Δρόμοι

Η λαϊκή σοφία…

… χαίρεται τη ζωή και παλεύει τον θάνατο: «Όσο μπορώ στο βίο μου, παράταση
θα δώσω, γιατί το αθάνατο νερό, ίσως βρεθεί ωστόσο». Όμως, τη ζωή σήμερα τη
νιώθουμε πολλές φορές αντιφατικά, σπασμωδικά, αποσπασματικά, όπως ακριβώς τη
ζούμε. Από τη μια μεριά προσπαθούμε με κάθε τρόπο να την παρατείνουμε και από
την άλλη δεν παύουμε να αναζητούμε τρόπους για να την αφαιρέσουμε. Χθες στην
Ολλανδία, σήμερα στη Βρετανία, αύριο ποιος ξέρει πού, κατακτούμε το
δημοκρατικό δικαίωμα να πεθάνουμε, πριν καλά-καλά κατακτήσουμε το δικαίωμα να
ζήσουμε. Υστερούμε σε ένα σωρό δημοκρατικά δικαιώματα, αλλά σπεύδουμε να
αναγνωρίσουμε το δημοκρατικό δικαίωμα των βαριά ασθενών να επιλέξουν τη
διακοπή της ζωής τους.

Αν η ζωή…

… ήταν πόλεμος, ίσως να ζούσαμε περισσότερο. Γιατί αν κάποιος τραυματιστεί
στον πόλεμο, οι στρατιώτες τον παίρνουν πάντα μαζί τους, όσο και αν είναι
αυτός βαριά. Ρισκάρουν πολλές ζωές για να σώσουν μία. Η ειρωνεία είναι πως,
όταν κάποιος μελλοθάνατος διώχνει τους δικηγόρους του για να μην αποτρέψουν
την εκτέλεσή του, τον θεωρούμε διαταραγμένο. Όταν ένας βαριά ασθενής θέλει να
πεθάνει, τον θεωρούμε λογικό. Πώς μπορούμε να πιστεύουμε πως η θανάτωση είναι
η υπέρτατη τιμωρία για έναν κατάδικο και παράλληλα η υπέρτατη ευλογία για έναν
ασθενή;

Στο εκτελεστικό…

… απόσπασμα, το όπλο ενός από τους στρατιώτες έχει άσφαιρα -δεν ξέρουν
τίνος. Είναι λογικό να προστατεύεται έτσι καθένας από τους στρατιώτες από τη
βασανιστική επίγνωση πως αφαίρεσε τη ζωή ενός συνανθρώπου του. Στην περίπτωση
της ευθανασίας, η κοινωνία πιστεύει πως με τη νομική επικύρωσή της προστατεύει
εκείνους στους οποίους αναθέτει αυτό το φοβερό καθήκον. Όμως, εδώ δεν υπάρχουν
άσφαιρα πυρά. Υπάρχουν τύψεις. Ας πάρουμε δυο ασθενείς που βρίσκονται στην
ίδια επώδυνη κατάσταση και τους χειρίζονται οι ίδιοι γιατροί. Ο ένας θέλει
ευθανασία και οι γιατροί του την κάνουν. Ο άλλος δεν θέλει. Πώς θα τον
αντιμετωπίσουν οι γιατροί; Δεν υπάρχουν άσφαιρα πυρά γι’ αυτούς ούτε για την
κοινωνία.

Λίγη ελαφρότητα…

… τώρα, παρά τη σοβαρότητα του θέματος. (Άλλωστε τόσο η ζωή όσο και ο
θάνατος δίνουν συχνά αφορμές για ελαφρότητα.) Μα να, θυμηθήκαμε με όλα αυτά
εκείνη τη σκηνή από τους «Μόντι Πάιθονς και το άγιο δισκοπότηρο». Μεσαίωνας.
Λοιμός. Ένας άνδρας σέρνει το κάρο του στους δρόμους της πόλης και φωνάζει:
«Βγάλτε έξω τους νεκρούς σας!» Οι κάτοικοι ξεπροβάλλουν από τις πόρτες και
πετούν πάνω στο κάρο όσους πέθαναν τη νύχτα. Ένα παλικάρι πλησιάζει με έναν
γέρο στην πλάτη. Ετοιμάζεται να τον πετάξει στον σωρό, όταν ο γέρος κάτι
ψελλίζει: «Δεν πέθανα ακόμη». «Θα πεθάνει έτσι κι αλλιώς», λέει το παλικάρι
στον καροτσιέρη. Ο γέρος επιμένει: «Σαν να νιώθω καλύτερα». Τότε το παλικάρι
αρπάζει ένα σανίδι, του δίνει μια στο κεφάλι και τον πετάει στον σωρό. The
End.