«Πονάει διπλά η μετανάστρια»

Είναι σαν να μην υπάρχουν, αλλά αγωνίζονται. Οι μετανάστριες στην Ελλάδα
δίνουν καθημερινή μάχη με τα στερεότυπα, τα κοινωνικά τους «βάρη» και το
καθεστώς ακραίας προσωρινότητας που τους επιφυλάσσει ο νόμος.

Πολλές δυσκολίες. «Όχι μόνον επειδή βρίσκεσαι σε ξένο περιβάλλον, αλλά και επειδή πρέπει να γίνεις θηλυκός… σούπερμαν για να τα προλάβεις όλα: σπίτι, δουλειά, σύζυγο, παιδιά», λέει η Έντα Γκέμι, από τις λίγες μετανάστριες που κατάφεραν να ξεπεράσουν τα προβλήματα

«Η γυναίκα βιώνει την ξενιτιά με διπλό πόνο από τον άνδρα. Η ξενιτιά είναι ένα
βίαιο ταξίδι», λέει στα «ΝΕΑ» η 30χρονη Έντα Γκέμι, η οποία βρίσκεται δέκα
χρόνια στη χώρα μας. Ήλθε από την Αλβανία με πτυχίο Μουσικών και Παιδαγωγικών
Σπουδών, γνωρίζει τρεις γλώσσες και η πρώτη της δουλειά ήταν… οικιακή
βοηθός! Πέρασε από πολλά στάδια, δούλεψε ως υπάλληλος σε βιοτεχνία, ως
πωλήτρια στο Μοναστηράκι, ως υπάλληλος ναυτιλιακής εταιρείας, ως καθηγήτρια
ελληνικής γλώσσας σε σχολείο και σε φροντιστήριο. Σήμερα εργάζεται σε γραφείο
ευρωβουλευτού και είναι μέλος της μη κυβερνητικής οργάνωσης Στέκι Πολιτισμού
Αλβανών μεταναστών.

«Η επιβίωση σε αναγκάζει να γίνεις άνθρωπος για όλες τις δουλειές,
καθαρίστρια, οικιακή βοηθός ή σερβιτόρα. Όταν μπαίνεις σ’ ένα καινούργιο
περιβάλλον, όταν έχεις να συντηρήσεις το σπίτι, όταν ο σύζυγος δεν έχει
δουλειά, όταν δεν έχεις πού ν’ αφήσεις τα παιδιά σου γιατί δεν υπάρχει καμιά
μέριμνα, τότε καταλαβαίνεις ότι έχεις μια υποβαθμισμένη θέση στη νέα κοινωνία,
στη δουλειά, στην πληρωμή, στην ασφάλισή σου», λέει στα «ΝΕΑ».

«Πριν από δύο χρόνια συνάντησα τυχαία μία από τις καλύτερες καθηγήτριες του
Θεάτρου στην Αλβανία, την οποία εγώ λάτρευα και η οποία δούλευε ως… οικιακή
βοηθός. Τα σχόλια νομίζω είναι περιττά. Κάθε μέρα είναι αγώνας επιβίωσης.
Πρώτον, γιατί βρίσκεσαι σε ξένο περιβάλλον και συχνά δεν έχεις κανέναν να σε
στηρίξει, να σου πει μια ζεστή κουβέντα, να μπορέσεις να πεις το παράπονό σου.
Και δεύτερον, πρέπει να γίνεις λίγο πολύ ένας θηλυκός σούπερμαν. Πρέπει να
φροντίσει το σπίτι, τα παιδιά, τη δουλειά της, τον άνδρα της», εξηγεί η Έντα
που έφερε τους γονείς της από την Αλβανία για να τα βγάλει πέρα με τη φροντίδα
των παιδιών.

Υπάρχει και η φωτεινή πλευρά, αλλά αυτή είναι η εξαίρεση. «Υπάρχουν γυναίκες,
μια μειοψηφία, οι οποίες τα έχουν καταφέρει. Γνωρίζω γυναίκες που είναι
μουσικοί σε συμφωνικές ορχήστρες εδώ στην Ελλάδα», λέει. Στη μειοψηφία αυτή
ανήκει και η ίδια, αφού έδωσε μάχη με τα στερεότυπα. «Αυτό που έχει
επικρατήσει για γυναίκες από τις δικές μας χώρες, κάτι ανάμεσα στην πόρνη και
την κακομοίρα, το βρίσκω σκανδαλώδες και με ενοχλεί αφάνταστα. Είναι στο
πλαίσιο μιας ακραίας αρνητικής εικόνας που έχει επικρατήσει για τους
μετανάστες γενικώς».

Τα στερεότυπα μπορεί να τα νίκησε, όχι όμως και το καθεστώς αμφιβολίας και
αβεβαιότητας, στο οποίο ζει λόγω της άδειας παραμονής. «Με τους ρυθμούς που
προχωράει η διαδικασία νομιμοποίησης μπορεί να χρειαστούν αρκετά χρόνια για
την έκδοση άδειας παραμονής. Ζω εδώ δέκα χρόνια με άδεια παραμονής κι αυτήν τη
στιγμή το μόνο που έχω στα χέρια μου είναι η βεβαίωση της άδειας. Δεν γνωρίζω
πόσο χρειάζεται να περιμένω για την ανανέωση, αφού πρέπει να περάσω πρώτα από
την Επιτροπή Μετανάστευσης, κάτι που μπορεί να πάρει χρόνια».

Αυτό σημαίνει ότι «ύστερα από δέκα χρόνια νόμιμης παραμονής και εργασίας στην
Ελλάδα, δεν μπορώ να κυκλοφορώ ελεύθερα και να συναλλάσσομαι χωρίς προβλήματα
με το Ελληνικό Δημόσιο. Δεν μιλάω για την υπηκοότητα που είναι όνειρο άφταστο,
ακόμη κι όταν έχεις παιδιά που είναι Έλληνες υπήκοοι, όπως στην περίπτωσή
μου».

* Με αιχμή τη γυναίκα μετανάστρια και πρόσφυγα εορτάζεται η σημερινή
Ημέρα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας. Χθες η Γενική Γραμματεία Ισότητας
υπέγραψε μνημόνιο συνεργασίας με την Υπάτη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους
Πρόσφυγες, ανακοινώνοντας το πρόγραμμα δράσης για την υποστήριξη των γυναικών
προσφύγων «ΕΥΑ». Ο Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας βράβευσε χθες
γυναίκες, ενώ κόμματα, φορείς και οργανώσεις απέστειλαν ανακοινώσεις.