ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Έχει και η ρουτίνα τα μυστικά της

Απόψε, καθώς ήμουν καθισμένη μπροστά στην τηλεόραση, κουρασμένη από τη μέρα
που πέρασε, άρχισε η ταινία του Γκάρι Μάρσαλ, «Φράνκι και Τζόνι».

Την είχα δει πριν από χρόνια στο σινεμά και τη θυμόμουν, σαν μια τρυφερή
ιστορία συνάντησης δύο ανθρώπων. Ήρωες ατελείς και αδέξιοι. Απλά, ελλειμματικά
πλάσματα, που πονώντας και γελώντας ψάχνονται, χτυπιούνται και υφαίνουν
καθημερινά το μοτίβο της ζωής τους.

Καθώς δεν νύσταζα, άρχισα να χαζεύω την ταινία, προσέχοντας κυρίως τον Αλ
Πατσίνο και το βαθύ βλέμμα του και την όμορφη Μισέλ Φάιφερ.

Στην τελευταία σκηνή της ταινίας, εκείνη κάθεται στο περβάζι του παραθύρου
βουρτσίζοντας τα δόντια της. Μέσα από τα μισανοιγμένα παράθυρα και τις
μπαλκονόπορτες των γύρω διαμερισμάτων της πυκνοκατοικημένης συνοικίας βλέπει
αποσπασματικά εικόνες από τις ζωές των ανθρώπων.

Ο άνδρας πρόκειται να φύγει – δεν είναι δική του η απόφαση του χωρισμού τους.

Μένουν για λίγο ακίνητοι, αμίλητοι.

Σαν να καταλαβαίνουν το νόημα της σιωπής τους.

Η κοπέλα αρχίζει και πάλι μηχανικά το βούρτσισμα των δοντιών της, κοιτάζοντας
έξω το γκρίζο φως του συννεφιασμένου ουρανού και τα φωτάκια που ανοίγουν το
ένα μετά το άλλο στα ξένα, άγνωστα σπιτικά.

«Μείνε», του ψιθυρίζει. «Υπάρχει μια καινούργια οδοντόβουρτσα στο ντουλαπάκι».

Εκείνος πάει ήσυχα στο μπάνιο. Βάζει οδοντόκρεμα στο βουρτσάκι και
βουρτσίζοντας τα δόντια του, την πλησιάζει, χωρίς να λέει τίποτα.

Αυτό φαντάζομαι πως είναι αγάπη.

Δύο άνθρωποι που κάνουν πλάι πλάι τις πιο απλές κινήσεις μιας κατασταλαγμένης
καθημερινότητας.

Σιωπηλά, χωρίς θόρυβο, μοιράζονται ένα εσωτερικό μυστικό. Το πιο οριστικό της
ζωής τους.