ΜΑΤΙΕΣ Στο ποτήρι…

Όποτε ζορίζομαι από τα πράγματα, τα βάζω με τον εαυτό μου, τους γύρω μου, αλλά
και την Αθήνα, που νιώθω να μου σφίγγει τον λαιμό. Κι αμέσως, για να ‘ρθώ στα
μέτρα μου, τρέχω στο αεροδρόμιο, μπαίνω στο αεροπλάνο και σε 40 λεπτά
βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη. Μια πόλη που την αγαπώ ιδιαίτερα. Όπως αγαπώ επίσης
το Ναύπλιο, τα Χανιά, τα Ιωάννινα και, φυσικά, τη Μυτιλήνη. Αλλά πώς να
εγκατασταθείς και να ζήσεις σε μια απ’ αυτές τις πόλεις, όταν η δουλειά σου,
πρωτίστως, σε κρατάει δεμένο με την Ομόνοια, το Σύνταγμα, τη Μεσογείων και την
Αγiα Παρασκευή;

Δεν ξέρω πώς είναι σήμερα ο καιρός στη Θεσσαλονίκη. Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη,
όμως, είχε μια λιακάδα υπέροχη, ανοιξιάτικη. Η θάλασσα, ακύμαντη και γαλάζια.
Και όλα τα καφενεία και τα ζαχαροπλαστεία, στη Λεωφόρο Νίκης, από την
Αριστοτέλους ίσαμε τον Πύργο, γεμάτα από νέους. Κορίτσια, κυρίως, στα 19, στα
20, στα 21, να τα πιείς στο ποτήρι! Αλλά και αγόρια, ψηλά, δυνατά, χαρούμενα
και χωρίς καμιά βιασύνη στις κινήσεις και στην κουβέντα τους.

Αυτήν τη φορά, δεν ανέβηκα ζορισμένος στην πρωτεύουσα του βορρά. Πήγα να
μιλήσω στον «Ιανό» για το μυθιστόρημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, φίλου συγγραφέα
που πολύ εκτιμώ, «Ουζερί Τσιτσάνης». Κόσμος πολύς! Και εγκάρδιος. Και στις
πρώτες θέσεις ο υπουργός Γιώργος Πασχαλίδης και ο ποιητής Ντίνος
Χριστιανόπουλος. Κι ακόμα, ο κουνιάδος του Τσιτσάνη. Που έζησε μαζί του μια
ολόκληρη ζωή. Ο Αντρέας Σαμαράς.

Ωραία βραδιά! Και μετά, στην «Αγορά» του Χρήστου, του Μυτιληνιού, μεζέδες και
κρασί και μπουζούκι και τραγούδι, με όλη την παλιά παρέα. Τον Γουσίδη, τον
Σακέτα, τον Κουλάνδρου, τον Δούδο, τον Σπύρου. Και, βέβαα, ο Καρατζάς, ο
Σκαμπαρδώνης και οι υπέροχες κοπέλες του «Ιανού». Και δίπλα μου ο
Χριστιανόπουλος. Που, κάθε τόσο, κάτι θυμόταν από τον Τσιτσάνη και μου το
‘λεγε, ψιθυριστά, με συγκίνηση.

Στη Θεσσαλονίκη ξεμυαλίζομαι. Με ξεμυαλίζει ο Γουσίδης, που, συνεχώς, με
παρασέρνει στον όλεθρο. Είναι κι ο Σπύρου στο πλάι, για ξεφάντωμα και πρώτες
βοήθειες και ο Δούδος για το καλαμπούρι και το γέλιο. Κι άντε μετά να
γλιτώσεις και να γυρίσεις στο σπίτι σου! Κι αν τύχει, μάλιστα, να ταιριάξει
και να ‘ναι στην πόλη και ο Γιάννης Ιωαννίδης και να αρχίσει και η κουβέντα
για το μπάσκετ, νομίζεις πως είσαι έφηβος, που μόλις βγήκε από το γήπεδο.

Ωραία παιδιά, ζωντανά, με ψυχή. Που και στη δουλειά τους σκίζουν και στη
διασκέδαση μπαίνουν και στο ξενύχτι ενδίδουν.