ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Θα θυσίαζα όχι ένα αλλά δύο αεροπλάνα

Αγαπητέ μου Αλέκο,

Αν ήμουν στη θέση σου θα φρόντιζα να διεκπεραιώνω τα καθημερινά και – δεν
αντιλέγω – τα δύσκολα για να κλείνω τα μέτωπα που είναι ανοικτά εδώ και χρόνια
στον ευαίσθητο χώρο ευθύνης σου. Δεν ξέρω αν χρειάζεται όραμα για να θεωρηθείς
σήμερα επιτυχημένος στον θώκο που καταλαμβάνεις ή φτάνουν απλώς τα προσόντα
ενός καταξιωμένου στελέχους επιχείρησης. Ξέρω, όμως, πως ακούγοντας πολλά,
αδυνατώ να τα αξιολογήσω. Μπερδεύομαι. Έτσι, παραμένω σ’ εκείνο που ενδιαφέρει
τον δικό μου μικρόκοσμο. Ένα κρεβάτι καθαρό, μία ανθρώπινη παρουσία που θα
ανταποκριθεί άμεσα όταν ζητήσω βοήθεια, ένα σύγχρονο κομοδίνο, μία άνετη
πολυθρόνα-κρεβάτι για τον δικό μου άνθρωπο που θα ξενυχτήσει στο πλάι μου, ένα
φρεσκοβαμμένο και χαρούμενο περιβάλλον. Μιλάω για τα νοσοκομεία και
αναρωτιέμαι πώς ιδιώτες με κόστος όσο ακριβώς στοιχίζει ένα – και μόνο ένα –
σύγχρονης τεχνολογίας πολεμικό αεροπλάνο ή δέκα τανκς καταφέρνουν να χτίσουν
σε δύο χρόνια υπερσύγχρονο νοσοκομείο με εκατοντάδες κρεβάτια, με μηχανικό
εξοπλισμό, με επιλεγμένο στελεχιακό δυναμικό και ανέσεις ξενοδοχείου, και
δεκαετίες τώρα δεν έχει ανεγερθεί ένα νέο νοσοκομειακό συγκρότημα ανάλογης
πολυτέλειας και άνεσης – δημόσιο, βέβαια – για τα παιδιά. Γιατί, ξέρεις,
κανένας σώφρων γονέας δεν θα σκεφθεί να επιλέξει άλλο νοσοκομείο εκτός από το
«Παίδων». Αλίμονό του, ωστόσο, εάν απαιτείται νοσηλεία. Εγκλωβισμένος στην
ξεχωριστή, μοναδική και ασφαλή παροχή ιατρικών υπηρεσιών, τα δευτερόλεπτα
γίνονται αιώνες μέσα σε ανήλιαγα δωμάτια, κοινόχρηστες τουαλέτες και
δερμάτινες καρέκλες που ανά δύο μετατρέπονται σε κρεβάτι συνοδού. Γι’ αυτά τα
πλασματάκια θα θυσίαζα όχι ένα αλλά δύο αεροπλάνα. Ίσως γι’ αυτό ποτέ δεν θα
βρισκόμουν στη θέση σου…