|
|
Η μία είναι η γυναίκα του Μαρουάν Μπαργούτι, του κρατούμενου πλέον
υπαρχηγού του Αραφάτ. Η άλλη είναι η κόρη του θρυλικού Μοσέ Νταγιάν. Και οι
δύο είναι ανήσυχες. Και οι δύο, μιλώντας στα «ΝΕΑ», καταγγέλλουν την
τρομοκρατία. Μόνο που της δίνουν διαφορετικό ορισμό. Ή έχουν διαφορετικές
προτεραιότητες. Αν είναι αισιόδοξες; Δεν έχουν άλλη επιλογή. Η λύση είναι
δεδομένη: δύο κράτη, δίπλα – δίπλα. Φοβούνται όμως το αίμα που θα χυθεί μέχρι τότε.
ΓΙΑΕΛ ΝΤΑΓΙΑΝ
‘ Ας πολεμήσουμε την τρομοκρατία, αλλά όχι στην πλάτη των αμάχων ‘
|
Γιαέλ Νταγιάν: «Θα υπάρξει μία Παλαιστίνη, και θα βρίσκεται πλάι στο Ισραήλ, απλώς το τίμημα που πληρώνουμε είναι πολύ υψηλό»
|
Γιαέλ Νταγιάν. Βουλευτής της Κνεσέτ, μέλος του Εργατικού Κόμματος, συγγραφέας
και δημοσιογράφος, κόρη του Μοσέ Νταγιάν, του διασημότερου, ίσως, στρατιωτικού
ηγέτη του Ισραήλ. Έχει ενεργό παρουσία στο ισραηλινό ειρηνευτικό κίνημα.
Διαφωνεί με τις ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις στα παλαιστινιακά εδάφη.
Συνάμα, όμως, τις δικαιολογεί. «Καταλαβαίνω ότι πηγή της τρομοκρατίας είναι η
κατοχή, και η κατοχή πρέπει να σταματήσει, αυτό είναι σαφές, δεν νομιμοποιεί,
όμως, τις δολοφονίες αθώων ανθρώπων», λέει στα «ΝΕΑ». «Έπρεπε να κάνουμε κάτι
για να καταπολεμήσουμε την τρομοκρατία, αυτές τις φριχτές επιθέσεις
αυτοκτονίας. Ο στρατός έχει υποχρέωση να διασφαλίσει την ασφάλεια των πολιτών.
Πιστεύω ότι ο τρόπος με τον οποίο επέλεξε να το πράξει είναι λανθασμένος.
Αδυνατώ, όμως, να προτείνω κάποια άλλη φόρμουλα».
Αν λάβει κανείς υπόψη ότι η Γιαέλ Νταγιάν συμμετέχει σε όλες τις διαδηλώσεις
που πραγματοποιούνται στο Ισραήλ εναντίον της επιχείρησης «Αμυντικό Τείχος»,
ότι δεν διστάζει να διερευνήσει προσωπικά όσες παλαιστινιακές καταγγελίες
φτάνουν στα αυτιά της περί αυθαιρεσιών του ισραηλινού στρατού, οι δηλώσεις της
ακούγονται λίγο αντιφατικές. Η κόρη του Μοσέ Νταγιάν, μαχητή της Χαγκανά στη
διάρκεια της δεκαετίας του 1930, υπουργού Άμυνας του Ισραήλ στη διάρκεια του
Πολέμου των Έξι Ημερών, αναγνωρίζει πως «ο παλαιστινιακός πληθυσμός υποφέρει
και πληγώνεται και αυτό δεν θα συμβάλει στο τέλος της τρομοκρατίας». Ομολογεί
πως στις αρχές των επιχειρήσεων ήταν πεπεισμένη ότι το Ισραήλ διέπραττε ένα
τεράστιο λάθος. «Ύστερα, όμως, ήλθε η ανατίναξη του λεωφορείου στη Χάιφα και
έπειτα η επίθεση στην αγορά της Ιερουσαλήμ» και σήμερα το μόνο που επιτρέπει
στον εαυτό της να λέει είναι πως «πρέπει να συνεχιστεί ο ολομέτωπος πόλεμος
εναντίον της τρομοκρατίας, μόνον όχι στην πλάτη των αμάχων».
Ο Αραφάτ
Η άποψη της Γιαέλ Νταγιάν για τον Γιάσερ Αραφάτ δεν διαφέρει ιδιαίτερα από
εκείνη της ισραηλινής κυβέρνησης. Θεωρεί κι αυτή πως ο Παλαιστίνιος ηγέτης
«είναι πηγή μέρους της βίας», επικαλείται όλες τις αποδείξεις που επικαλείται
και ο Αριέλ Σαρόν. Δεν έχει, ωστόσο, παραιτηθεί από αυτόν. Θεωρεί ακόμα πως
«μπορεί να γίνει συνέταιρος στην ειρήνη». Ελπίζει ότι ο Αμερικανός υπουργός
Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ θα καταφέρει να αποσπάσει από τον Αραφάτ ένα ναι σε
μία εκεχειρία, ώστε να κάνει και το Ισραήλ στη συνέχεια «ό,τι αναμένεται από
εμάς». Δηλώνει πως αν οι ΗΠΑ δεχθούν να διοργανώσουν την περιφερειακή
ειρηνευτική διάσκεψη που πρότεινε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, «πρέπει να
συμπεριλάβουν τον Αραφάτ, πρέπει να προτείνουν να συμμετάσχει και η Ευρωπαϊκή
Ένωση, πρέπει να επιβάλουν τους όρους τους, δεν εργάζονται για τον Σαρόν».
Η Γιαέλ Νταγιάν είναι επικριτική απέναντι στον Ισραηλινό πρωθυπουργό – εμμέσως
όμως. Συγκρίνοντάς τον, στο παρελθόν, με τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου, είχε πει
πως «ο Σαρόν μπορεί να ελεγχθεί, ακούει, ενώ ο Νετανιάχου δεν ακούει τίποτα».
Πιστεύει ακόμα το ίδιο; «Κοιτάξτε, οι φόβοι μου όσον αφορά τον Σαρόν δεν έχουν
μειωθεί, αλλά οι φόβοι μου όσον αφορά τον Νετανιάχου είναι μεγαλύτεροι».
Πιστεύει ότι ο Σαρόν επιθυμεί τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου, βιώσιμου
παλαιστινιακού κράτους; «Δεν ξέρω αν το επιθυμεί, δέχεται ότι είναι
αναπόφευκτο, το θέλει με τους δικούς του όρους, θέλει να διατηρήσει τους
οικισμούς, προσωπικά πιστεύω ότι αυτό είναι αδύνατο». Πιστεύει ότι ο Σαρόν
οδηγεί το Ισραήλ στην ειρήνη και την ασφάλεια; «Όχι, αλλά δεν μπορώ να
επιρρίψω όλη την ευθύνη σε αυτόν».
Αλήθεια, κυρία Νταγιάν, πόσο αισιόδοξη νιώθετε για το μέλλον; «Είμαι αισιόδοξη
διότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή, διότι θα υπάρξει μία Παλαιστίνη, και θα
βρίσκεται πλάι στο Ισραήλ, απλώς το τίμημα που πληρώνουμε είναι πολύ υψηλό. Το
μόνο που εύχομαι, είναι να μην περάσουν άλλα τόσα χρόνια, να μην περάσουμε
άλλο τόσο πόνο, για να επιτύχουμε αυτούς τους απόλυτα ξεκάθαρους στόχους».
