[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Καθημερινότητα άχαρη, σκληρή πραγματικότητα. Μια καθημερινότητα που σέρνεται,
ασθμαίνοντας, στις ουρές αναμονής. Κάθε ημέρα για το νέο ΙΚΑ ακούμε και το νέο
ΙΚΑ είναι εξαφανισμένο. Και να οι ουρές της ντροπής, και να τα παράπονα. Κάθε
ημέρα για τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης διαβάζουμε αλλά οι πολίτες
σταυροκο-πιούνται πριν την κάθε συναλλαγή τους με το Δημόσιο. Είναι η
καθημερινότητα του πολίτη που δεν κατόρθωσε να «δαμάσει» καμία κυβέρνηση. Ούτε
η σημερινή. Παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις. Παρά τα προγράμματα
εκσυγχρονισμού.

Μια καθημερινότητα που κινείται… σημειωτόν στο μποτιλιάρισμα. Οι δρόμοι της
Αθήνας – παρά τη λειτουργία του Μετρό – δεν «παίζονται». Πάρκινγκ δεν υπάρχουν
και οι τροχονόμοι βασανιστικά μάς «φιλοδωρούν» με κλήσεις. Μια καθημερινότητα
που μας λέει καλημέρα στη γειτονιά μας. Με τους δημάρχους να τρέχουν αγώνα
δρόμου για να μπαλώσουν λακκούβες και πεζοδρόμια λόγω των επερχόμενων
δημοτικών εκλογών. Τώρα το θυμήθηκαν.

Αλλά και στην προσωπική μας ζωή συναντούμε το ίδιο μοτίβο. Το βλέπω από τον
εαυτό μου. Δεν ξέρω, μπορεί να κάνω λάθος. Αλλά νιώθω ένας αδύνατος κρίκος.
Όσο και να θέλω να κινηθώ αισιόδοξα, να αναφερθώ σε ευχάριστα πράγματα έρχεται
αυτή η καθημερινότητα και με πληγώνει. Ισοπεδώνει γέλια, όμορφες αναμνήσεις,
σχέδια για το μέλλον. Χθες έμαθα από τύχη ότι πέθανε – πριν από ένα μήνα – στο
νοσοκομείο μια ένοικος στην πολυκατοικία μας. Το έμαθα ύστερα από ένα μήνα.
Και τα διαμερίσματά μας απέχουν μόνο λίγα μέτρα.

Ξυπνάω τις Κυριακές και αντί να πάρω τα πιτσιρίκια για βόλτα, η πρώτη μου
προτεραιότητα είναι να διαβάσω όλο αυτό το πακέτο των κυριακάτικων εφημερίδων.
Τα δε βράδια γυρνώντας στο σπίτι αναρωτιέμαι γιατί – πάλι – δεν πήγα ένα
θέατρο ή ένα σινεμαδάκι. Άσε που οι εκδρομές έγιναν ένα άπιαστο όνειρο.

Αν μιλάμε γι’ αυτή τη ζωή ας ξεχάσουμε τη λέξη ποιότητα. Άλλωστε παραπέμπει σε
ανθρώπους που ζουν στον κόσμο τους. Όπως η μικρή μου κόρη που τραβάει τις
άκρες των ματιών της και βλέπει… δυο μπαμπάδες.