ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μπάτσελορ πάρτι

Το θέμα πηγαινοέρχεται εδώ και καιρό. Εξίσου ασταθής ήταν και η διάθεσή μου
απέναντί του: τώρα αυτό το γράφει κανείς ή το αφήνει κι ας πάει στα κομμάτια;
Από τον πουριτανισμό μου με έσωσε η γιατρίνα των «Γιατρών του Κόσμου», η οποία
εμφανίστηκε σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή. Κοντολογίς τόλμησε να ρωτήσει τους
απειλούμενους με έξωση Κούρδους για ποιο λόγο έκαναν ρημαδιό τα ωραία και
καινουργή καταλύματα της Πεντέλης στα οποία φιλοξενούνται. Η απάντηση ήταν
πληρωμένη και ευχαρίστως την αφήνω στην κρίση σας. «Μα, εμείς είμαστε
εργένηδες. Δεν έχουμε γυναίκα να μας καθαρίζει τα σπίτια». Μάλιστα…

Όπως αντιλαμβάνεστε, η ειλικρίνεια του μουσαφίρη με έβγαλε κυριολεκτικά από τα
ρούχα μου. Χωρίς τον συνήθη προσχηματικό μου λόγο να με προστατεύει και χωρίς
ίχνος φόβου μη και με πουν ρατσίστρια, άφησα τον θυμό μου να κάνει ανενόχλητος
τη δουλειά του. Και πού δεν με πήγε. Μέχρι το άγος της υπόθεσης Οτζαλάν
έφτασα. Από εκεί ξεδιάλεξα τις τρεις ταμένες θεραπαινίδες του που μας
κατηγόρησαν κι από πάνω για κακό σέρβις. Θυμήθηκα ακόμη τη φοβερή εκείνη
περίπτωση της δωδεκάχρονης που την ανάγκαζαν να εκδίδεται αποκλειστικά σε
εχέμυθους Πακιστανούς πελάτες. Θυμήθηκα και την Αλβανίδα της ισόγειας
γκαρσονιέρας μας να πλένει τις σκάλες ετοιμόγεννη την ώρα που ο
κακομοιριασμένος πασάς της έβλεπε στη διαπασών σούπερ σπορ.

Κι ύστερα είδα, λέει, ότι ήμουν δυο μέτρα πιο ψηλή από το μπόι μου κι είχα μια
φωνή σαν του κύκλωπα: έχε χάρη κακομοίρη μου που σε λένε έτσι κι όχι Γιώργο,
Κώστα, Γιάννη, Θωμά. Αλλιώς θα σου ‘λεγα εγώ. Θα σου ‘λεγα…