[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η επίσκεψη κλιμακίου της Συντονιστικής Επιτροπής της ΔΟΕ στην Αθήνα
πραγματοποιήθηκε υπό την «σκιά» της πρόσφατης συζήτησης στη Βουλή για τους
Ολυμπιακούς Αγώνες.

Από τη μία πλευρά, η κυβέρνηση με τον Πρωθυπουργό να «επιμένει και να αναλύει
την πρόοδο των έργων και της διοργάνωσης» και, από την άλλη, η αντιπολίτευση
να ανταπαντά με «παραστατικά» διαψεύδοντας τους ισχυρισμούς των υπευθύνων για
την προετοιμασία των Αγώνων.

Μία συνεχής διαμάχη που φέρνει στον νου τον «πόλεμο» μεταξύ της Αθήνας και των
άλλων υποψηφίων πόλεων, κατά τη διάρκεια της διεκδίκησης των Αγώνων του 2002.

Τότε, όμως, ήταν όλα δικαιολογημένα. Και φυσιολογικά η Αθήνα απαντούσε με τον
δικό της τρόπο και τη στρατηγική, που βασίστηκε στην «πολλή δουλειά και στα
λίγα λόγια».

Ένας κανόνας που δεν ισχύει τώρα, εξαιτίας της «διεκδίκησης μεριδίου της
επιτυχίας ανάληψης των Αγώνων» από πολλούς, που ούτε καν βρέθηκαν στη δεύτερη
γραμμή της μάχης…

Η εθνική υπόθεση της διοργάνωσης τείνει να εξελιχθεί σε πεδίο αντιπαράθεσης
για το «ποιος θα κάνει τα περισσότερα λάθη» και «ποιοι στο τέλος θα καρπωθούν
την… αποτυχία».

Υπάρχουν και αυτοί που πιστεύουν ότι με την πίεση που εξασκείται ωφελημένη θα
βγει η διοργάνωση. Ομολογούμε πως κάπου εδώ υπάρχει και το δίκαιο αίτημα να
γνωρίζει η κοινή γνώμη όλα όσα συμβαίνουν και, κυρίως, την όποια αλήθεια.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ανελήφθησαν για το καλό του κοινωνικού συνόλου. Τη
βελτίωση της ποιότητας ζωής, την προβολή και τη διαφήμιση της χώρας. Την
αθλητική πρόοδο και την εκτέλεση έργων υποδομής, τα οποία είναι απαραίτητα για
την αναβάθμιση του Λεκανοπεδίου.

Το να αναζητεί κάποιος την αλήθεια δεν είναι λόγος να θεωρείται εχθρός και
πολέμιος των Ολυμπιακών Αγώνων.

Χρειάζεται, όμως, πειστικότερη και αρτιότερη ενημέρωση σε όλα τα επίπεδα, που
δεν θ’ αφήνει ερωτηματικά και αμφισβητήσεις στην πορεία των Αγώνων. Μία
επικοινωνιακή πολιτική από την οποία θα πρέπει να ξεκινήσει η ευαισθητοποίηση
του κόσμου, όπως το 1997, όταν οι Έλληνες απάντησαν «ναι» στους Ολυμπιακούς σε
ποσοστό 93%.

Είναι αναγκαία η συσπείρωση όλων των δυνάμεων, και δη των αθλητικών, για να
φθάσουμε στο ποθητό αποτέλεσμα. Γιατί τότε μόνο θα έχουμε το δικαίωμα να πούμε
στο τέλος των Ολυμπιακών: «Ήμουν κι εγώ, παρών…».