Διαστάσεις Το Κατηγορώ ενός κοινωνιολόγου

Περίεργοι καιροί, στ’ αλήθεια. Να δικαιούται ο Σαρόν (ποιος, ο Σαρόν!) να
αποφασίζει για το αν ο Γιασέρ Αραφάτ θα μεταβεί ή όχι αυτή την εβδομάδα στη
σύνοδο του Αραβικού Συνδέσμου…

Στη Βηρυτό. Μια Παλαιστίνια προσφυγοπούλα τρέχει μπροστά από ένα γκράφιτι που απεικονίζει τον παλαιστινιακό αγώνα

Ο Μπαρούχ Κίμερλινγκ είναι κοινωνιολόγος και διδάσκει στο Εβραϊκό
Πανεπιστήμιο. Τον περασμένο μήνα, δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα της
Ιερουσαλήμ Kol Ha’Ir το εξής κείμενό του:

«Κατηγορώ τον Αριέλ Σαρόν ότι έχει δημιουργήσει μια διαδικασία στο πλαίσιο της
οποίας όχι μόνο προκαλεί την κλιμάκωση της αιματοχυσίας και στις δύο πλευρές,
αλλά υποδαυλίζει και έναν περιφερειακό πόλεμο, σε συνδυασμό με μια μερική ή
σχεδόν ολοκληρωτική εθνοκάθαρση Αράβων στη “Γη του Ισραήλ”.

Κατηγορώ όλους τους υπουργούς του Εργατικού Κόμματος σε αυτή την κυβέρνηση ότι
συμβάλλουν στην εφαρμογή του εξτρεμιστικού, φασιστικού “οράματος” της Δεξιάς
για το Ισραήλ.

Κατηγορώ την παλαιστινιακή ηγεσία, και πρώτα τον Γιάσερ Αραφάτ, ότι είναι τόσο
ακραία κοντόφθαλμη ώστε έχει γίνει συνεργάτης στα σχέδια του Σαρόν. Αν υπάρξει
μια δεύτερη Νάκμπα (Παλαιστινιακό Ολοκαύτωμα), υπεύθυνη, μεταξύ άλλων, θα
είναι και αυτή η ηγεσία.

Κατηγορώ τη στρατιωτική ηγεσία ότι, υποκινούμενη από την πολιτική ηγεσία και
κάτω από τον μανδύα ενός υποτιθέμενου στρατιωτικού επαγγελματισμού, στρέφει
την κοινή γνώμη εναντίον των Παλαιστινίων. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία του Ισραήλ
τόσοι πολλοί ένστολοι στρατηγοί, πρώην στρατηγοί, και πρώην μέλη της
στρατιωτικής αντικατασκοπίας, μεταμφιεσμένοι συχνά σε “ακαδημαϊκούς”, δεν
είχαν λάβει μέρος σε μια δημόσια πλύση εγκεφάλου.

Κατηγορώ τους διευθυντές των ηλεκτρονικών μέσων του Ισραήλ ότι παρέχουν σε
διάφορους στρατιωτικούς εκπροσώπους την πρόσβαση που χρειάζονται για έναν
επιθετικό, πολεμοχαρή, σχεδόν ολοκληρωτικό σφετερισμό του δημοσίου λόγου.

Κατηγορώ τον καθένα που τα βλέπει και τα γνωρίζει όλα αυτά ότι δεν κάνει
τίποτα για να αποτρέψει την επερχόμενη καταστροφή. Τα γεγονότα της Σάμπρα και
της Σατίλα δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτά που συνέβησαν και που θα συμβούν σε
μας. Πρέπει να ξεχυθούμε όχι μόνο στις πλατείες, αλλά και στους σταθμούς
ελέγχου. Πρέπει να μιλήσουμε στους στρατιώτες στα άρματα μάχης και τα οχήματα
μεταφοράς προσωπικού.

Κατηγορώ τον εαυτό μου ότι τα γνωρίζει όλα αυτά, κι όμως δεν κλαίει αρκετά και
παραμένει υπερβολικά σιωπηλός».

Και ένας άλλος Ισραηλινός με καθαρό μυαλό, ο πρώην αρχηγός της Σαμπάκ
(υπηρεσία ασφαλείας) Αμί Αγιαλόν, έλεγε τον περασμένο Δεκέμβριο στη
Μοντ: «Υποστηρίζουμε πως οι Παλαιστίνιοι συμπεριφέρονται σαν “τρελοί”,
αλλά δεν πρόκειται για τρέλα παρά για μια απύθμενη απελπισία. Ο Γιάσερ Αραφάτ
ούτε προετοίμασε ούτε υποδαύλισε την ιντιφάντα. Η έκρηξη ήταν αυθόρμητη, και
είχε στόχο το Ισραήλ, αφού διαλύθηκε κάθε ελπίδα για τερματισμό της κατοχής,
όπως και την Παλαιστινιακή Αρχή, τη διαφθορά της, την ανικανότητά της».

Είναι πολύτιμες αυτές οι φωνές, αλλά δυστυχώς όχι αρκετές για να σταματήσει η
παράνοια. Πρέπει να κλάψουν περισσότεροι, λιγότεροι να μείνουν σιωπηλοί.