Στα 4 οι… διαμαρτυρόμενοι

Λένε πως αν δεν φωνάξεις δεν βρίσκεις το δίκιο σου. Και ίσως αυτό να
αποτελεί μία πρώτη, εύκολη, εξήγηση που τους τελευταίους δύο μήνες
εμφανίσθηκαν στο εσωτερικό τοπίο του ΠΑΣΟΚ τέσσερις ομάδες βουλευτών, δύο
μικρές και δύο μεγάλες, που ζητούν να ακούγεται περισσότερο η φωνή τους.

Ορισμένοι στενοί συνεργάτες του Πρωθυπουργού, από το Μαξίμου αλλά και από το
Υπουργικό Συμβούλιο, δεν φάνηκε να συμμερίζονται αυτή την επιδερμική εξήγηση.

Αναζήτησαν τα βαθύτερα αίτια αλλά και το εύρος τους: για την κίνηση των 45
βουλευτών του Θεόδωρου Τσουκάτου για το ασφαλιστικό, την ομάδα της «Λατέρνας»
των 50 βουλευτών του Σήφη Βαλυράκη και τις ολιγομελείς κινήσεις του Στέλιου
Παπαθεμελή («Παύλος Μελάς») και του Παναγιώτη Κρητικού («Νικόλαος Ζορμπάς»).

«Η αλήθεια είναι ότι όποιος υπογράφει κάτω από ένα κείμενο ή πηγαίνει σ’ ένα
κοσμικό δείπνο δεν σημαίνει ότι ανήκει σε κάποια ομάδα. Γιατί να τον χρεώνουμε
κάπου», αναρωτιέται κορυφαίο στέλεχος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ.
«Είναι ωστόσο καταγεγραμμένο πλέον», προσθέτει, «πως υπάρχει μία κινητικότητα
στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος που δεν υπήρχε παλιότερα. Και αυτό
πρέπει κανείς να το λάβει υπόψη του αν θέλει να ξέρει τι γίνεται στο κόμμα
μας».

Στις τρεις περιπτώσεις που εμφανίσθηκε η κίνηση Τσουκάτου στο ΠΑΣΟΚ με αφορμή
κυρίως το ασφαλιστικό πρόβλημα και τις προτάσεις για την επίλυσή του οι
βουλευτές δεν ήταν πάντα οι ίδιοι που υπέγραψαν τα σχετικά κείμενα.

Υπήρξε ωστόσο ένας σταθερός πυρήνας που κινήθηκε πάντα στο εκσυγχρονιστικό
μπλοκ, αν και αρκετοί έχουν δείξει να μη δεσμεύονται, προτιμώντας να κινούνται
σε πολλά επίπεδα.

Για παράδειγμα, την τελευταία φορά είχαν υπογράψει την πρόταση Τσουκάτου οι
κ.κ. Χρ. Παπουτσής, Γ. Αρσένης, Κ. Παπούλιας, Στ. Παπαθεμελής.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που ορισμένοι από αυτούς πήγαν και στο κοσμικό δείπνο
του Σήφη Βαλυράκη στην ταβέρνα «Λατέρνα», με αφορμή τις επιτυχίες και τη
βράβευση της ζωγράφου συζύγου του, όπου συγκεντρώθηκαν αρκετοί από εκείνους
τους βουλευτές οι οποίοι ανησυχούν για την πορεία των εθνικών θεμάτων και
διαφωνούν με την εξωτερική πολιτική που ακολουθείται.

Και πάλι, όμως, παρατηρείται επικάλυψη ομάδων. Βουλευτές που ανησυχούν για τα
εθνικά θέματα διατηρούν καλές σχέσεις με τον κατ’ εξοχήν υπεύθυνο της
εξωτερικής πολιτικής, τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Παπανδρέου (π.χ. οι κ.κ.Γ.
Χαραλαμπόπουλος, Κ. Παπούλιας, Π. Κρητικός).

Κι ενώ οι τέσσερις ομάδες δείχνουν να διατηρούν σταθερούς κάποιους πυρήνες,
καθορίζοντας έτσι ένα εσωκομματικό τοπίο «2Χ2», συνεχίζουν να λειτουργούν και
αυτόνομες περιπτώσεις, όπως ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος διατηρεί έναν
ιδιαίτερα κριτικό και καταγγελτικό λόγο απέναντι σε κεντρικές επιλογές στο
κόμμα του.

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρξε κόμμα στον κόσμο ολόκληρο που να μην είχε τις
ομάδες του. Και επομένως το ΠΑΣΟΚ δεν θα ξέφευγε από τον κανόνα.

Άλλωστε, από την ίδρυσή του, το ’74, έδειξε πως αυτές δεν του έκαναν κακό,
αντιθέτως το αυγάτισαν.

Τι θα γίνει αύριο, ασφαλώς, είναι δύσκολο κανείς να προβλέψει. Το βέβαιο,
όμως, είναι ότι όσο θα πλησιάζει ο χρόνος των εκλογών (δημοτικών και
κοινοβουλευτικών) οι ομάδες θα κάνουν πιο εμφανή την παρουσία τους
ενδιαφερόμενες πάντα για τη «μετά εποχή»…