υπάρχουσα ένταση ήλθε να οξύνει η δολοφονία, από τις Ερυθρές
Ταξιαρχίες, του Μάρκο Μπιάτζι, συμβούλου του υπουργού Οικονομικών, με
ορισμένους υπουργούς να κατηγορούν ως έμμεσα υπεύθυνες τις εργατικές
οργανώσεις.

«Η κυβέρνηση και οι βιομήχανοι να γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να σταματήσουμε
έως ότου επιτύχουμε τους στόχους μας», δήλωσε χθες ο επικεφαλής του CGIL,
Σέρτζιο Κοφεράτι. «Η κυβέρνηση επιθυμεί τον διάλογο, υπάρχουν πολλές
δυνατότητες για συζήτηση, αλλά οι μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες», δήλωσε ο
Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Οι περισσότεροι αναλυτές, πάντως, θεωρούν ότι η κυβέρνηση
και τα συνδικάτα θα καταλήξουν αναπόφευκτα σε συμβιβασμό. Διότι ο Μπερλουσκόνι
δεν έχει ξεχάσει το μάθημα του 1994 και την κατάρρευση της προηγούμενης
κυβέρνησής του λίγο μετά τη διαδήλωση διαμαρτυρίας που πραγματοποίησαν ένα
εκατομμύριο Ιταλοί εναντίον της σχεδιαζόμενης συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης.
Και τα ιταλικά συνδικάτα δεν έχουν σήμερα ούτε την απαιτούμενη ισχύ ούτε την
απαραίτητη συνοχή για να παραμείνουν αδιάλλακτα επί μακρόν.