Διαστάσεις Και γελάει και ξεχνάει

Βιβλίο του Ιώβ. Από το βιβλίο «Περί Επιστολών Αγάπη και Χαρά» του Ben Shahn

Πρώτα απ’ όλα, να λύσουμε μερικές παρεξηγήσεις. Ο Θεός δεν είναι πανταχού
παρών. Είναι αναγκασμένος να περπατάει πολύ (βλέπε τον Κήπο της Εδέμ). Όταν οι
αποστάσεις είναι μεγάλες, ταξιδεύει μέσα σε κάποιο υγρό σύννεφο ή χρησιμοποιεί
ως μέσο τη φωτιά. Στην πραγματικότητα, όμως, Του αρέσει να Τον μεταφέρουν.
Φαίνεται πως ο θρόνος Του έχει ρόδες, ώστε οι άγγελοι να μπορούν να Τον
πηγαίνουν και να Τον φέρνουν.

Κατοικίδια ζώα έχει ο Θεός; Δύο: τον Βεεμόθ, ένα είδος ιπποπόταμου, και τον
Λεβιάθαν, κάτι ανάμεσα σε δεινόσαυρο και κροκόδειλο. Τα αγαπάει πολύ, αλλά
ώρες-ώρες Τον εξοργίζουν και Του έρχεται να συντρίψει τα κεφάλια τους.

Γελάει ο Θεός; Φυσικά. Αρκεί να ανοίξει κανείς το Βιβλίο του Ιώβ και να
διαβάσει για τη δοκιμασία στην οποία τον είχε υποβάλει ο Μεγαλοδύναμος: να
κάθεται επί 48 χρόνια σ’ ένα λόφο από κοπριά και να μπαινοβγαίνουν στο σώμα
του σκουλήκια. Μέχρι τελικά να τον συγχωρήσει, θα πρέπει ο Θεός να το γλέντησε
πολύ.

Ξεχνάει ο Θεός; Ασφαλώς. Γι’ αυτό και χρησιμοποιεί κάθε τόσο ένα ουράνιο τόξο
για να Του υπενθυμίζει να μην πλημμυρίσει κατά λάθος τον κόσμο. Ακόμη και το
Ισραήλ το ξεχνά, γι’ αυτό και ζητά από τον Μωυσή να σφυρίζει με μια βαριά
τρομπέτα.

Ψέματα λέει ο Θεός; Ποτέ. Μπορεί όμως να κάνει τους άλλους να πουν ψέματα, και
είναι αλήθεια πως κάθε τόσο εισάγει ένα «πνεύμα ψευδολογίας» στους προφήτες
Του και τους εχθρούς Του. Ύστερα τους τιμωρεί επειδή είπαν ψέματα.

Την Κόλαση, ο Θεός την κατασκεύασε; Δύσκολο να απαντήσει κανείς. Η Γέεννα,
όπως λέγεται η Κόλαση στα εβραϊκά, ήταν μια πεδιάδα έξω από την Ιερουσαλήμ
όπου οι Ισραηλίτες έριχναν τα παιδιά τους σε μια αιώνια πυρά, θυσιάζοντάς τα
στον Θεό Μολώχ. Ο Θεός προσπάθησε να σταματήσει αυτή τη βαρβαρότητα, αλλά δεν
τα κατάφερε. Δεν είναι και παντοδύναμος…

Όλες αυτές οι πληροφορίες δεν είναι αυθαίρετες, αλλά αποτέλεσμα εξαντλητικής
έρευνας που πραγματοποίησε ο Alexander Waugh στα ιερά βιβλία (στη Βίβλο, στο
Κοράνι, στα απόκρυφα κείμενα, στους Μυστικούς) προκειμένου να γράψει μια
βιογραφία του Θεού. Ο συγγραφέας αγαπά τον Θεό, όσο κι αν δυσκολεύεται να
πιστέψει σ’ Εκείνον. Με λύπη λοιπόν διαπιστώνει ότι τόσο η Παλαιά Διαθήκη όσο
και το Ισλάμ προτιμούν τον Θεό του Πολέμου από τον Θεό της Αγάπης. Ακόμη και
μετά τον Ιησού, η αγάπη δεν είναι τόσο σέξι όσο η εξουσία. Το βιβλίο («God»,
εκδ. Review) μας αφήνει πάντως μια καλή γεύση. Ο Θεός έχει τις καλές του και
τις ανάποδές του, αλλά το ίδιο συμβαίνει και με μας.