ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία…

Ποιος είπε ότι η απόδοση δικαίου στην Ελλάδα είναι εύκολη υπόθεση; Και πολύ
περισσότερο ποιος τολμάει να σκεφθεί πως είναι και φτηνή υπόθεση; Αυτά
διατρανώνουν όσοι, διακαώς, αναζητούν άλλοθι στο αδιέξοδο που οδηγούν τον
πολίτη, από την παράλειψη να λάβουν μέτρα προστασίας του. Γιατί εκείνοι
αναγνωρίζουν ως μοναδική υποχρέωσή τους την ύπαρξη και διατήρηση θεσμών. Και
σφυρίζουν αδιάφορα όταν οι θεσμοί αυτοαναιρούνται στην πράξη. Όταν περιμένεις
δέκα χρόνια για να πάρεις ως αποζημίωση τα μεροκάματα δύο ετών, και εφόσον
βρεις δικηγόρο που θα αναλάβει «εργολαβία» την υπόθεσή σου, άλλα δέκα χρόνια
για να πάρεις την κληρονομιά που σου ανήκει, δύο χρόνια για να
ιδιοκατοικήσεις, για ποιους θεσμούς μιλάμε; Γι’ αυτούς που προστατεύουν το
δικαίωμα του πολίτη στην εργασία, στην οικονομία, στην υγεία, στην ελευθερία ή
στη δικαιοσύνη; Κάθε διεκδίκηση κι ένας Γολγοθάς, τον οποίο, όσο πιο αδύνατος
είσαι τόσο δυσκολότερα ανεβαίνεις. Για να φτάσεις πού αλλού; Στη σταύρωση.
Προς δόξα… των θεσμών. Όποιος έβαλε στοίχημα πως θα πετύχει τη διευκόλυνση
του πολίτη στην καθημερινότητά του, έχει χάσει από χέρι. Ωστόσο, μαζί του
χάνει και ο πολίτης. Όπως κάθε τζόγος, έτσι κι αυτός έχει μόνο χαμένους. Και
εγκλωβισμένους στην ελπίδα πως κάποτε το τέρας του δημόσιου φορέα να υποκλιθεί
μπροστά του. Δεν ξέρω πόσο θα αντέξει το τέρας, αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία…