ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Όσο τους ανεχόμαστε είμαστε και μεις ένοχοι…

Λοιπόν, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Επιτρέπεται να σκοτώνεις ένα (ή και
περισσότερα ζώα) αλλά δεν επιτρέπεται να χτυπήσεις ένα κτήνος.

Κι όταν λέμε κτήνος εννοούμε κάποιον που μπορεί να έχει ταυτότητα «ανθρώπινη»
από το αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς του αλλά η συμπεριφορά του να ανήκει σε
άλλες κατηγορίες όντων.

Να, σαν κι αυτόν τον έφεδρο αξιωματικό στο στρατόπεδο του Λαγκαδά. Που άρπαξε
το τσεκούρι (όταν οι φαντάροι αρνήθηκαν να το κάνουν) και… αποκεφάλισε οκτώ
νεογέννητα κουταβάκια. Έτσι, απλώς γιατί δεν του άρεσε που υπήρχαν σκυλιά και
οι στρατιώτες έπαιζαν μαζί τους και συχνά τα έπαιρναν στις σκοπιές.

Και οι δύο στρατιώτες, που έσωσαν την τιμή του ανθρώπινου είδους και του
όρμησαν, μην αντέχοντας το αποτρόπαιο θέαμα, απειλούνται με βαριές ποινές.

Το ‘χουμε πει: αυτοί που σκοτώνουν ή βασανίζουν ζώα δεν είναι απλώς
«ασυνείδητοι» ή «τρελοί». Είναι εγκληματίες και σαν τέτοιοι πρέπει να
αντιμετωπίζονται.

Το ‘χουμε πει: Οι άνθρωποι που στρέφουν τη βία που κουβαλάν μέσα τους στους
αδύναμους ­ και τα ζώα είναι οι πιο αδύναμοι από τους αδύναμους ­ είναι ένα
επικίνδυνο είδος δειλών που κανείς δεν ξέρει πότε θα ξεσπάσουν και πάνω σε
ποιους άλλους αδύναμους. Ίσως ήδη το κάνουν με κάποιο «νόμιμο» τρόπο. Ίσως
δέρνουν ή κακοποιούν ψυχολογικά τις γυναίκες τους, ίσως τιμωρούν σκληρά τα
παιδιά τους, ίσως επιβάλλουν εξευτελιστικά καψώνια στους στρατιώτες τους.

Και πάντως είναι σίγουρο ότι καλλιεργούν ένα κλίμα παράλογης και ανεξέλεγκτης
βίας. Που είναι η μήτρα για να εκκολαφθεί το αυγό του φιδιού. Χωρίς
περιστροφές: οι άνθρωποι αυτοί είναι οι… Χίτλερ της καθημερινής μας ζωής
ντυμένοι με τον μανδύα της νομιμότητας.

Όσο τους ανεχόμαστε, όσο τους επιτρέπουμε να ασκούν την πολεμόχαρη και
αιματηρή εξουσία τους, είμαστε κι εμείς ένοχοι.