Σπίτι μου, σπιτάκι μου…

Οι νέοι, ακόμα και αν έχουν περάσει την ηλικία των 30 ετών, επιλέγουν να
μένουν με την οικογένειά τους στο πατρικό τους σπίτι, σύμφωνα με έρευνα του
Παντείου Πανεπιστημίου, γιατί «δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα οικονομικά».
Εκτός αν έχουν εν τω μεταξύ παντρευτεί.

«Η ιδέα τού να ζήσω σε ένα διαμέρισμα μόνη μου με ενθουσίαζε. Στο πατρικό
σπίτι βέβαια νιώθω μια χαρά. Όμως έρχονται στιγμές που θέλω να απομονωθώ, να
ανεξαρτητοποιηθώ, να αναλάβω την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αλλά, όταν τα έβαλα
κάτω, όταν πήρα μολύβι και χαρτί, όταν άρχισα τους υπολογισμούς άλλαξα αμέσως
πορεία. Επέστρεψα στο παιδικό μου δωμάτιο». Η Βιβή Γεροπούλου, κάτω από τα
τριάντα, νηπιαγωγός, ανήκει στη γενιά που, αν και θέλει πολύ, αποφεύγει να
πάρει τη ζωή στα χέρια της. Για λόγους οικονομικούς και μόνο…

Σύμφωνα με τελευταία έρευνα του Παντείου Πανεπιστημίου, η τάση «επιστροφής και
παραμονής στο πατρικό σπίτι» είναι εντονότερη παρά ποτέ. Παρά τη θέλησή τους
και αντίθετα με τη φιλοσοφία τους, όπως τόνισαν κατηγορηματικά οι ίδιοι οι
ερωτώμενοι στην έρευνα, παραμένουν στο σπίτι των γονιών τους ακόμα και μέχρι
την ηλικία των 30 ετών, απλά γιατί «δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα
οικονομικά».

Τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής επιβεβαιώνουν αυτήν την τάση. Ποσοστό 39%
όσων είναι ανύπαντροι και ηλικίας άνω των 30 ετών εξακολουθούν να διαμένουν
στο πατρικό τους σπίτι. Από αυτούς, το 69% είναι άνδρες και το 31% γυναίκες.
«Υπάρχουν ανάμεσά τους αρκετά άτομα που δεν θέλουν να αναλάβουν ευθύνες. Που
έχουν βολευτεί», εξηγεί η κ. Γεροπούλου. «Όμως οι περισσότεροι θέλουν να
φύγουν. Το βλέπω από τον εαυτό μου. Είναι διαφορετικά όταν μένεις μόνος σου.
Αλλάζεις τρόπο σκέψης. Ωριμάζεις».

Όμως ο οικονομικός προϋπολογισμός για ένα τέτοιο εγχείρημα είναι μεγάλος.
«Εγγυήσεις δύο μηνών συν το τρέχον ενοίκιο», συμπληρώνει η κ. Γεροπούλου.
«Χρήματα για την αγορά επίπλων και ηλεκτρικών συσκευών. Χρήματα για την
ηλεκτροδότηση του σπιτιού και την εγκατάσταση τηλεφωνικής γραμμής. Και ας
πούμε ότι αυτά βρίσκονται με κάποιον τρόπο. Από εκεί και έπειτα κάθε μήνα
απαιτείται ένα σημαντικό ποσό. Ο μισθός μου δεν φθάνει. Είναι πρακτικό το
θέμα», συμπληρώνει.

Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, το 38% των πτυχιούχων που σπούδασαν στην Αθήνα ενώ
το οικογενειακό τους σπίτι βρίσκεται σε πόλη της επαρχίας, επιστρέφουν εκεί
προκειμένου να αναζητήσουν την επαγγελματική τους τύχη. «Ακούγεται λογικό»,
εξηγεί ο οικονομολόγος κ. Παναγιώτης Λιγνός. «Συνήθως ο οικογενειακός
προϋπολογισμός είναι προγραμματισμένος να καλύψει δαπάνες έως και το τέλος των
σπουδών».

Για τους πτυχιούχους των οποίων το πατρικό βρίσκεται στην Αθήνα τα πράγματα
είναι ακόμα πιο ξεκάθαρα: «Είναι άτομα που δεν απογαλακτίστηκαν ποτέ από την
οικονομική, οικογενειακή… θαλπωρή. Το αποφεύγουν και μετά την απόκτηση του
πτυχίου τους. Προτιμούν να μένουν στο σπίτι τους μέχρι την ημερομηνία του
γάμου τους», εξηγεί ο οικονομολόγος.

Οι αυξημένες οικονομικές ανάγκες αποτελούν επίσης την αιτία που αρκετά άτομα
τα οποία έχουν ήδη φύγει από την οικογενειακή εστία επιστρέφουν σε αυτήν. Τα
τελευταία δύο χρόνια το 27,8% των ατόμων ηλικίας 27 έως και 31 ετών που ζούσαν
μόνα τους για διάστημα 8 έως 30 μηνών επέστρεψαν στο οικογενειακό τους σπίτι.