Ηταν το πρόσωπο της εβδομάδας. Για την αξιοπρέπεια που επέδειξε, την ψυχραιμία, κυρίως τον επαγγελματισμό. Την ώρα που η Ζωή Κωνσταντοπούλου κρατούσε την κάμερα του κινητού ακριβώς μπροστά από το πρόσωπό της φωνάζοντας «εσείς που με εμποδίζετε να περάσω το όνομά σας ποιο είναι;», εκείνη με μειλίχιο ύφος και σταθερή φωνή απαντούσε «είμαι σε διατεταγμένη υπηρεσία, θα πάρετε τα στοιχεία μου από την υπηρεσία μου, σας παρακαλώ, με εντολή της προέδρου του δικαστηρίου θα μπείτε από επάνω» – «Εγώ θέλω να μπω μαζί με τους συγγενείς που εκπροσωπώ» επέμενε η Ζωή Κωνσταντοπούλου.
«Κατ’ αρχάς απαγορεύεται η βιντεοσκόπηση» αντέτεινε ψύχραιμα η αστυνομικός – «Ποιος το απαγορεύει;» – «Βάσει του άρθρου 166 παράγραφος 1 του κώδικα πολιτικής δικονομίας απαγορεύεται αυτό που κάνετε» απάντησε με υποδειγματικό επαγγελματισμό. Απτόητη η Κωνσταντοπούλου συνέχιζε: «Με εμποδίζετε να περάσω;». «Μη δυσκολεύετε, σας παρακαλώ, τη διαδικασία» επέμεινε με ηπιότητα και στιβαρότητα.
Επί ώρα μια γυναίκα προσπαθούσε να κάνει τη δουλειά της και δεχόταν ανελέητο bullying. Κανένα όμως κόμμα, καμία από τις γνωστές «ευαίσθητες δικαιωματίστριες» δεν καταδίκασε την επίθεση σε βάρος μιας εργαζόμενης που προσπαθούσε να εκτελέσει τις εντολές που είχε λάβει από την πρόεδρο του δικαστηρίου.
Κανένας συνδικαλιστικός φορέας δεν υποστήριξε μια εργαζόμενη που απλώς εκτελούσε τα καθήκοντά της. Καμία φεμινιστική οργάνωση δεν καυτηρίασε τη λεκτική βία που δεχόταν μια γυναίκα από μια εκπρόσωπο του πολιτικού συστήματος. Μπορεί κανείς να φανταστεί την έκρηξη που θα γινόταν σε δελτία ειδήσεων, σάιτ και σατιρικές εκπομπές εάν την ίδια ακριβώς στάση επεδείκνυε ο Αδωνις Γεωργιάδης απέναντι στην ίδια γυναίκα εργαζόμενη.
Ομως, η αστυνομικός, χωρίς την παραμικρή πρακτική ή ηθική στήριξη, επιτέλεσε τα καθήκοντά της με έναν μνημειώδη συνδυασμό νηφαλιότητας και πυγμής. Λίγο αργότερα θα παιζόταν η δεύτερη πράξη εντός της αίθουσας.
«Ασκήθηκε βία και εναντίον μου και εναντίον γονιών, ασκήθηκε βία στον Πάνο Ρούτσι από 6 αστυνομικούς οι οποίοι χειροδίκησαν» θα έλεγε η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ερωτώμενος ο κ. Πλακιάς που ήταν παρών, περιέγραψε μια εντελώς διαφορετική εικόνα: «Είναι αλήθεια ότι υπήρξε έντονη η παρουσία της Αστυνομίας, από την άλλη πρέπει να πούμε ότι η στάση τους ήταν αξιοπρεπέστατη απέναντί μας, δεν ενόχλησαν κανέναν, περιφρουρούσαν τον χώρο.
Είναι ψέματα, ήμουν ακριβώς μπροστά εκεί που έγινε αυτό με τον κ. Ρούτσι και τους αστυνομικούς, κανένας αστυνομικός δεν απώθησε κανέναν συγγενή. Είναι ένα μεγάλο ψέμα». Μια ιστορική δίκη για 57 νεκρούς μετατρέπεται σε τηλεοπτικό σόου, που όταν δεν το μαγνητοσκοπούν οι κάμερες το καταγράφουν κινητά.
Απεγνωσμένοι άνθρωποι που θέλουν να δουν να μπαίνουν φυλακή εκείνοι που έβαλαν τα δύο τρένα στην ίδια γραμμή, την κοπάνησαν νωρίτερα από τη βάρδια τους, παραβίασαν τον κανονισμό λειτουργίας των σιδηροδρόμων ξανά και ξανά εκείνη τη νύχτα, περιμένουν στωικά χωρίς να μιλούν, χωρίς να κάνουν δηλώσεις στις κάμερες, χωρίς να επιτρέπουν στους δικηγόρους τους να χτίζουν καριέρα στα κανάλια, πάνω στους θανάτους των δικών τους ανθρώπων.
Ανώνυμα τρολ λοιδορούν τον κ. Πλακιά επειδή τους χαλάει το κομματικό αφήγημα, δεν δείχνουν ίχνος σεβασμού. Ομως εκείνος το έχει ξεκαθαρίσει: «Εγώ δεν θα πάω στη δίκη με το τι με βολεύει. Θα πάω με την αλήθεια». Βλέπεις, ξεχνούν πως δείχνουν ανύπαρκτοι μπροστά σε έναν άνθρωπο που έχει πει με σταθερή φωνή: «Εμείς όσο αγαπούσαμε τη ζωή τόσο πια δεν μας τρομάζει ο θάνατος. Πλέον τον βλέπουμε σαν λύτρωση». Ξεχνούν πως όταν πεις αυτό, πια δεν σε σταματάει τίποτα και κανείς.
